Lluís Domingo Abelló (1917) - La calma del campo

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτήν την εξαιρετική καλλιτεχνική δημιουργία που ανήκει στον Domingo Abelló, απεικονίζοντας ένα εκτεταμένο τοπίο με πράσινα πεδία και θάμνους φωτισμένα κάτω από ένα σκοτεινό και καταιγίδες ουρανό, μεταδίδοντας τη αντίθεση μεταξύ της ζωτικότητας της γης και της μεταβαλλόμενης δύναμης της φύσης. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 46x55x1 εκ.
· Λάδι σε χαρτί υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον καλλιτέχνη στο αριστερό μέρος του έργου, Domingo Abelló.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γιρόνα.

Σημαντική επισήμανση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής της δημοπρασίας. Ψευδής/εικονική αναπαράσταση σε mockup καθοδηγητικό· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πλαίσιο θα αποσταλεί με επαγγελματικό τρόπο από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για την προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα εκτελεστεί μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει ένα εκτεταμένο αγροτικό τοπίο που κυριαρχείται από μια μεγάλη ποικιλία πρασίνων, κίτρινων και γήινων τόνων. Η σύνθεση οργανώνεται με μεγάλες οριζόντιες ζώνες που οδηγούν το βλέμμα από τη βλάστηση του εμπρόσθιου πλάνου μέχρι μια μακρινή κορυφή ορεινών γραμμών. Η σκηνή δεν εστιάζει σε ένα απομονωμένο στοιχείο, αλλά στην απεραντοσύνη της γης και στο πώς το φως, ο ουρανός και η βλάστηση μεταμορφώνουν την εμφάνιση του πεδίου.

Στο πρώτο πλάνο εκτείνεται μια άφθονη επιφάνεια βλάστησης αποτελούμενη από ανοιχτά πράσινα, τιρκουάζ, ανοιχτό κίτρινο και γκριζάτες αποχρώσεις. Αυτή η ζώνη μεταδίδει την αίσθηση ενός πεδίου καλυμμένου από ψηλά χόρτα και άγρια φυτά που μεγαλώνουν ελεύθερα. Μεταξύ των πιο φωτεινών περιοχών εμφανίζονται μικρά σκοτεινά, κοκκινωπά και καφέ σημεία που υποδηλώνουν γη, βράχια ή ξεραμένη βλάστηση, πλουτίζοντας οπτικά το έδαφος και αποφεύγοντας μια ομοιογενή αναπαράσταση.

Η ζώνη χαμηλότερα φέρει μεγάλη ζωγραφική ένταση και λειτουργεί ως βάση ολόκληρης της σύνθεσης. Τα πράσινα λαμβάνουν εδώ πολλές παραλλαγές, από φρέσκους και φωτεινούς τόνους μέχρι βαθιά απόχρωση που φτάνει σχεδόν στο μπλε. Ορισμένες περιοχές φαίνονται να κλίνουν και να προχωρούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας την εντύπωση ότι το χορτάρι κινείται υπό τον άνεμο. Αυτή η αίσθηση κίνησης προσθέτει ζωντάνια σε μια σκηνή που, λόγω της έκτασης και της απουσίας ανθρώπινων μορφών, διατηρεί ταυτόχρονα μια βαθιά ηρεμία.

Στην κεντρική ζώνη εμφανίζεται μια ζώνη γης πιο σκούρα που διασχίζει οριζόντια το τοπίο. Τα καφέ, βιολετιά, κοκκινωπά και μπλε-ες χρώματα της αντιπαρατίθενται με τα πράσινα που την περιβάλλουν και θα μπορούσαν να παραπέμπουν σε έναν χωματόδρομο, σε μια διαίρεση μεταξύ αγροτεμαχίων ή σε φυσική κατάθλιψη του εδάφους. Αυτή η γραμμή λειτουργεί ως δομικό στοιχείο που χωρίζει τη σύνθεση και οδηγεί το βλέμμα από τη μια άκρη στην άλλη, ενισχύοντας την αίσθηση του πλάτους.

Πέρα από αυτή την ζώνη απλώνεται μια δεύτερη ζώνη αγροκτημάτων, απεικονισμένη με κίτρινο-πράσινους τόνους, λαχανί αποχρώσεις, ξεθωριασμένες ώχρες και μικρές χρυσές πνοές. Το φως φαίνεται να εστιάζεται ειδικά σε αυτό το τμήμα του τοπίου, φωτίζοντας τη βλάστηση και δημιουργώντας έντονο αντίθεση με τον σκοτεινό ουρανό στο φόντο. Οι διάφορες αποχρώσεις υποδηλώνουν αγροτέμαχα, λιβάδια και περιοχές καλλιέργειας που συνεχίζονται μέχρι να φτάσουν ορίζοντα.

