Κεφάλι Κρανίο - Ίγκμπο - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Χάλκινο Κεφάλι του Νιγηρίας.

Οι ιγκο (igbo), οι Τζούκουν (Jukun), οι Τσάμπα (Chamba) και οι Μουμουγιέ (Mumuye) είναι γεωγραφικά γειτονικές εθνοτικές ομάδες. Γύρω τους περιφέρονται και μικρές μειονότητες, γεωγραφικά τοποθετημένες στο κράτος Taraba, με πρωτεύουσα το Jalingo, οι οποίες επίσης είναι γνωστές και αναγνωρισμένες.

Πριν την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι ιγκο ήταν γνωστοί για την αγάπη τους στη γη και τη διάθεση να επεκτείνουν τα αγροτικά τους εδάφη πέρα από τα χρονικά όρια που είχαν οριστεί.

Κατέληξαν να επεκταθούν στα εδάφη των γειτόνων τους Τζούκουν, δημιουργώντας έτσι ισχυρές εντάσεις.

Αρχικά βρέθηκε μια ευτυχή συμβιβαστική λύση: με αντάλλαγμα ένα μέρος της σοδειάς τους, οι Τζούκουν δέχτηκαν τη δυσφορία που προκλήθηκε.

Αλλά με το πέρασμα των χρόνων, οι νέες γενιές των ιγκο αποφάσισαν να «ξαναξεχάσουν» αυτήν τη διευθέτηση. Ο αριθμητικός τους υπέρτερος πληθυσμός οδήγησε σε γενικευμένη άσκηση βίας κατά των Τζούκουν χωρίς αντίτιμο.

Ξέσπασαν συγκρούσεις...

Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι στην πραγματικότητα η ευθύνη βαραίνει τους Τζούκουν που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν τη μερίδα τους από τους σπόρους και απαίτησαν την ανάκτηση των εδαφών πριν από μια σεζόν άφθονης συγκομιδής.

Αυτό ήταν το ξεκίνημα ενός εμφυλίου πολέμου. Τελικά οι Τζούκουν κατόρθωσαν να εκδιώξουν τους ιγκο από τα εδάφη τους.

Αλλά οι ιγκο, που είχαν θάψει την οικογένειά τους στα εδάφη των Τζούκουν, δεν μπορούσαν πλέον να επαναπατρίσουν τα λείψανά τους. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν ώστε να έχουν το δικαίωμα να τιμούν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Τζούκουν, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν ιγκο στα εδάφη τους, ακόμη και για τελετές μνήμης.

Κάποιοι φήμες υπαινίσσονταν ότι οι Τζούκουν βεβήλωναν τους τάφους των γονιών τους.

Απελπισμένοι, οι ιγκο συμβουλέυσαν τους σοφούς και τους μάντεις. Όλοι συναντήθηκαν και ονειρεύτηκαν ότι θα τους φανερωθεί λύση.

Τα πνεύματα τους είπαν ότι οι γονείς τους, θαμμένοι εκεί, παραπονιούνταν που τους άφηναν στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν δυσαρεστημένοι με τους απογόνους τους.

Από συνάφεια, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήσαν πολύ κακές λόγω αρχής ξηρασίας, κάτι που ήταν πολύ ασυνήθιστο.

Έτσι πήραν τα σημάδια στα σοβαρά, αναμένοντας το χειρότερο.

Ο λαός των ιγκο συμβούλευσε και πάλι τους σοφούς και τους μάντεις για να τους δώσουν συμβουλές σχετικά με το τι χρειάζεται να πράξουν για να εξασθενίσει ο θυμός των προγόνων τους.

Μετά από έναν ακόμη ύπνο, οι μάντεις διέταξαν σε όλο τον λαό των Τιβ να φτιάξει ο καθένας ένα φέρετρο και ένα μικρό ομοίωμα σκελετού. Θα θάβαμε το καθένα στο σπίτι του, αφού έκαναν τα τελετουργικά που συνηθίζουν στους νεκρούς, και οργάνωσε μια μεγάλη κηδεία στην κεντρική πλατεία της αγοράς της εποχής.

Έτσι γέννηθηκε η ιδέα των σκελετικών αγαλμάτων στους Τιβ.

Και καθώς περνούσαν τα χρόνια, άρχισαν να γλυπτεύουν σκελετούς ολοένα και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το δικό της μέγεθος. Σήμερα το μέγεθος σημαίνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μεσαίο μέγεθος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Οι φέρετρες εξασθενούν, αλλά οι αγάλματα τελικά πωλούνται.

Άλλα αντικείμενα εξυπηρετούν ως στήριγμα, όπως ένα κάθισμα Καρυάτιδα, για τα κρανία των προγόνων.

Είναι πιθανό ότι αυτός ο τελετουργικός λατρευτικός χαρακτήρας επηρέασε και τους Ιμπο (Ibo) που έχουν επίσης αντικείμενα σε στυλιστικό ομοιομορφία.