Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννάται από έναν ιδανικό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του.

Στα έργα του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να προκαλέσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Ωστόσο, σε αυτό το έργο, η παράδοση ερμηνεύεται ξανά μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της έρευνάς μου: η βίδα.

Αντί για καρφιά που χρησιμοποίησε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια.

Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο.

Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, καθώς οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας ένα είδος οπτικής δόνησης.

Από μια μετωπική άποψη, η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· όταν τη παρατηρείς από το πλάι, αντίθετα, ξετυλίγεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιθυμεί να αποτελεί μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σήμα.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρειάζεται για να συνδέσει και να στερεώσει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατο και τρισδιάστατο δημιουργείται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.

Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στα ίχνη της Pop Art, Screw Art, της κριτικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο στην εργασία μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η ερευνητική καλλιτεχνική παραγωγή διαλογίζεται με το φαντατικό κόσμο της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, εξαγγέλλοντας σύμβολα ιερών και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει μια κριτική και επανάληψη της κατανάλωσης, τη συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως πολιτιστικό αντικείμενο σύγχρονο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, πολυτελής Pop Art, street art conceptual και τέχνη εμπνευσμένη από μεγάλα εμβληματικά μάρκα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτοδύναμη καλλιτεχνική ταυτότητα.