Elizabeth - Isla Suspendida

Έργο τέχνης της καλλιτέχνιδος Ελίζαμπεθ, εκτελεσμένο με τεχνική λάδι πάνω σε καμβά επαγγελματικής υψηλής ποιότητας.
Διάσταση 60 x 80 εκ.
Αρχική έκδοση.
Η αποστολή θα γίνει μέσω της εταιρίας United Parcel Service (UPS) για την Ισπανία και την Ευρώπη, και μέσω της Fedex για τον υπόλοιπο κόσμο.
Το έργο θα αποσταλεί κυλιόμενο και θα προστατευθεί με πολλά στρώματα συσκευασίας, σακούλα φυσαλίδων και θα τοποθετηθεί σε ανθεκτικό σωλήνα.
Αφού εξοφληθεί το έργο, απαιτούνται τρεις ημέρες για τη διαδικασία συσκευασίας και την παράδοση στην εταιρία αποστολής.
Το τεμάχιο θα φτάσει εντός δέκα ημερών, ανάλογα με τη χώρα προορισμού.

Η ζωγράφος Εβένα/Ελισάβεθ (Κουβανή, επαγγελματική κατάρτιση), κατοικεί και δραστηριοποιείται στην Αβάνα, αναπτύσσει μια σειρά ονειρικών τοπίων όπου η οικιακή αρχιτεκτονική εδράζεται πάνω σε βράχους αιωρούμενους και σε αδύνατες εξισορροπήσεις. Οι συνθέσεις της —ανάμεσα στη θαλασσινή και την ουράνια σφαίρα— προτείνουν μια ποιητική αναστοχαστική ματιά για το καταφύγιο, τη μνήμη και την ευθραυστότητα του βιώσιμου. Με διαχείριση της ατμόσφαιρας του ουρανού και μια ζωηρή παλέτα μπλε, ροζ και πράσινων, η καλλιτέχνης δημιουργεί σκηνές έντονης συναισθηματικής φωτεινότητας: ανοιχτά παράθυρα, καπνιστές τζάκια, σκαλοπάτια που ανεβαίνουν, δέντρα που ανθίζουν σε απίθανες ύψη. Το έργο συνδυάζει ακρίβεια στη λεπτομέρεια με εκφραστικότητα στην ύλη, επιτυγχάνοντας εικόνες με ισχυρή οπτική και αφηγηματική επίδραση, ικανές να συνυπάρξουν ανάμεσα στην περισυλλογή και το δέος.

Αυτά τα τεμάχια της Ελισάβεθ χτίζουν ένα σύμπαν όπου το σπίτι —εκείνο το έντιμο σύμβολο καταφυγίου— γίνεται μια ποιητική ιδέα αντί για αρχιτεκτονική: εμφανίζεται αιωρούμενο, αγκυρωμένο σε αδύνατους βράχους, εξισορροπούμενο σε πύργους από πέτρα, απομονωμένο σε μικροσκοπικά νησιά σαν ο πραγματικός κόσμος να έχει περιοριστεί στο ουσιώδες. Υπάρχει μια σιωπηρή αφήγηση σε κάθε σκηνή: η σκάλα που ανεβαίνει προς το αβέβαιο, ο καπνός που αναδύεται από ένα τζάκι ως ένδειξη ζωής, τα ανοιχτά παράθυρα που θερμαίνουν το απομακρυσμένο, και τα δέντρα που, ακόμη και σε ύψη μη ρεαλιστικά, ανοίγονται σαν υπόσχεση συνέχειας.

