Ισπανική σχολή (XX) - Trío de Manolas

ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ
Οι τρεις δημιουργίες μοιράζονται το γούστο για την εκλεπτυσμένη και εικονογραφικά γοητευτική απεικόνιση της Ανδαλουσιανής γυναίκας, αν και εξετάζονται από δύο διαφορετικούς ορίζοντες: τον γαλλικό espagnolisme της Belle Époque και την Σεβιλλανική συντήρηση κλινός.
Οι δύο Manolas με γαλλικό περιβάλλον αντιπροσωπεύουν το κοσμοπολίτικο γούστο της Belle Époque για την ισπανική εικόνα, ενώ η Manola της Σεβιλλανικής σχολής μεταφέρει εκείνο το φανταστικό σε ένα σκηνικό όπου το θηλυκό πρόσωπο εντάσσεται σε μια διακοσμητική αρχιτεκτονική και συνοδεύεται από τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά της Ανδαλουσιανής κουλτούρας.
Οι μικρές διαστάσεις, η προσεγμένη εκτέλεση-μινιατούρα και τα ρομβικά κάδρα της εποχής συνεισφέρουν στην οπτική ομοιομορφία του συνόλου.

1.- Ζευγάρι Manolas γραφείου. Espagnolisme français. Γυμναστικά πορτρέτα σε μινιατούρα. Belle Époque. Παρίσι, περίπου 1900–1908. Λιθαντέρια σε καμβά.

Ευγενικό ζευγάρι πορτρέτων γυναικών σε μινιατούρα εκτελεσμένα με λάδια σε καμβά, χρονολογημένα προς το 1900-1908, σε πλήρη Belle Époque, με προέλευση περίπου 120 ετών. Στο πίσω μέρος και των δύο έργων διατηρούνται οι πρωτότυπες πίσω όψεις με χειρόγραφες εγγραφές με μελάνι. Μεταξύ αυτών φαίνονται να διακρίνονται η αναφορά σε Παρίσι και οι ημερομηνίες 1900 και 1908, στοιχεία που προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την υλική ιστορία και τη δυνητική προέλευση του συνόλου, παρότι η ανάγνωση δεν είναι πλήρως καθαρή.
Οι φιγούρες ανταποκρίνονται στο αρχέτυπο MANOLAS: ιδεαλιστική όψη της Ανδαλουσιανής γυναίκας που απέκτησε εξαιρετικά ευρύ κύμα δημοτικότητας στο καλλιτεχνικό περιβάλλον του Παρισιού της Belle Époque, εντός του φαινομένου που γνωρίζεται ως espagnolisme. Εμπνευσμένες από το ρομαντικό ισπανικό φαντασιακό, συνδυάζουν παραδοσιακά στοιχεία της πλούσιας ανδαλουσιανής ενδυμασίας με μια λεπτεπίλεπτη και κοσμοπολίτικη ερμηνεία που προορίζεται για το γούστο της ευρωπαϊκής πελατείας της εποχής.

Οι συνθέσεις απεικονίζουν δύο κεφάλες γυναικείες σε σκοτεινό υπόβαθρο: η μια φιγούρα εμφανίζεται με το πρόσωπο προς τα εμπρός σε θέση τριών τετάρτων και η άλλη σε προφίλ. Και οι δύο φορούν στοιχεία χαρακτηριστικά της παραδοσιακής Ανδαλουσιανής ενδυμασίας, με έμφαση στο μαντόν Manilia και, αντίστοιχα, μια πελέντια και έναν ανεμιστήρα.
Οι σκουλαρίκια μακριά, οι φουσκώδες, τα λουλούδια που κοσμούν τα μαλλιά που μαζεύονται σε κότσο χαμηλά και οι διακριτές κυματώσεις στο νερό που πλαισιώνουν το πρόσωπο συνθέτουν ένα εικονογραφικό ρεπερτόριο στενά συνδεδεμένο με την εικόνα της Ανδαλουσίας διαδοθείσα στη ευρωπαϊκή καλλιτεχνική φαντασία στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού.
Το σύνολο διατηρεί τα αυθεντικά του ξύλινα κάδρα, με κομψό ρομβικό σχήμα και πλούσια εσοχή, μια διακοσμητική τυπολογία πολύ χαρακτηριστική της γαλλικής παραγωγής στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού αιώνα, που αναδεικνύει τον έντονο χαρακτήρα της οικειότητας και της τιμητικής λεπτότητας αυτών των μινιατούρων.

