Anton Kaestner - #476 - L - " Hommage à Rothko #18 ".

#476 - L - "Αφιέρωσις στον Ρόθκο #18".
Μονοφυής χαρακτήρας, πρωτότυπο έργο του Άντον Κάεστνερ, άμεσα από το γαλλικό εργαστήριο.

Σπρέι ακρυλικού σε plexiglas πλάκα 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι αντίγραφο. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο με λαμπερή τελειότητα "glossy" που προσεγγίζει τη χρήση ρητίνης και είναι μοναδικό.

Διαστάσεις : Ίντσα 24,2 * 17,3 * 0,12 / cm 61,5 * 44 * 0,3 χωρίς κορνίζα.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κορνίζα υψηλής ποιότητας με την γερμανική μάρκα Nielsen από αλουμίνιο, αναφορά Δρυς ή άλλη (Ίντσα 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή έναν επιπλέον λογαριασμό 120€.

Το έργο φέρει την υπογραφή στο πίσω μέρος.
Σ accompanies Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Άντον Κάεστνερ είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στη διεύθυνση www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και πολιτιστική πλούτος της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμόταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, whose influence planted the seed for what would eventually become my life's passion.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε στήλες A4 και μετά σε τετράδια A3. Αρχικά με μάγεψε η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και παρότι θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα και μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντήχησαν με τη διερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, την μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν οπτική και με έβαλαν σε επαφή με ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Παντού πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά καλλιτεχνικά σκηνικά και συναναστρεφόμουν με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τον προσανατολισμό στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη υπήρχε πάντα μέσα μου, σιγοβράζοντας κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για εμένα—a way to break free from the world and focus on my inner self.
Πάντα ένιωθα immense ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ελπίζω να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αντανέψουν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου αποκλειστικά στην τέχνη. Το τέλος του 2023 ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα κέρδισε αναγνώριση, βρίσκοντας στέγη σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Καλλιτεχνικό Βιογραφικό

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, "Échos", που φιλοξενήθηκε το φθινόπωρο του 2024 στο Παρίσι, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: Ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι στο πίσω μέρος μεταχειρισμένου εκτυπωμένου Plexiglas, μια ελαφριά, ομαλή, λαμπερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να βλέπω το έργο όπως εξελίσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκειά της—κάτι που το καλωσορίζω. Επέτρεψα “τυχαίες πειραματισμούς” -everything goes to short-circuit reason!- να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα & τις καθρέπτες που δημιουργώ, και άφησα χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτίθεται τελικά. Αυτή η προσέγγιση που συντονίζεται με τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω τις «αδιαπέραστες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Κρατώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «βιαστική κατανάλωση» ούτε «διανοητικοποίηση/διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών της και αοράτων, η τέχνη μου αποτελεί αναζήτηση για «ζωή στο κέντρο της ζωής», το «le vif» όπως θα το έλεγε ο γαλλικός φανταστικός συγγραφέας Αλαν Νταμασιό.
Ενώ το έργο μου μπορεί μερικές φορές να προκαλεί διαφανότητα και φως από βιτρό, παραμένει σχεδόν εξολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglas δίνει στον πίνακα ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Ο διάλογος μεταξύ φωτός, χρώματος και υφής, αλλά και των λείποντων μερών, απαιτούν μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι ανάμεσα στα «λεπτομέρειες για κοντινή ματιά» και τη «στιγμή για ολόκληρο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να επιδοθούν στα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.
Δεν δηλώνω ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός για όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερώτησης και ανάπτυξης. Κάθε καινούργιο δημιούργημα αποτελεί αντιπαράθεση με τα όρια μου, με οδηγεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Η ζωγραφική για μένα είναι καθημερινή τέχνη, αναζήτηση, ένας τρόπος να πυροδότησει ουσιαστικές συνομιλίες.
Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν.»

Άντον Κάεστνερ