Το θέμα, στην ουσία, αποτελεί μια μεταφορά για την ιδιοκτησία και την ισορροπία: το «κατοικείν» δεν είναι μόνο να βρίσκεσαι σε ένα μέρος, αλλά να το στηρίζεις. Η Ελισάβεθ μεταμορφώνει το τοπίο σε συναισθηματικό κράτος. Ο βράχος —βαρύς, παλιός— εμφανίζεται επεξεργασμένος με όγκο και αποχρώσεις, με χρώματα που περνούν από το βιολέτ στο ώχρα και από το βαθύ μπλε σε πράσινες μουσκίδες, σαν κάθε βράχος να κρύβει μνήμη και χρόνο. Παραπάνω, η ζωή: κόκκινες οροφές, φωτιζόμενο ξύλο, πλούφυλλα. Αυτή η ένταση ανάμεσα στο συμπαγές και το εύθραυστο, ανάμεσα σε το σταθερό και το αιωρούμενο, είναι όπου το έργο αναπνέει με περισσότερη δύναμη.

Στο χρωματικό μέρος υπάρχει μια σαφής απόφαση: πλατιά, ατμοσφαιρικά ουρανά, φορτωμένα με συννεφιά που λειτουργεί ως σκηνή και ως μουσική. Το χρώμα δεν περιορίζεται στην περιγραφή· ερμηνεύει. Τα μπλε γίνονται ωκεανός και απόσταση· οι ροζ και πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος προσφέρουν μελαγχολία φωτεινή· τα πράσινα, πολλές φορές έντονα, εισάγουν ελπίδα και φρεσκάδα. Η πινελιά εναλλάσσεται μεταξύ ζωνών απαλών (ουρανοί και γυάλισμα) και πιο επιδεικτικών στιγμών στα φυλλώματα και το βράχο, όπου διακρίνεται μια προτίμηση για αντίθεση και υφή. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα μεγάλης αναγνωσιμότητας — σχεδόν παραμύθι — αλλά με βαθιά συμβολική διάσταση που αποφεύγει το επιφανειακό διακοσμητικό.

Επίσης, τονίζεται η συνθετική αντίληψη: η Ελισάβετ γνωρίζει να κατευθύνει τη ματιά με ξεκάθαρες διαδρομές (σκαλοπάτια, προστατευτικά, διαγώνιοι του γκρεμού, καμπύλες κορμών) και να δημιουργεί κέντρα ενδιαφέροντος χωρίς να κορεστεί το κάδρο. Τα πουλιά, τα κύματα, οι βράχοι του πρώτου π λάνου ή τα λεπτομέρειες στις πόρτες και τα μπαλκόνια δεν είναι αξεσουάρ: είναι σημεία που ενεργοποιούν τη σκηνή, μικρές «δοκιμασίες» πραγματικότητας μέσα σε έναν κόσμο που επιτρέπει το αδύνατο. Αυτός ο συνδυασμός φαντασίας και συναισθηματικής αλήθειας τοποθετεί αυτά τα έργα σε ένα τοπίο κοντά στον μαγικό ρεαλισμό της ζωγραφικής: ένας τόπος όπου το εκπληκτικό δεν εκπλήσσει, απλώς συμβαίνει.

Αυτό το μαγευτικό έργο με λάδι πάνω στον καμβά, τοποθετημένο σε έναν χαρακτηριστικό σουρεαλιστικό ρυθμό, απεικονίζει μια αγροικία από ξύλο που προστατεύεται από την πλούσια κόψη ενός έντονου φυλλώματος σε τεράστιο κόκκινο καμάρι, ανεβασμένο σε μια ισορροπημένη στοίβα μεγάλων βράχων που αιωρούνται πάνω από μια θάλασσα από σύννεφα. Η σύνθεση διακρίνεται από τη χρήση μιας μακριάς κρεμαστής σκάλας από ξύλο που συνδέει τη βασική δομή με νησίδες βραχώδεις σε πρώτο πλάνο, προσκαλώντας τον θεατή να διατρέξει τη σκηνή σε μια διαγώνιο γεμάτη δυναμισμό. Η ζωντανή παλέτα χρωμάτων αντιπαραθέτει τη ζεστασιά του κόκκινου με το ξύλο που φωτίζεται, με τις ψυχρές αποχρώσεις του γαλάζιου του ουρανού και των συννεφιασμένων μαλλιών, μεταδίδοντας μια καθηλωτική ατμόσφαιρα γαλήνης, ποιητικής απομόνωσης και φανταστικής φαντασίας.