Εποχή του Χαλκού Μπρούντζος Αγαλματάκι βουνίσιας κατσίκας (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Μορφή αιχμάλωτου ισβέα
ΥΛΙΚΟ: Χαλκός
ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ: Χαλκοχρόνιο
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1600 - 1000 π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 38 mm x 26 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από ιδιωτική ολλανδική συλλογή, συλλεγμένο πριν από τη δεκαετία του 1990

Συνέπεται με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και Άδεια Εξαγωγής

Οι μπρούντζινοι μικροστυληνές ιβέκ από το Λουριστάν, που χρονολογούνται κυρίως από τον early 1ο αιώνα π.Χ. (περ. 1000–650 π.Χ.), αντιπροσωπεύουν μερικά από τα πλέον εμβληματικά αριστουργήματα του αρχαίου Κοντινού Ανατολής της Χαλκοκρατίας. Κατασκευασμένες από νομαδικούς ή ημινομαδικούς μεταλλουργούς στην ορεινή περιοχή Ζάγκρους της δυτικής Περσίας, αυτές οι μικρής κλίμακας γλυπτικές δημιουργίες φημίζονται για την εκλεπτυσμένη τεχνική απώλειας κελύφωσης (lost-wax) και για τη διακριτή προσωποποίηση. Το άγριο ιβέκ — ένα ενδημικό αιγόκερος των ορέων διακρινόμενος από τα ευρείς, υπερβλητικά καμπύλα κέρατα — υπήρξε κεντρικό μοτίβο στην τέχνη του Λουριστάν, συμβολίζοντας χάρη, ευκινησία και τη φυσική δύναμη του φυσικού κόσμου που περιέβαλλε αυτές τις αρχαίες ποιμενικές κοινότητες.

Στο καλλιτεχνικό επίπεδο, αυτά τα γλυπτά εξισορροπούν την ρεαλιστική παρατήρηση με έντονη διακοσμητική αφαίρεση. Οι αριστοτέχνες μεταλλουργοί τόνιζαν τα χαρακτηριστικά που ορίζουν το ζώο, ιδιαίτερα τα μεγαλοπρεπή, αυλακωτά κέρατα που συχνά διαγράφουν δραματικούς καμπύλους, μερικές φορές επιστρέφουν για να συγχωνευθούν αρμονικά με το σώμα ή το κρανίο. Είτε χυτα με τη μορφή ανεξάρτητων φιγούρων, είτε ως χειρολαβές αγγείων ή διακοσμητικά τελειώματα (συνήθως ζευγαρωμένα συμμετρικά ή σχηματισμένα ως εικονογραφία «Μάστορας των Ωρών»), τα αντικείμενα εκδηλώνουν μια εξαιρετικά ροή και ένταση. Παρ’ όλο το συμπαγές, φορητό τους μέγεθος — προσαρμοσμένο σε έναν μετακινούμενο τρόπο ζωής — μεταφέρουν εντυπωσιακή παρουσία και μνημειακή αναλογία.

Λειτουργικά και πολιτισμικά, τα μπρούντζινα του Λουριστάν συχνά θάβονταν σε ελίτ ταφή ως θησαυροί νεκρώσιμης τελετουργίας, υποδεικνύοντας μια βαθιά τελετουργική ή αποτροπτική σημασία. Οι μικροστυληνές ιβέκ πιθανώς συνδέονταν με θρησκευ beliefs σχετικά με τη γονιμότητα, την προστασία και τη νοερή σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ορεινά πανίδα. Πέρα από τους ιερούς ή συμβολικούς ρόλους τους, πολλοί είχαν και χρηστικές χρήσεις ως καλύμματα για φέροντες βέληα, κεφαλές καρφιών ή σημαίες που τοποθετούνταν σε πέτρινους βάσεις. Σήμερα, αυτά τα περίτεχνα μπρούντζινα αντικείμενα παραμένουν διαχρονικά σύμβολα της τεχνικής ευφυΐας και της καλλιτεχνικής φαντασίας των μεταλλουργών της ορεινής περιοχής Ζάγκρος.