Στο ενδιάμεσο επίπεδο ξεχωρίζουν διάφοροι θάμνοι ή μικρές ομάδες δέντρων που κατανέμονται ανομοιόμορφα. Οι στρογγυλεμένες και συμπαγείς μορφές τους κόβονται πάνω από τα φωτεινά πεδία, δημιουργώντας μια διαδοχή σκοτεινών όγκων που προσδίδει βάθος. Οι γαλαζωποί, καφέ και βιολετί πράσινοι τόνοι σε αυτές τις μάζες βλάστησης κάνουν να φαίνονται απομακρυσμένες και εν μέρει καλυμμένες από τη σκιά των νεφών.

Η διάταξη αυτών των θάμνων εισάγει έναν αργό ρυθμό μέσα στο τοπίο. Κάποιοι φαίνονται απομονωμένοι, ενώ άλλοι σχηματίζουν μικρές ομάδες, σαν να οριοθετούν τα όρια ενός αγροτεμαχίου ή να ακολουθούν την πορεία ενός αόρατου μονοπατιού. Οι σιλουέτες τους, μόλις ορισμένες, δεν αποσκοπούν να περιγράψουν κάθε κλαδί ή κάθε φύλλο, αλλά να μεταδώσουν την παρουσία της βλάστησης και την φυσική της ένταξη στον τόπο.

Στο πάνω μέρος υψώνεται μια γραμμή ορεινών ή λοφών απεικονισμένη με βαθιά μπλε, σκούρα πράσινα, γκρι και μαύρα. Αυτές οι υψώσεις σχηματίζουν έναν ακανόνιστο και επιβλητικό ορίζοντα που contrast με τη φωτεινότητα των πεδίων. Η σκούρα όψη της προσθέτει δραματικότητα στη σκηνή και υποδηλώνει μεγάλη απόσταση, σαν το τοπίο να εκτείνεται μέχρι να συναντήσει ένα βουνό περιτυλιγμένο από συννεφιά.

Ο ουρανός καταλαμβάνει μια σημαντική ζώνη της σύνθεσης και εμφανίζεται φορτισμένος από πυκνές και μεταβαλλόμενες μορφές. Οι αποχρώσεις του μπλε, γκρι, γκρι-πρασινωπές και σκοτεινές αναμειγνύονται με περιοχές πιο φωτεινές, δημιουργώντας την αίσθηση μιας ασταθούς ατμόσφαιρας. Μπορεί να πρόκειται για τη στιγμή πριν από μια καταιγίδα, όταν τα σύννεφα συσσωρεύονται στον ορίζοντα ενώ το φως εξακολουθεί να φωτίζει έντονα τα πεδία. Αυτή η αντίθεση μεταξύ διαύγειας και σκοταδιού δίνει στο τοπίο μια μεγάλη συναισθηματική δύναμη.

Η διαδοχή οριζόντιων επιπέδων παρέχει βάθος χωρίς να εξαρτάται από μια στερεή προοπτική. Το πρώτο φυτικό στοιχείο, η γη-τζάκι, τα φωτεινά αγρο-πεδία, οι θάμνοι και οι βουνά επικαλύπτονται όπως διαφορετικά στρώματα του τόπου. Καθένα έχει τον δικό του ρυθμό και χρωματισμό, αλλά όλα παραμένουν συνδεδεμένα, σχηματίζοντας μια ενότητα της φυσικής περιοχής.

Συνολικά, το έργο προσφέρει μια έντονη και ποιητική ερμηνεία της αγροτικής τοπιογραφίας, όπου η λαμπερή βλάστηση αντιμάχεται έναν βαρύ ουρανό και σκούρα βουνά. Τα πράσινα και κίτρινα μεταφέρουν γονιμότητα, ζωή και ενέργεια, ενώ τα μπλε και γκρι του ορίζοντα εισάγουν μυστήριο και δραματικότητα. Το έργο καλεί τον θεατή να θαυμάσει την απεραντοσύνη του πεδίου και εκείνη τη μεταβατική στιγμή όπου το φως φαίνεται να αντιστέκεται στην έλευση της καταιγίδας.