Abbé d’Olivet - Pensées de Cicéron - 1754

Οι Σκέψεις του Κικέρωνα, μεταφρασμένες για να εξυπηρετήσουν την εκπαίδευση της Νεότητας. Από τον Αββά d’Olivet, της Γαλλικής Ακαδημίας. Δεύτερη Έκδοση.

Στο Παρίσι, από τη Χήρα Gandouin, Quai des Augustins, στην Belle Image, 1754.

Ένας τόμος σε μορφή in-12, βιβλιοδετημένος με πλήρες σαφές καστανό δέρμα εποχής, ράχη με νεύρα διακοσμημένη με σκαλισμένα κασόνια χρυσοστόλιστα σε φυτικά θέματα, πεδίο τίτλου σε κόκκινο maroquin, ημιάκτιάρες κόκκινες, με μαρμαρωμένους σελιδοδείκτες. Το έργο ανοίγει με σελίδα τίτλου εκτυπωμένη σε μαύρο με εικονογράφημα τυπογραφικό που απεικονίζει ένα διακοσμητικό έμβλημα με άνθη. Η παλιά βιβλιοδεσία σε δέρμα μάρμαρο φέρει λείανση και φθορές από τη χρήση στις άκρες και στις γωνίες, ενώ το εσωτερικό παρουσιάζει εξαιρετική φρεσκάδα, με ευρύ περιθώριο και επιμελημένη τυπογραφία.

Αυτός ο αξιόλογος δεύτερος τόμος των Pensées de Cicéron ετοιμάστηκε από τον Αββά Joseph Thoulier d’Olivet (1682-1768), εξέχων μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Σχεδιασμένος ρητά «που να εξυπηρετήσει την εκπαίδευση της νεολαίας», ο τόμος συγκεντρώνει ένα θεματικό ανθολόγιο από τις ομορφότερες ρήσεις και φιλοσοφικές σκέψεις του ρήτορα της Ρώμης (ενδεικτικά σχετικά με τη θρησκεία, τον άνθρωπο, την ήθος κ.λπ.), παρουσιασμένες με δίγλωσες μεταφορές ή δομημένες με το λατινικό κείμενο δεξιά και ένα σχολικό υποσημειωτικό υπόδειγμα. Ο τόμος ανοίγει με μια απολαυστική αφήγηση στην εισαγωγή, όπου ο αββάς d’Olivet περιγράφει την επίσκεψή του σε ένα γηραιότερο ίδρυμα στην Αγγλία όπου διδάσκονταν οι ανθρωπιστικές επιστήμες.

Ο αββάς d’Olivet, μεγάλος ελληνιστής και λατινιστής που σεβάστηκε τον XVIII αιώνα, ήταν γνωστός για τις αυστηρές διδακτικές μεθόδους και τον ζήλο να καταστήσει τους κλασικούς συγγραφείς προσβάσιμους και εκπαιδευτικούς για τα νέα πνεύματα. Στην εισαγωγή του συλλογικού αυτού τόμου, αφηγείται μια γοητευτική ανέκδοτη ιστορία για μια βόλτα μερικά μίλια έξω από το Λονδίνο, όπου ανακάλυψε κατά τύχη ένα σχολείο που διευθυνόταν από Γάλλο εξόριστο και δίδασκε λατινικά στα παιδιά. Αυτή η συνάντηση τον ενέπνευσε να τελειοποιήσει τις ανθολογίες ηθικής για να ενθαρρύνει την πνευματική αριστεία της ευρωπαϊκής νεολαίας.