Κορνίζα - Ξύλο

Ξύλινο καδράκι σε κάσα, χρυσό με φινίρισμα, που χρονολογείται από τα τέλη του 18ου αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα, χαρακτηρίζεται από προφίλ μοντανοτυπίας (modanato) και από λεπτομέρεια χρυσής επικάλυψης με ίχνη φθοράς και υπόστρωμα με κόκκινο μπολό. Με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της φόρμας και τις τεχνικές λεπτομέρειες που φαίνονται από τη φθορά της επιφάνειας, αποδίδεται σε κατασκευή της Κεντρικής Ιταλίας, πιθανότατα από τη Ρώμη ή την Τοσκάνη. 1750–1790 (περίοδος Νεοκλασικισμού).
Πρόκειται για εξέλιξη της διάσημης κορνίζας «Salvator Rosa» (γνωστή και ως Maratta), εμπλουτισμένη με προφίλ τύπου «κάσα» μοντανοτυπίας. Η γραμμικότητα των οριζόντιων γκρίζων αυλών και η πλήρης έλλειψη φυλλώσεων ή μπαρόκ σκάλισμάτων υποδηλώνουν τη μετάβαση προς το λιτό και γεωμετρικό ύφος τέλους του 18ου αιώνα. Αυτή η λεία μορφή, εναλλάσσεται με εγκοπές και μικρούς κορδονόκερους, ήταν το αγαπημένο μοντέλο των εργαστηρίων της Ρώμης και της Φλωρεντίας για να πλαισιώσουν μεγάλα τοπία, μυθολογικές σκηνές ή προσωπογραφίες εποχής.
Η χρυσαφή επίστρωση σε χρυσό zecchino εφαρμόστηκε με γκουάζ πάνω σε χαρακτηριστική προετοιμασία από γύψο και κόκκινο μπολό. Το κόκκινο μπολό προβάλλει σαφώς κατά μήκος των εξωτερικών ακρών και στις υψώσεις όπου το χρυσό έχει φθαρεί λόγω του χρόνου και των καθαρισμών· αυτός ο τύπος θερμής προετοιμασίας και ο τόνος της χρυσοτυπίας αποτελούν σήματα κατασκευαστικής ταυτότητας του 18ου αιώνα της ιταλικής χειροτεχνίας. Παρακαλούνται οι πιθανοί αγοραστές να μελετήσουν προσεκτικά τις φωτογραφίες για να αποφύγουν παράπονα και ενστάσεις.