Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme, ο οποίος έχει μετατρέψει το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη σε κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειραποτεία απλών στοιχείων και της καθημερινότητας γίνεται μια γλώσσα ικανή να προκαλεί ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Ωστόσο σε αυτό το έργο, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: η βίδα.
Αντί των καρφιών που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με την συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια είδους οπτικής δόνησης. Από μετωπική θέα η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και μινιμαλιστική· κοιτώντας την από πλάγια, αποκαλύπτεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να είναι μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναληπτική ανάγνωση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημείο.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για τη σύνδεση και τη σταθεροποίηση αξιοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθειά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτό το αντίθετο ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα, γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Το έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τη «Screw Art» τεχνική.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από πλεξιγκλάς.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε ένα σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στο ρεύμα της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με γλωσσικό οπτικό και πολιτισμικό αντίκτυπο τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη συνομιλεί με τη φαντασία του πολυτιμητικού και παγκοσμίου κύρους σχεδιασμού, προκαλώντας σύμβολα αινιγματικά και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τα μάρκα που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, σχεδιασμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά σε συλλέκτες και φιλότεχνους της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της концепτικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά μάρκες, εξακολουθώντας όμως να διατηρεί μια ισχυρή αυτάρκη ταυτότητα καλλιτεχνικής μορφής.