René Magritte (1898-1967) - La Grande Guerre

René Magritte (1898-1967), (d’après)-χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE

Λιθογραφία σε χαρτί vellum BFK Rives.

Αριθμημένη / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένα στην εκτύπωση, η κορνίζα δεν περιλαμβάνεται.
Λιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Succession Magritte, επικυρωμένη με τη σφραγίδα blind Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό σημείο της πέτρας και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.

René Magritte, ο φημισμένος βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των σύννεφων. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακάς του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς από τα οπτικά στοιχεία του λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχετυπικής σύνθεσης.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται πουθενά· επιπλέει απλώς στο κέντρο της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτόν τον αινιγματικό μόβ, τα στυλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με την χαρακτηριστική ακρίβεια και ονειρικότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί ένα αίσθημα οικειότητας και βαθιάς ξενότητας. Το παράθυρο, συνήθως πύλη προς την πραγματικότητα, здесь παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Ο μόβ, αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανήσυχη ατμόσφαιρα συμμετέχοντας σε αυτή την εξωφρενική τοιχογραφία. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό, και τη θεμελιώδη φύση της αναπαράστασης.