Η διατήρηση των πλαισίων και των πρώτων πισω πλευρών, μαζί με τις χειρόγραφες επιγραφές στο πίσω μέρος, αποτελεί πρόσθετη αξία για το σύνολο, καθώς διαφυλάττει τη ιστορική διαμόρφωσή του και προσφέρει πολύτιμη μαρτυρία της πορείας της ύλης.

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
• Κάδρο: 13,5 × 13,5 εκ.
• Ορατή επιφάνεια ζωγραφικής: περίπου 6 × 6 εκ.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ
Πολύ καλή κατάσταση συντήρησης για έργα με περίπου 120 χρόνια ηλικίας. Τα έργα διατηρούν ολόκληρα τα πλαίσια και τις πίσω όψεις τους, συμπεριλαμβανομένων των χειρόγραφων επιγραφών στο πίσω μέρος.
• Οι πίνακες παρουσιάζουν ήπια φθορά στην επιφάνεια και τη φυσική γήρανση ανάλογη με την ηλικία τους.
• Τα πλαίσια διατηρούν τη σταθερή τους δομή, τη φυσική πατίνα τους και δείχνουν μόνο ελαφρές ενδείξεις χρήσης σε συνάρτηση με τον χρόνο.
• Ένα από τα πλαίσια δεν διαθέτει την κινητή δαγκάρα του κρεμάστρου, φαινόμενο που είναι ορατό στις φωτογραφίες. Πρόκειται για στοιχείο εύκολα αντικαταστάσιμο που δεν επηρεάζει τη σταθερότητα ούτε τη σωστή συντήρηση του συνόλου.

2. MANOLA ΣΕ ΚΑΤΑΝΤΡΑ ΣΕΒΙΛΛΑΝΑ
Σχολή Σεβίλλης / José Rubio y Villegas
Τέλος 19ου αιώνα – πρώτες δεκαετίες 20ού αιώνα
Λιθογραφία σε ταμπλά

Αυτός ο πίνακας είναι ένα αυθεντικό κομμάτι της ιστορίας της ισπανικής ζωγραφικής και της εικονογραφίας του 19ού αιώνα, υπογεγραμμένο από μια αναγνωρισμένη σχολή ακαδημαϊκών.
Το έργο αντιπροσωπεύει την άνθηση της κοσμικής ανθογραφίας της Ανδαλουσίας σε γραφείο από τα τέλη του 19ου αιώνα, της προέλευσης και της αξίας που εδράζονται στην ιδιοκτησία της σε σχέση με την εκλεκτή διακοσμητική και πλουσιοπάροχη σχολή της Σεβίλλης στα μεσοδιάστημα.

Η Casa Rubio ήταν ένα εμβληματικό κατάστημα που ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Σεβίλλη, ευρέως γνωστό για τη δημιουργία και πώληση επιλεκτικών κοσμημάτων γραφείου και άλλων χειροποίητων κοσμημάτων υψηλής ποιότητας, που συνδέονται με την εικόνα της Σεβίλλης.
Ο José Rubio y Villegas είναι ο δημιουργός αυτής της εργασίας από τη Σεβιλλάνικη σχολή και ήταν στενά συνδεδεμένος με την καλλιτεχνική παραγωγή δειγμάτων πολυτέλειας στη Σεβίλλη της εποχής.

Ταυτότητα σε δημόσια αρχεία: Στα επίσημα καταλόγια προνομιακών κινητών περιουσιακών στοιχείων της Ανδαλουσίας (όπως οι καταχωρήσεις του Παλατιού Dueñas), αυτά τα μικρού μεγέθους κοσμητικά και μέσα σε λάδι (ταμπλά γραφείου και παντερίτες) εμφανίζονται ενταγμένα ακριβώς κάτω από τη σήμανση: «Author: Rubio – Sevilla».

