Tijs Dragtsma (1992) - Grace Beneath the Wind

Σε μια κορυφή αμμόλοφου, ένα τετράγωνο χορταράκι γέρνει προς τον άνεμο. Όλα τα υπόλοιπα έχουν ξεριζωθεί, κανένας ορίζοντας, κανένας χρωματισμός, μόνο μια σκληρή φως που πέφτει από πάνω σε ένα πεδίο βαθύ, καθαρό μαύρο. Είναι ένα μικρό, πείσμα γεμάτο χάρισμα, σκηνικό σαν ένα σκηνικό από έναν παλιό δάσκαλο ζωγράφου.

Grace Beneath the Wind αφορά τη δύναμη που χρειάζεται κανείς για να λυγίσει χωρίς να σπάσει. Το χορτάρι δεν έχει καταφύγιο και δεν έχει συντρόφους, μόνο τη ρίζα του και το βάρος κάτι πολύ μεγαλύτερου από τον εαυτό του. Εκείνη η ήσυχη αντίσταση αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζεται ολόκληρη η σειρά αυτή, η παρουσία που χτίζεται μέσα από την απώλεια και όχι μέσω προσθήκης.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χτίζεται εξαφανίζοντας υλικό με ελεγχόμενες γρατζουνιές, χαρακές που γίνονται απευθείας στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού. Δεν εφαρμόζεται στην επιφάνεια, γίνεται μέρος της, όπως μια ουλή γίνεται μέρος του δέρματος.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή ακόμη και υπό απαλό, περιβαλλοντικό φως. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα, την ακονίζει. Κάτω από άμεσο φως οι γρατζουνιές πιάνουν και αντανακλώνται, η αντίθεση βαθαίνει, και η σκόνη φαίνεται να αιωρείται στον αέρα γύρω από το λυγισμένο γρασίδι. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα. Κοιτώντας από την άλλη πλευρά ενός δωματίου, το έργο είναι μεγαλοπρεπές και ήσυχο, κοντά στον εγκάρσιο του σβήνει σε ένα ήσυχο πεδίο γρατζουνιών.

Το Grace Beneath the Wind συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, από τον Τις Ντραχτσμα, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί για χρωστικές ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποια πράγματα επιβιώνουν όχι από το να μένουν ακίνητα, αλλά μαθαίνοντας πώς να λυγίζουν."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή προς γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προβάλλεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Κοντό, εύθραυστο και σχεδόν ελαφρύ. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, κάθε μια μια σκόπιμη κίνηση, κάθε μια ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Το ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει προς το μαύρο από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα κεντραρισμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσα τόσο καθηλωτικό είναι η ήρεμη ένταση της. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικεία, ατμοσφαιρική και ζωντανή με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, το πρόσωπο ποτέ δεν είναι πλήρως καθορισμένο. Δια μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει μπροστά από το μαύρο. Άλλες, επιστρέφει σε μια σιωπή. Εντός αυτής της κίνησης, ανάμεσα σε οξύτητα και ηρεμία, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που ακουμπούν ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί συνθέτουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή στο φως.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τις Ντραχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως μια εξελισσόμενη πεδιάδα ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μ within TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα κατασκευάζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτά που συνδέουν τους σε ένα κοινό, είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργήσω έργα που αισθάνονται διακριτά, στοχευμένα και ζωντανά.