Matteo Ciffo - Frammenti - Cavallo di Troia

- Ταυτόχρονο γλυπτό του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987)
- Τίτλος Frammenti-Cavallo di Troia
- Έτος 2026. Εκτύπωση 1/8
- Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες
- ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΕΝΑΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΠΙΣΩ ΕΞΑΓΟΡΑΜΕΝΗ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ (αναφέρεται στις τελευταίες φωτογραφίες με κόκκινο βέλος)

Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με τη γνώση της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε μια διαδικασία θραύσης και αναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επαναδημιουργείται, αποκαλύπτοντας τη δική της αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευάλωτη φύση του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: δεν είναι πια σύμβολο αθανασίας, αλλά παρούσα διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστρέφεται σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στο υλικό, στην μεταμόρφωσή του και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση επαφή με ευγενή και πολύπλοκα υλικά, όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικοί χρωστικοί, αργίλοι της Αρμενίας, οξείδια και μέταλλα. Δεν θεωρώ τα υλικά απλούς διανοητικούς μηχανισμούς· είναι ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση του λίθου καθοδηγούμενη από το χέρι μου.Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και το επιθυμητό να δώσω ζωή σε ό,τι έχει σπάσει, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται αρχική ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επαναδιαμορφώνω, δημιουργώντας μορφές που δενανήκουν πλέον στο προηγούμενο τους κράτος, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και αναγέννησης, μεταξύ μνήμης και δυνατοτήτων, κάνοντας ορατό το στιγμιότυπο όπου η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλη που έχει ήδη υπάρξει, τη διασπάω και την επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και στην αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, κάνοντας ορατό ένα συνεχή μεταβολή κατάσταση.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαίρετα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθη φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκοντας σε έναν συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραστότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υφίσταται υπό όρους, αλλά γίνεται συν-συνθέτης, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση.Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία του υλικού κατά τη μεταμόρφωσή του. Οι τελικές μορφές αποτυπώνουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε κατάρρευση και αναγέννηση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη μάζα μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.