Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme ο οποίος έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικούς άξονες της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειροποίηση στοιχείων απλών και καθημερινών μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να εμπνέει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Ωστόσο, σε αυτό το έργο η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της έρευνάς μου: το κληματίσιο (βίτσα).

Ε αντί τους καρφούς που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με το συναρμολογείν, τη δομή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από κεντρική προβολή η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· παρατηρώντας την από πλαγιά, αποκαλύπτεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιδιώκει να αποτελεί απλώς παράθεση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη ερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σήμα.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: αυτό που συνήθως χρησιμοποιείται για να ενώνει και να στερεώνει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχητική, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτόν τον αντίθετο συνδυασμό ανάμεσα σε τάξη και κίνηση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, παγκοσμίως γνωστού για την τεχνική του Screw Art.

Το έργο κοσμείται με μια βιτρίνα από υαλόπλακες Plexiglas.

Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με γλωσσικό οπτικό και πολιτιστικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami, και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλεκτιώνεται με τη φαντασίωση του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, εξυμνώντας σύμβολα ιερές και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στιλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεμφιέρωση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της εννοιολογικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή ανεξάρτητη καλλιτεχνική ταυτότητα.