Tijs Dragtsma (1992) - Thistles Keep Their Silence

Ξηραμένα αγκάθια και κεφάλια σπόρων χύνονται από μια μερεμέτια κεραμική κανάτα, περικυκλωμένα από έναν ενιαίο σκληρό φως που πέφτει από πάνω και χάνεται σε ένα βαθύ, καθαρό μαύρο. Τίποτα δεν μαλακώνει τις άκρες εδώ. Πρόκειται για μια «νεκρή φύση» αποκομμένη στα απολύτως απαραίτητα, είδος σύνθεσης που θα μπορούσε να επιμείνει ένας παλιός δάσκαλος, εκτός από το ότι το μπουκέτο έχει ήδη περάσει την άνθισή του, και αυτό ακριβώς είναι το σημείο του πράγματος.

Τα αγκάθια δεν επιλέγονται για την κοινώς αποδεκτή ομορφιά. Είναι πεισματάρικα, αγκάθια, δύσκολο να τα κρατήσεις, και όμως διατηρούν το ορθό τους σχήμα πολύ μετά την εξασθένηση του ανθού, κεφαλάκια σπόρων που πιάνουν το φως όπως μικροκοσμοί εναντίον του μαύρου. Υπάρχει μια ήσυχη αξιοπρέπεια σε ένα φυτό που διατηρεί τη δομή του όταν όλα τα μαλακά έχουν φύγει. Τα αγκάθια Διατηρούν τη Σιωπή τους είναι μια περισυλλογή για το τι παραμένει όταν η άνθηση δίνει τη θέση στη μορφή.

Ούτε βαφή. Ούτε έκτυπο. Ούτε μελάνι. Κάθε αγκάθι, κάθε κεφαλάκι σπόρου, κάθε πτυχή σκιάς σε αυτό το έργο είναι χαραγμένα στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού. Η εικόνα χτίζεται με αφαίρεση, όχι με προσθήκη, ελεγχόμενες χαράξεις δουλεμένες στο υλικό μέχρι η κανάτα και το αποξηραμένο μπουκέτο να ξεπηδήσουν από αυτό που αρχικά διαβάζεται ως καθαρό μαύρο.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή ακόμη και χωρίς άμεσο φως. Αλλά το φως της δίνει βάθος. Κάτω από μια ακτινοβολία φωτός οι χαράξεις πιάνουν και αντανακλούν, η αντίθεση ενισχύεται και το έργο αποκτά την ησυχία των χρωματικών σκιών που το ενέπνευσαν. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Διαβάζεται διαφορετικά από γωνία σε γωνία, χωρίς ποτέ να χάνει ό,τι δείχνει.

Από απόσταση δωματίου, το έργο διαβάζεται ως μια ενιαία δραματική κίνηση, ένα κανάτα αγκάθια αιωρούμενο στη σκιά. Πλησίασε και αυτή η κίνηση διαλύεται σε έναν οικόπεδο λεπτών, συνειδητών σημείων, κάθε ένα τοποθετημένο, κανένα απρόσεκτο, διαλυμένο σε μια εικόνα πάλι μόνο από απόσταση. Απονέμει τόσο τη ματιά όσο και τη μεγάλη ματιά.

Τα αγκάθια Διατηρούν τη Σιωπή τους συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, του Τijs Dragtsma, στην οποία η εικονογραφία κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί μέσω χρωστικής ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ακόμη και στη σιωπή, το αγκάθι διατηρεί το σχήμα του."

Σχετικά με το Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή με γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφρές. Ό,τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο ιστίωμα γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υλικό απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντανακλούν. Καθώς το φως μετατοπίζεται σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα «αναπνέει». Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα επικεντρωμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωσφορίζουσα ποιότητα.

Το τι κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χαράξης είναι άμεση και αμετάβλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν μένει ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από τη συνομιλία της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε μια ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαράξη κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί μια ύλη να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που ταενώνει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει ο αντίθεση. Ανάμεσα στη δύναμη και την ευθράπεια. Ανάμεσα στον έλεγχο και το συναίσθημα. Ανάμεσα σε όσα είναι ορατά και σε όσα μένουν ανοιχτά σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να φτιάξω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από τη περιέργεια, την ακρίβεια και την επιδίωξη να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.