Tijs Dragtsma (1992) - Bowed Before the Water

Μια κλασική φιγούρα γονατίζει στην άκρη της παύσης, με τη σπονδυλική στήλη καμπυλωμένη προς τα κάτω, ένα χέρι να φτάνει χαμηλά μέχρι να συναντήσει την επιφάνεια που δεν μπορεί να περάσει. Πάνω από τη γραμμή, το σώμα είναι ένα πεδίο λεπτών γρατζουνιών που αγκαλιάζουν το φως. Κάτω από αυτό, το ίδιο σχήμα επιστρέφει, πιο θολό, σπασμένο, παραληαδιωμένο προς το σκοτάδι.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς αποτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα είναι χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, σχηματισμένη μέσα από ελεγχόμενες φθορές επιφάνειας αντί για χρώμα ή εκτύπωση, έτσι ώστε η μορφή να υφίσταται μόνο όπου έχει αφαιρεθεί υλικό.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα. Το φως δεν τη δημιουργεί, τη σκιαγραφεί. Κάτω από άμεσο φως οι γρατζουνιές αγκαλιάζουν και κρατούν, η αντίθεση εντείνεται, και το γονατισμένο σώμα μοιάζει να υψώνεται ελαφρώς από το μαύρο. Από διαφορετική γωνία, επιστρέφει ήσυχα στην ησυχία, χωρίς ποτέ να χάσει το σχήμα του.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως μια κίνηση, ένα μόνο σκιαγραφημένο προφίλ αιωρείται στο σκοτάδι. Σ'αρποντας κοντά, αυτή η κίνηση διαλύεται σε ένα πεδίο μεμονωμένων σημείων, κάθε ένα μέρος μιας επιφάνειας που έπρεπε να διασπαστεί για να κρατήσει αυτή τη στάση καθόλου.

Η στάση θυμίζει μια παλιά ιστορία που ποτέ πραγματικά δεν μας αφήνει, ένα πρόσωπο γερμένο προς την αντανάκλασή του, αβέβαιο αν κοιτάζει τον εαυτό του ή κάτι που ήδη γλιστρά μακριά. Το Bowed Before the Water έχει σκοπό λιγότερο τη ματαιοδοξία και περισσότερο τον σεβασμό, τη στιγμή πριν την αναγνώριση γίνει απώλεια.

Αυτή η δουλειά συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες οικοδομούνται μέσω ελεγχόμενων φθορών επιφάνειας αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μηνύματα οπτικής γλώσσας όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Αυτό στο οποίο υποκλινόμαστε στο νερό είναι μόνο ο εαυτός μας, ζητώντας να φανεί.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που αγκαλιάζουν το φως και φέρνουν τη φόρμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημείων. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν αβάρος. Τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίλεπτο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την σκιαγραφεί. Το μαύρο υπόβαθρο απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντηχούν. Καθώς το φως αλλάζει διασχίζοντας την επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία το πρόσωπο στέκει καθαρό και ορισμένο. Από κάποια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προβολέα, η αντίθεση εντείνεται και η εικόνα παίρνει μια μορφή γλυπτικής, σχεδόν φωτεινή.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι ο ήσυχος τόνος του. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετατοπίζεται με την οπτική γωνία και τη ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θύμα φαίνεται να προχωρά προς τα έξω από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται στην παρούσα παύση. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια συνεχώς επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνονται.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί μια ύλη να μιλήσει με ένα νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στο κέντρο ό,τι δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που διατηρεί την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι έρευνες συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που μορφοποιείται από περιέργεια, ακρίβεια και το όραμα να δημιουργεί έργα που φαίνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.