Anton Kaestner - #478 - L - " Overlap #2 ".

#478 - L - «Overlapping #2».
Μονογραφία, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το γαλλικό εργαστήριο.

Spray ακρυλικό σε πλάκα πιεξι glass plexiglass 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για αυθεντικό έργο ζωγραφισμένο με λάμψη τελειώματος “glossy” παρόμοιο με την εφαρμογή ρητίνης και μοναδικό στη φύση του.

Διαστάσεις : Ίντσες 24,2 * 17,3 * 0,12 / cm 61,5 * 44 * 0,3 χωρίς κάδρο.
Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά «Οξύγραμμο» ή άλλο (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 120€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά.
Σ accompanies Certificate of Authenticity.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στη διεύθυνση www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Biography

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο μακαρίτης παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, ο οποίος επηρέασε και φύτρωσε τον σπόρο γι’ αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και μετά A3. Αποκάλυψα αρχικά την μη-φιγορική ζωγραφική και τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Με την πάροδο του χρόνου, ενώ θεωρώ τον εαυτό μου αθέατο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντηχούσαν την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι Μαρόκο, Βέλγιο, μέσα από την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την προοπτική μου, αποκαλύπτοντας ποικιλόμορφές πολιτιστικές επιρροές. Όπου κι αν πήγαινα, εμβάθυνα στις τοπικές σκηνές τέχνης και συνδέθηκα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη πάντα αποτελούσε μέρος μου, ήρεμα να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για μένα—ένας τρόπος να διαφύγω από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αληθινές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή επαφή με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να αναστοχαστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ίδρυσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη. Στο τέλος του 2023, ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα έλαβε αναγνώριση, βρίσκοντας στέγαση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τη Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική έκθεση μου, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: Ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνοχρώματα και σκούρους ψεκασμούς στην πίσω πλευρά ανακυκλωμένου εξωθειμένου plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διεργασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διαδικασία—κάτι που χαιρετώ. Δίνω χώρο σε “τυχαία πειράματα” - ο,τιδήποτε περνά- για να κατευθύνουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέφτικα εφέ που δημιουργώ, και αφήνω περιθώριο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αυτή η προσέγγιση, που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / σταθεροποίησης της φωτογραφίας, είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφανειές, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «μη αποδεκτές αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι είναι πιθανό να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναισθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «νοηματοποίηση / πνευματική κυριότητα», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αθέατων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι ένα ζητούμενο για «ζωή στην καρδιά της ζωής», le vif όπως θα έλεγε ο γαλλικός SF μάστερ Alain Damasio.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει την διαφάνεια και τη λαμπρότητα των stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass δίνει στον πίνακα ένα λαμπερό δέρμα στο οποίο μπορείς να διακρίνεις τη δική σου σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, και οι απουσιάζουσες πτυχές απαιτούν μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο διάλογος ανάμεσα σε «λεπτομέρειες για το κοντινό» και «επιτήρηση για το όλο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τις δικές τους εσωτερικές πορείες.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη διαρκή διαδικασία αμφισβήτησης και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να τελειοποιώ τις δεξιότητές μου και να εξερευνώ περισσότερο τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή χειροτεχνία, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικές συνομιλίες.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner