René Descartes - La Philosophie Morale - 1707

[DESCARTES (René)]
Η Ηθική Φιλοσοφία του Κύριου Ντεκάρτ, αναφορικά με τα Πάθη της Ψυχής, & ευκαιριακά με ολόκληρη τη Φύση του Ανθρώπου· το τελευταίο έργο που έδωσε στο κοινό. Νέα Έκδοση, διορθωμένη & εμπλουτισμένη με διάφορες Υποσημειώσεις από τον κ. *** Καθηγητή Φιλοσοφίας.
Στο Βρυξέλλες, από François Foppens, 1707.

Ένα τόμο in-12, βιβλιοδετημένο σε πλήρες καφέ δέρμα με μαρμάριση παλαιάς εποχής, ο πίσω μέρος με ραβδώσεις διακοσμημένο με σφαιρικές καμπύλες, εξώφυλλο τίτλου σε μαροκίν καφέ. Το έργο παρουσιάζει μια τίτλο σε μαύρο μελέτη, διακοσμημένη με εικονογραφημένη βιντε ζωγραφιά τύπου μάσκας σε πλαίσιο από κλώνους, με την αναφορά προνομίου του βασιλιά. Η βιβλιοδεσία εποχής σε μαρμάρινο δέρμα παρουσιάζει φθορές και φθορές από χρήση στις άκρες και τα γλωσσόκολλα, ενώ εσωτερικά διατηρεί μια όμορφη φρεσκάδα με περιθώρια καλά διατηρημένα γύρω από τη στοιχειογραφία του εργαστηρίου Foppens.

Αυτή η ενδιαφέρουσα παλαιά έκδοση του XVIII αιώνα προτείνει το διάσημο κεφάλαιο του Ρενέ Ντεκάρτ για τα Πάθη της Ψυχής, που δημοσιεύθηκε εδώ υπό τον τίτλο «Ηθική Φιλοσοφία». Πρόκειται για το απόλυτο τελευταίο έργο που ολοκλήρωσε ο Ντεκάρτ εν ζωή του (χαρακτηριστικά αρχικά δημοσιεύθηκε το 1649), στο οποίο ο φιλόσοφος προσπαθεί να αναλύσει επιστημονικά και μηχανιστικά τα ανθρώπινα συναισθήματα συνδέοντάς τα με τον δυϊσμό σώματος και νου. Αυτή η έκδοση διακρίνεται από την προσθήκη κριτικών και επεξηγηματικών σημειώσεων συνταγμένων από έναν ανώνυμο καθηγητή φιλοσοφίας, μαρτυρώντας τη δέσμευση και τη διδασκαλία του καρτισιανισμού στα Υηρία-ισπανικά Κάτω Χώματα στα τέλη του αιώνα.

Η δημοσίευση των έργων του Ντεκάρτ υπό τον τίτλο «Ηθική Φιλοσοφία» στις Βρυξέλλες από τον François Foppens αποδεικνύει πόσο βαθιά είχε εγκλιματιστεί η σκέψη του Γάλλου φιλοσόφου, για μεγάλο χρονικό διάστημα λογοκριμένη ή φοβούμενη από τις θρησκευτικές αρχές της Καθολικής Εκκλησίας, και είχε τελικά ενσωματωθεί στα επίσημα πανεπιστημιακά προγράμματα. Πράγματι, τα Πάθη της Ψυχής αποτελούσαν για τους καθηγητές της εποχής το τέλειο συμβιβασμό: ένα γέφυρα ανάμεσα στην αυστηρή φυσιολογία και τη Χριστιανική Ηθική, επιτρέποντας τη διδασκαλία του καρτισιανισμού χωρίς να προσκρούει στην εκκλησιαστική λογοκρισία.

Καλό αντίτυπο αυτού του σπάνιου έργου.