Camillo Gannelli - PAESAGGIO DELLA MEMORIA

Τοπίο της Μνήμης είναι ένα λυρικό αφαιρετικό έργο σε εξαιρετική ισορροπία, αιωρούμενο ανάμεσα σε τοπίο και μνήμη.

Με την πρώτη ματιά είναι ένα ουσιαστικό θαλάσσιο τοπίο, σχεδόν ζεν: μια γραμμή ορίζοντα καμένη από μια ώχρα οξειδωμένη που χωρίζει τον πίνακα σε δύο κόσμους.
Πάνω, το κενό - ένα βρώμικο λευκό, γύψινο, γρατζουνισμένο, με ίχνη από υγρά και ραγδαλιές που θυμίζουν έναν αρχαίο τοίχο.
Κάτω, το βάθος - ένα πυκνό, υλικό νερό, στρωμένο σε μπλε πετρέλαιο, πράσινο βρύα και σκιές ινδίκου.

Δούλεψα με αφαίρεση, αλλά με μια ύλη πλούσια. Η πάστα είναι απτή, σχεδόν γλυπτική. Ακούγονται σπάτουλες, γδαρσίματα, επικαλύψεις διαδοχικές. Εκείνο το πορτοκαλί ζώνη στο κέντρο δεν είναι μόνο χρώμα, είναι οξείδωση, είναι χρόνος. Φαίνεται σαν σκουριά που κυλά από τον ουρανό προς το νερό, ή με την αντανάπτυξη ενός βιομηχανικού ηλιοβασιλέματος.

Το σήμα.

Μπίνονται οι γραμμές; συνέχεια.

Μετά υπάρχουν αυτές οι κάθετες γραμμές, λεπτές, μαύρες, σαν βελόνες. Διασπούν τη σύνθεση και τη συνδέουν. Μπορεί να είναι δέντρα από ιστιοφόρα πολύ μακριά, κεραίες, στυλιζαρισμένες ανθρώπινες φιγούρες ή απλά ουλές. Είναι το ανθρώπινο στοιχείο σε ένα απάνθρωπο τοπίο: εύθραυστο, επισφαλές, μα επίμονο. Δημιουργούν ρυθμό, σαν νότες σε ένα μουσικό κομμάτι.

Είναι ένα έργο που δεν φωνάζει. Μιλά ψιθυριστά. Μιλά για το όριο, την αναμονή, για κάτι που βρίσκεται ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο. Έχει την κομψή μελαγχολία του Ρόθκο με την φτωχή υλικότητα του Μπούρι. Ιδανικό για ένα σύγχρονο εσωτερικό, γιατί δεν στολίζει έναν τοίχο, τον κατοικεί: φέρνει ηρεμία, βάθος και ένα λοξό φως, ακριβώς όπως αυτό που πέφτει στη δική σου φωτογραφία.

Είναι ένα αφαιρετικό που καταφέρνει να είναι ζεστό και κρύο ταυτόχρονα, γι' αυτό ποτέ δεν κουράζει.