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Εξαιρετικό κομμάτι γραφείου σε λάδι σε ταμπλά και υπογεγραμμένο «Rubio» με ένδειξη «Sevilla»: σφραγίδα που προσδιορίζει το έργο και τη συγγραφή του José Rubio de Villegas

Ο Rubio, ζωγράφος και λιθογράφος, ακολούθησε τα επιτυχημένα βήματα του πατέρα του και, όπως ο ίδιος, φοίτησε και αυτός στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του San Fernando, συνεχίζοντας έτσι την ταλαντούχα οικογένεια καλλιτεχνών και ακαδημαϊκών.

Ο πίνακας παρουσιάζει με μαεστρία τη μινιατούρα μια σκηνή χαρακτήρα γραφικών και στολισμένων, με μια νεαρή Manola καθισμένη ημί-ξαπλωμένη στο παραπέτο ενός μεγάλου τόξα που την περικυκλώνει, με μια ισπανική κιθάρα στηριγμένη μπροστά από το σώμα. Η κιθάρα δημιουργεί μια διαγώνιο που διαπερνά το σώμα, ενώ το τόξο τη συγκεντρώνει και τη μετατρέπει στο κεντρικό οπτικό σημείο της σκηνής.
Η νέα κοπέλα ενσαρκώνει το αρχέτυπο της Manola: φούστες με βολάν και ρέλι, το πρόσωπο πλαισιωμένο με μαλλιά κυματιστά σε νερά, τα μαλλιά πιασμένα χαμηλά και ένα λουλούδι διακοσμεί το μαλλί.
Η φιγούρα εντάσσεται σε μια γκαλερί έμπνευσης Mudéjar, με έντονο διακοσμητικό χαρακτήρα. Πίσω της ανοίγει ένα μεγάλο τόξο με λοβό, μέσω του οποίου διακρίνεται ο γαλανός ουρανός και μια μάζα βλάστησης. Από τις δύο πλευρές εμφανίζονται επιφάνειες αρχιτεκτονικές διακοσμημένες με γεωμετρικά και μαβτά μοτίβα, ενώ το πράσινο υποδάπεδο διατρέχει το φόντο και συνεχίζει οπτικά κάτω από τη φιγούρα.
Η σύνθεση δημιουργεί αντίθεση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική με γεωμετρικό και στατικό χαρακτήρα και την ευθυγραμμία του δαπέδου, έναντι των καμπυλών μορφών της φιγούρας, των βολάν του φορέματος, της κιθάρας, των λουλουδιών και του mantón de Manila.
Η παλέτα κυριαρχείται από γαλάζια και γκριζοπράσινα, μαβιές λευκές και απαλούς τόνους της αρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, διακρίνονται τα κόκκινα του φορέματος και των λουλουδιών, το ώχρα του mantoncillo και οι χρυσές αποχρώσεις της κιθάρας και η διαύγεια του mantón de Manila που αναπαύεται σε ένα τεμάχιο.
Η φωτισμός είναι διαυγής και ομοιόμορφος. Ο όγκος της φιγούρας επιτυγχάνεται με ήπιες διαβαθμίσεις, ενώ τα αρχιτεκτονικά στοιχεία παρουσιάζουν μια πιο γραμμική και διακοσμητική κατασκευή.
Το έργο διατηρεί το αρχικό του ξύλινο πλαίσιο σε ρομβικό σχήμα με σκαλιστό περίγραμμα και προστατευτικό κρύσταλλο.

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Με πλαίσιο: 23 εκ x 23 εκ
Ζωγραφική: 17 εκ x 17 εκ
Φόντο: 3 εκ

Το έργο μοιράζεται τις ίδιες διαστάσεις γραφείου με άλλα έργα του συγγραφέα.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ: Η φυσική σφραγίδα «Rubio / Sevilla»
ΧΡΟΝΟΔΟΚΙΑ: Τέλη του 19ου αιώνα / πρώτες δεκαετίες του 20ού

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ:
Άριστη γενική κατάσταση. Η ζωγραφική στρώση είναι σταθερή και διατηρεί τη ζωντάνια των χρωμάτων. Το πλαίσιο της εποχής εμφανίζει την φυσική πατίνα που χαρακτηρίζει την ηλικία του και διατηρεί το προστατευτικό του κρύσταλλο

ΠΑΡΑΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
** Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.
** Οι διαστάσεις και το τελικό βάρος που αναφέρονται αφορούν τη διαμόρφωση μιας ασφαλούς συσκευασίας, απαραίτητης για τη σωστή προστασία των τριών έργων κατά τη μεταφορά.