Αρχαία Ελληνική, Αρχαϊκή περίοδος Terracotta Λάμπα λαδιού με κεντρικό σωλήνα

Ένα ασυνήθιστο αρχαίο ελληνικό πήλινο ελαιοσφηνίδιο με κεντρικό突出 σωλήνα, χρονολογημένο στην Αρχαϊκή περίοδο.

Το λυχνάρι έχει ευρύ κυκλικό σώμα με βαθιά ανοιχτή δεξαμενή περιτριγυρισμένη από ευρύ χείλος με στρογγύλεμα. Από το κέντρο της δεξαμενής υψώνεται ένας διακριτικός κοιλός, σκούπας-σχήματος σωλήνας, ενώ από τη μια πλευρά προβάλλει ένα ακροφύσιο με ευρύ ωοειδές άνοιγμα φιτιλιού.

Το έντονα μοντελοποιημένο κυκλικό χείλος είναι διακοσμημένο με αρκετές ομόκεντρες αυλακώσεις. Ακόμη διατηρούνται γύρω από τη εσωτερική δεξαμενή και τον κεντρικό σωλήνα δυνατές ομόχρωμες ζώνες βαμμένες με σκούρο χρώμα, δημιουργώντας ελκυστική αντίθεση με το απαλό-κίτρινο έως μπεζ χρώμα του κεραμικού σώματος.

Ο κεντρικός σωλήνας είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά του λυχναριού. Συγκριτικά πρώιμα ελληνικά λυχνάρια με κεντρικό κενό σωλήνα σε σχήμα φούσκας είναι γνωστά από τον Ανατολικό ελληνικό κόσμο.

Το ακροφύσιο είναι κοντό και ευρύ με μεγάλο άνοιγμα για το φιτίλι. Η σημαντική του κατασκευή και η άμεση σύνδεσή του με τη χωρητική ανοιχτή δεξαμενή ελαίου χαρακτηρίζουν την πρώιμη ελληνική κατασκευή λυχνοπωλητών.

Το ανάποδο μέρος έχει τροχό-τεχνοτροπία και κατά πλείο undecorated, σαφώς εμφανίζονται τα κυκλικά ίχνη στροφής που παράχθηκαν κατά την κατασκευή.

Τυπολογία και Χρονολόγηση

Η μορφή ανήκει στην παράδοση των ελληνικών κεραμικών λυχνιών ελαιούχων κατασκευασμένων με τροχό από την Αρχαϊκή περίοδο.

Μία ιδιαίτερα συναφής σύγκριση διατηρείται στη συλλογή Naukratis του Βρετανικού Μουσείου: μια κυκλική Ανατολικοελληνική λυχνία φτιαγμένη με τροχό, με κεντρικό σωλήνα-φούσκα και ωοειδές άνοιγμα σε μια πλευρά, πιθανώς κατασκευασμένη στην Έφεσο και χρονολογημένη περίπου το 600–575 π.Χ.

Σχετικές Ανατολικοελληνικές λυχνίες από τη Ναυκρατίς με κυκλικά σώματα, κεντρικά στοιχεία και προβάλλοντα ακροφύσια φιτιλιού επίσης χρονολογούνται εντός του 6ου αιώνα π.Χ.

Η παρούσα λυχνία μοιράζεται το χαρακτηριστικό κυκλικό ανοιχτό ρεζερβουάρ, κεντρικό κενό σωλήνα, κατασκευή με τροχό και έξοδο φιτιλιού που προβάλλει από αυτή την πρώιμη ομάδα.

Με βάση τα τυπολογικά κριτήρια, μια απόδοση στον Ανατολικό κόσμο των ελληνικών αρχαϊκών κεραμικών λυχνιών φαίνεται κατάλληλη. Μια πιο ακριβής παραγωγική κέντρο δεν θα πρέπει να προσδιοριστεί χωρίς αρχαιολογικό πλαίσιο εύρεσης.

Λειτουργία

Το κυκλικό αποθήκευμα περιείχε αρχικά το λάδι που χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο για τη λυχνία.

Ένα φιτίλι εισήχθη μέσω του ανοίγματος στο προεξέχον ακροφύσιο, όπου απορρόφησε το λάδι και παρείχε τη φλόγα.

Ο ασυνήθιστα κεντρικός κενός σωλήνας αποτελεί αναγνωρισμένο χαρακτηριστικό ορισμένων τύπων πρώιμων ελληνικών λυχνιών. Ο ακριβής πρακτικός του ρόλος δεν είναι πάντα βέβαιος και μπορεί να ποίκιλλε μεταξύ σχετικών σχημάτων.

Ο συνδυασμός του ανοιχτού ρεζερβουάρ, του προβάλλοντος κεντρικού σωλήνα και του ξεχωριστού ανοίγματος φιτιλιού αντιπροσωπεύει ένα πρώιμο στάδιο στην εξέλιξη των ελληνικών κεραμικών συσκευών φωτισμού, πριν from τα πλέον κλειστά σχήματα λυχναριών που έγιναν ευρύτερα διαδεδομένα κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο.

Κατάσταση

Καλής κατάστασης λαμβάνοντας υπόψη τη σημαντική της ηλικία.

Το κυκλικό σώμα, η δεξαμενή, το προεξέχον ακροφύσιο και ο κεντρικός κενός σωλήνας διατηρούνται.

Η επιφάνεια εμφανίζει εκτεταμένη φθορά από τη γήρανση, γήινα και ορυκτά κατάλοιπα, περιοχές αποχρωματισμού και μικρές τεμαχισμένες φθορές και ανομοιομορφίες.

Οι βαθύχρωμες ομόκεντρες διακοσμήσεις παραμένουν ορατές γύρω από τη εσωτερική δεξαμενή, το χείλος και τον κεντρικό σωλήνα, αν και είναι φθαρμένες και μερικώς απολεσμένες σε ορισμένα σημεία.

Το χείλος του κεντρικού σωλήνα εμφανίζει μικρές αρχαίες τρυπήσεις και ανομοιομορφία.

Το ανάποδο διατηρεί σαφή τα ίχνη τροχού και φυσικά κατάλοιπα επιφάνειας.

Δεν διακρίνονται εμφανείς σύγχρονες προσθήκες ή εκτεταμένες αναστηλώσεις από τις φωτογραφίες.

Παρακαλώ εξετάστε προσεκτικά όλες τις φωτογραφίες, καθώς συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής της κατάστασης.

Προέλευση

Παλαιότερα στη Συλλογή Madeleine & Erich Dammann, Γερμανία.

Αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια των εκτενών ταξιδιών των συλλεκτών μεταξύ 1950 και 1970. Η συλλογή τεκμηριώνεται στη Γερμανία το 1970 μέσω ιστορικών φωτογραφιών της οικίας της οικογένειας και εν συνεχεία παρέμεινε σε συνεχή οικογενειακή κατοχή.

Τα αντικείμενα αποκτήθηκαν ιδιωτικά κατά τη διάρκεια των ταξιδιών των συλλεκτών. Όπως ήταν συνήθης πρακτική για ιδιωτικές αγορές σε τοπικές αγορές κατά τη δεκαετία του 1950 και 1960, συν receipts ή τιμολόγια γενικά δεν εκδίδονταν ούτε ζητούνταν.

Ιστορικές φωτογραφίες και βιογραφικά τεκμηρίωση σχετικά με τη Συλλογή Dammann διατίθενται και υποστηρίζουν τη μακροχρόνια προέλευση της συλλογής.