Tijs Dragtsma (1992) - Light Finds Her Face

Ανοίγει το πέπλο και για μια στιγμή το ύφασμα κρατάει το φως πριν το πρόσωπό της το αποκαλύψει. Στο Light Finds Her Face, μια γυναίκα παγιδεύεται ανάμεσα στην κρυψώνα και την αποκάλυψη, τα χαρακτηριστικά της αναδύονται από ένα ενιαίο σκληρό φως που πέφτει από πάνω σε ένα background από καθαρό, αδιάκοπο μαύρο. Το ύφασμα που υψώνει είναι διάφανο, πιάνει και διασκορπίζει το φως, έτσι η στιγμή διαβάζεται ως απελευθέρωση και ως ένα είδος παράδοσης.

Ούτε βαφή. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα γατζώνεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτιζόμενη μέσω ελεγχόμενων γδάρσεων και ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί για οτιδήποτε προστιθέμενο. Αυτό που φαίνεται ζωγραφικό, σχεδόν σαν καμβά παλαιού δασκάλου αποδομημένος σε κόκκους και σκιά, είναι στην πραγματικότητα το αντίθετο της ζωγραφικής, μια εικόνα που δημιουργείται αφαιρώντας.

Η εικόνα βρίσκεται πάντα παρούσα. Δεν περιμένει το φως για να υπάρξει. Κάτω από μια προσανατολισμένη πηγή οι γδάρσεις πιάνουν και αντανακλώνται, η αντίθεση βαθαίνει και το πρόσωπό της κερδίζει μια διάσταση που η επίπεδη φωτογραφία δεν μπορεί να κρατήσει. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Πηγαίνοντας πέρα από αυτήν, διαβάζεται διαφορετικά ξανά, χωρίς ποτέ να χάνει την ίδια.

Από απέναντι του δωματίου, το έργο είναι μεγαλοπρεπές, μια ενιαία φιγούρα αιωρούμενη στο μαύρο, το πέπλο πιάνει το φως όπως ο καπνός. Πλησιάζεις, και η ίδια αυτή φιγούρα διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών γδάρσεων, σκόνης και κόκκων αποδομημένων σε υφή, απόδειξη μιας οπτικής γλώσσας όπου η ζημία δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

Το ίδιο το πέπλο φέρει το βάρος του έργου. Το να το σηκώσεις είναι να επιλέξεις να φανείς, και αυτή η επιλογή, κολλημένη στη μέση της κίνησης, είναι όπου ζει το δράμα. Πρόκειται για μελέτη της στιγμής πριν την αναγνώριση, όταν ένα άτομο ακόμα καθίσταται ορατό στο χώρο.

Το Light Finds Her Face συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Κάθε κομμάτι ρωτά το τι παραμένει όταν όλα τα διακοσμητικά ξεριζωθούν, και αυτό που μένει, ξανά και ξανά, είναι η παρουσία.

"Το πρόσωπο ήταν πάντα εκεί. Απλώς χρειάστηκε το φως για να το βρει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσω αμέτρητων ακριβών γδάρσεων που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, ευαίσθητο και σχεδόν ελαφρύ. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυο από γραμμές, κάθε μια μια δόκιμη κίνηση, κάθε μια ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Το οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντικατοπτρίζονται. Καθώς το φως μεταβάλλεται σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα είναι ξεκάθαρο και ορισμένο. Από μια άλλη μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από εστιασμένο προβολέα το κοντράστ βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι ο ήσυχος του τονισμός του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να προχωρεί από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται σε ακινησία. Εκεί βρίσκεται η κίνηση όπου το έργο ζωντανεύει, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φώτος.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια αδιάκοπη επιθυμία εξερεύνησης νέων οπτικών γλωσσών. Δεν θεωρώ την τέχνη ως στατικό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αρχαιομορφία ( πρωτοτυπία ), σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ορατού και αυτού που αφήνεται ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από τη σκ curiosity, την ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προγραμματισμένα και ζωντανά.