Antonio Bresciani (1720-1817) - Santo in preghiera

Αρχικό σχέδιο σε κόκκινο κιμώλιο του Αντόνιο Μρεσιανί (Antonio Bresciani), το σχέδιο περιέχει ένα μικρό σκίσιμο στο κάτω μέρος κοντά στην υπογραφή, όπως φαίνεται στη συνημμένη φωτογραφία.

Ο Antonio Bresciani (Πιάτσεντζα, 8 Νοεμβρίου 1720 – Παρμά, 31 Οκτωβρίου 1817) υπήρξε Ιταλός ζωγράφος και χαράκτης.
Ο Antonio Bresciani γεννήθηκε στην Πιάτσεντζα στις 8 Νοεμβρίου 1720, από τον Άντζελο, στρατιώτη ο οποίος υπηρετούσε στις μούσες της πολιτείας· ο πατέρας του πέθανε το 1730.[1][2]
Ο Antonio εκπαιδεύτηκε στα πρώτα χρόνια υπό τη διδασκαλία του Κάρλο Αντόνιο Μπανκιά και, αργότερα, του Τζοβάνι Μπατίστα Ταγκλιασάκι, ο οποίος δραστηριοποιούνταν στην πόλη της εμιάλης εκείνα τα χρόνια. Το 1740 παρακινήθηκε από τη μητέρα να μετοικίσει στη Μπολόνια, όπου εργάστηκε στην κληροκοπία του Ντόνατο Κρέτι για μερικά χρόνια. Επέστρεψε οριστικά το 1748 ή 1749 στη γενέτειρά του πόλη, όπου ήδη το 1747 είχε δημιουργήσει δύο ζωγραφιές που απεικονίζουν τις Ιστορίες του αγίου Ολντέρικο, για τον ναό του Αγίου Ολντερικό, οι οποίες αργότερα μεταφέρθηκαν στη βασιλική του Ιωάννη στην Κανάλε.[1][2][3]
Πανοραμικά παράλληλα με τη ζωγραφική άσκησε και τη χαράξη, δημιουργώντας ορισμένα έργα ήδη το 1749, ακολούθησαν το 1750 οι πρώτες αντίγραφα των ελφιών του Γκερτσινο στη ζωγραφική της κουπάς του καθεδρικού ναού.[N 1].[1]
Μετακόμισε λίγο αργότερα στην Πάρμα, όπου το 1752 διορίστηκε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, που ιδρύθηκε το ίδιο έτος από τον δούκα Φιλίππο ντι Μπορμπόνη, ο οποίος αργότερα τον όρισε ζωγράφο της αυλής.[1][3]
Παρόλο που το κλασικιστικό και αρκετά συντηρητικό στυλ, εμπνευσμένο κυρίως στα πρώτα χρόνια από τη βενετσιάνικη μπαρόκ ζωγραφική και από τα έργα του Μπολόνιε Lorenzo Pasinelli, ο Antonio Bresciani έλαβε στη μακριά καριέρα του πληθώρα και ποικίλες αναθέσεις, δημόσιες και ιδιωτικές παραγγελίες, σε ολόκληρη την επικράτεια του δούκουτό Παρμά και Πιατσέντζα.[1][3][4] Παράλληλα, σε μικρότερο βαθμό, εργάστηκε και εκτός των συνόρων του Κράτους, δημιουργώντας έργα στη Ρέτζιο, Αστά, Μάντοβα και Μιλάνο.[1]
Το 1777 ονομάστηκε επίτιμος μέλος της Ακαδημίας Clementina της Μπολόνια.[5]
Παρέμεινε ενεργός μέχρι τα τελευταία του και δημιούργησε επίσης πολυάριθμα σκίτσα[N 2]; οι τελευταίες του χαρακτικά χρονολογούνται το 1815, που δημοσιεύθηκαν εντός του Compendio delle vite de' Santi e Beati parmigiani.[1]
Έζησε στην Πάρμα μέχρι τον θάνατό του, ο οποίος συνέβη στις 31 Οκτωβρίου 1817.[1]