Tijs Dragtsma (1992) - A Cap Ignites the Red

Μια μονή κάψα ανέρχεται από το σκοτάδι, ο θόλος της και ο λεπτεπίλεπτος μίσχος της κρατούνται μέσα σε ένα πεδίο από λεπτές λευκές κηλίδες πάνω σε κόκκινο που δεν αφήνει το μάτι να φύγει. Τίποτα σε αυτό δεν είναι ήπιο. Το μανιτάρι στέκεται όπως πάντα στη φύση, μονάχο, όρθιο, ελαφρώς θεατρικό, σαν να είχε ήδη αποφασίσει να χωρέσει να το δουν.

Ούτε βαφή, ούτε εκτύπωση, ούτε μελάνι. Η εικόνα δεν εφαρμόζεται στην επιφάνεια, διαμορφώνεται με αφαίρεση, ένα πεδίο ατομικών σημαδιών που δουλεύονται απευθείας πάνω σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί μέχρι να εμφανιστεί ένα σχήμα μπροστά από το κενό γύρω του. Το τι βλέπετε δεν είναι μια εικόνα που τοποθετείται πάνω στο κόκκινο, είναι κόκκινο με κάτι που αφαιρείται από αυτό, και αυτή η αφαίρεση είναι ολόκληρη η γλώσσα του έργου.

Από απέναντι το καπάκι διαβάζεται ως μια ενιαία φωτεινή σιλουέτα, μνημειακή ενάντια στο σκοτάδι, σχεδόν αρχιτεκτονική στην ήρεμή της. Πλησιάστε και αυτή η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πεδίο από μεμονωμένες γρατσουνιές, γρασίδι, γραμμές βράγχων, το λεπτό στατικό φως σε έναν μίσχο, κάθε σημάδι μόνο λίγο να κάνει χωριστά, αλλά όλα μαζί κάνουν τα πάντα.

Το κόκκινο μεταφέρει το δικό του βάρος εδώ. Είναι το χρώμα της προειδοποίησης και της όρεξης, το χρώμα που κάνει ένα μικρό πράγμα στο δάσος αδύνατον να αγνοηθεί, και μετατρέπει αυτό το σεμνό μανιτάρι σε κάτι πιο κοντά σε κίνδυνο, ή πρόσκληση, ανάλογα με το πόσο καιρό θα μείνεις μαζί του.

Το γυαλί ποτέ δεν παύει να είναι καθρέφτης. Το γκαλερί γύρω από το κομμάτι, οι τοίχοι του, τα φώτα του, όποιος και αν βρίσκεται απέναντι του, όλα πέφτουν πάνω στην κόκκινη επιφάνεια ανάμεσα και γύρω από τα σημάδια, έτσι ο χώρος και ο θεατής γίνονται μέρος του ίδιου πεδίου από το οποίο αναπτύσσεται το μανιτάρι. Δεν κοιτάτε τη δουλειά από ασφαλή απόσταση. Ήδη είστε μέσα σε αυτήν.

Το φως δεν δημιουργεί αυτήν την εικόνα. Την ακονίζει. Κάτω από μια άμεση δέσμη οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν, η αντίθεση εντείνεται, το καπάκι φαίνεται να ανυψώνεται περαιτέρω από το κόκκινο, αλλά το ίδιο το μανιτάρι δεν εξαφανίζεται ποτέ και δεν χρειάζεται άδεια για να φανεί. Μόνο η αντανάκλαση γύρω του αλλάζει καθώς αλλάζει ο χώρος, η εικόνα μένει ακριβώς όπου είχε κοπεί.

Αυτό το κομμάτι συνεχίζει τη σειρά Art on Mirror από τον Tijs Dragtsma, στην οποία χαραγμένες εικόνες τοποθετούνται μέσα σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί, και ο θεατής γίνεται μέρος του έργου, μια οπτική γλώσσα όπου η βλάβη δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή, και όπου ο καθρέφτης μετατρέπει το βλέπε προς τη συμμετοχή.

«Μικρός πράγμα, φωτισμένος μια φορά, και ποτέ όχι επιτρεπόμενος να σβήσει πίσω στο σκοτάδι.»

Σχετικά με το Art on Mirror – Red

Το Art on Mirror είναι μια σειρά έργων όπου η εικόνα χαράσσεται σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί, και ο κόσμος μπροστά από το έργο γίνεται μέρος του. Κάθε γραμμή κόβεται σε μια βαθιά κόκκινη γυαλισμένη επιφάνεια από ακρυλικό γυαλί. Οι γρατσουνιές είναι πάντοτε εκεί, φωτεινές απέναντι στο χρώμα, ενώ η επιφάνεια γύρω τους συνεχίζει να αντικατοπτρίζει το δωμάτιο, το φως της ημέρας και τον θεατή.

Από απόσταση η εικόνα διαβάζεται καθαρή και πλήρης, ένα αχνό σχήμα κρατημένο σε ένα πεδίο κόκκινου. Πλησιάστε και η εργασία ανοίγει σε μια ευαίσθητη ιστιστική απάνωση από ατομικά σημάδια, λεπτές και συνειδητές, το καθένα ουσιώδες για το σύνολο. Πίσω και ανάμεσά τους το καθρέφτης κάνει ό,τι κάνει ένας καθρέφτης. Μεταφέρει τον χώρο και τον θεατή στη σύνθεση, ώστε τα περιβάλλοντα στον χώρο της δουλειάς να αλλάζουν με τη θέση όπου κρέμεται, ενώ η εικόνα κάθεται σταθερά στη θέση της.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το κόκκινο υπόβαθρο απορροφά και αντανακλά, οι γραμμές που χαράσσονται πιάνουν και κρατούν, και κάτω από μια εστιασμένη λυχνία το αντίθετο εντείνεται μέχρι το σχήμα να πάρει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα. Με πιο ήπιο φως το χρώμα προβάλλει και το έργο καταλήγει σε μια πιο ήσυχη καταγραφή, χωρίς ποτέ να χάσει το θέμα του.

Το κόκκινο είναι το χρώμα του αίματος, της φωτιάς και όλων όσων δεν μπορούμε να μείνουμε ήρεμοι γι᾽ αυτά. Αυτό είναι το συναισθηματικό έδαφος στο οποίο κάθε έργο αυτής της σειράς εδράζεται, και τα θέματα επιλέγονται ώστε να ανήκουν σε αυτό.

Το Art on Mirror συνεχίζει την χαραγμένη απεικόνιση του Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma σε ένα νέο έδαφος. Εκείνες οι μαύρες εργασίες αντλούν τη δύναμή τους από την απουσία, αυτές αντλούν από την ανάκλαση. Ο θεατής δεν κοιτά πια μόνο το έργο. Ο θεατής βρίσκεται μέσα σε αυτό.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινεί η διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με καινούριο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα δουλειάς προσεγγίζεται ως δικός της κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω έλλειψης, σκιάς, ανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μα captivates αντιθέσεις. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτό που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που φαίνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.