Αρχαία Ελληνικά Μπρονζέ δακτύλιος σφράγισης - 22 mm (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Αρχαίο Ελληνικό Χάλκινο δαχτυλίδι σφραγίδας
Πολιτισμός / Περίοδος: Αρχαϊκή–Ελληνιστική Ελλάδα
Ημερομηνία / Περίοδος: Κλασική–Ελληνιστική Περίοδος, περίπου 4ος–2ος αιώνας π.Χ.
Υλικό: Χάλυβας
Διαστάσεις: Δεν παρέχονται
Κατάσταση: Καλή κατάσταση, με φθορές επιφάνειας λόγω παλαιότητας, επικαθήσεις και πατίνα. Το χαρακτικό σχέδιο στο περιδέραιο διατηρείται μερικώς.
Δεν γίνεται αποστολή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω περιπλεγμένων κανονισμών εξαγωγής που αφορούν πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί έξω από την ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν θέσετε μια προσφορά.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Εγγραφής Αντικειμένου: 1012
Ο τρέχων κάτοχος (S.N.J. S.) αγόρασε το Σφραγιστικό Δαχτυλίδι από τον B.N. στο Schiedam, Ολλανδία.
Ο προηγούμενος κάτοχος, B.N. από Schiedam, δήλωσε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του, αλλά η ημερομηνία απόκτησης δεν δόθηκε.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, το αντικείμενο είχε προηγουμένως αποτελέσει μέρος ιδιωτικής συλλογής στην Ολλανδία· η ημερομηνία αυτής της παλαιότερης κατοχής είναι άγνωστη.
Δεν διατίθεντο περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την παλαιότερη ιστορία ιδιοκτησίας του αντικειμένου από τον προηγούμενο κάτοχο.

Ιστορικό Πληροφοριών:
Οι δακτυλίσκοι σφραγίδων κατείχαν σημαντικό ρόλο στην προσωπική και διοικητική ζωή του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Οι χαρακτικες κορύφες τους θα μπορούσαν να πιεστούν σε κερί, πηλό ή άλλο κατάλληλο υλικό σφράγισης, παράγοντας ένα αποτύπωμα που λειτουργούσε ως προσωπικό σήμα. Τέτοιες σφραγίδες θα μπορούσαν να σχετίζονται με την επικύρωση ή την ασφάλιση της αλληλογραφίας, των δοχείων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, ενώ το ίδιο το δαχτυλίδι παρέμενε ένα φορετό αντικείμενο προσωπικής ταυτότητας.
Αυτό το παράδειγμα αποτελείται από χάλυβα με ένα σχετικά λεπτό ιμάντα που επεκτείνεται σε ένα ενσωματωμένο ωοειδές περιδέραιο. Το περιδέραιο διατηρεί ίχνη ενός χαραγμένου σχεδιασμού, αν και η φθορά της επιφάνειας και οι μεταλλικές επικαθίσεις καθιστούν την ακριβή ταυτοποίηση του μοτίβου αβέβαιη. Τα ελληνικά δαχτυλίδια σφραγίδων παρήχθησαν με ένα ευρύ φάσμα σχεδίων, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπινων και θεϊκών μορφών, ζώων, συμβόλων και άλλων ατομικών σχεδίων. Η απεικόνιση μπορούσε επομένως να συνδυάζει πρακτική αναγνώριση με διακοσμητική ή συμβολική σημασία.

Κατά τη διάρκεια της Κλασικής και ιδίως της Ελληνιστικής περιόδου, τα χαρακτικά δαχτυλίδια αποτελούσαν μέρος μιας καλά εδραιωμένης παράδοσης προσωπικής διακόσμησης και γλυπτικής τέχνης σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Ενώ πολύτιμα μέταλλα και σκαλιστές πολύτιμες πέτρες χρησιμοποιούνταν για πιο εκλεπτυσμένα παραδείγματα, ο χάλυβας παρείχε ένα προσιτό και ανθεκτικό υλικό για καθημερινά δαχτυλίδια. Η παραγωγή τους αντανακλά τις ικανότητες ειδικευμένων μεταλλουργών και χαράκων που εργάζονται εντός καθιερωμένων παραδόσεων μικρής κλίμακας κατασκευής.

Οι ελληνικές μορφές τέχνης και οι πρακτικές σφράγισης κυκλοφορούσαν ευρέως γύρω στη Μεσόγειο μέσα από το εμπόριο, τη μετανάστευση και την πολιτισμική αλληλεπίδραση. Χωρίς τεκμηριωμένο αρχαιολογικό πλαίσιο εύρεσης, δεν μπορεί να καθοριστεί συγκεκριμένα ο τόπος κατασκευής ή χρήσης αυτού του δαχτυλιδιού. Ωστόσο, αντικείμενα αυτού του τύπου δείχνουν πώς η προσωπική διακόσμηση, η ταυτότητα και η πρακτική διοίκηση μπορούσαν να συναντηθούν σε ένα μικρό αντικείμενο. Παρέχει μια απτή σύνδεση με την καθημερινή ζωή στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, όπου ένα δαχτυλίδι σφραγίδας μπορούσε να εξυπηρετήσει τόσο ως προσωπική κατοχή όσο και ως πρακτικό εργαλείο ταυτοποίησης και επικύρωσης.