Tijs Dragtsma (1992) - A Mind Wound in Brass

Το πορτρέτο σχηματίζεται από το σκοτάδι, όχι γραμμένο αλλά αποκαλυπτόμενο. Εκεί που θα βρισκόταν κρανίο, ένα πεδίο λεπτών χαραγών συγκεντρώνεται σε αλυσίδες οδοντωτών μηχανισμών, κάθε δόντι και ακμή λανθάνουν φως καθώς ο μηχανισμός φαίνεται να αντικαθιστά σιωπηλά τη σκέψη. Χωρίς χρώμα. Χωρίς ανάποδη αποτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα γλιστράει χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, παρούσα σε κάθε ώρα, ακονισμένη αντί να καλείται από το φως που την διαπερνά.

Αυτό που αφήνει η επιφάνεια είναι το ίδιο αποκαλυπτικό με αυτό που διατηρεί. Το σαγόνι, το πίσω μέρος του κρανίου, ο χώρος πίσω από το μυαλό, όλα παραμένουν σε άτεγκτο μαύρο, μια σιλουέτα χωρίς λεπτομέρεια για να κρυφτείς πίσω της. Μόνο ο μηχανισμός λάμπει, ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών που αντικαθιστά τους εσωτερικούς μηχανισμούς ενός κεφαλιού που έχει ανταλλάξει την απαλότητα με τη δομή.

Και εκεί, ακριβώς εκεί που θα έβλεπε ένα μάτι τον κόσμο, κάθεται αντί γι’ αυτό ένα μικρό πουλί. Είναι η μόνη ζωντανή μορφή ανάμεσα στους ορείδινους δόντιωτούς τροχούς, κατασκευασμένο με την ίδια επίμονη τριβή αλλά διαβάζεται ως σάρκα και φτερό αντί για μέταλλο. Η όραση έχει αντικατασταθεί από κάτι πιο ήσυχο: καταφύγιο, ένστικτο, μια ζεστή παρουσία μέσα σε μια ψυχρή αρχιτεκτονική από γρανάζια.

Από απόσταση το έργο διαβάζεται ως μνημείο, ένα καθαρό μηχανικό προφίλ σε αντίθεση με το απόλυτο μαύρο. Κοντά, η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πεδίο χαραγμένων γραμμών, ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς που αρνείται να αποδώσει οτιδήποτε εκτός από τον εαυτό της έως ότου η απόσταση επαναφέρει το ευρύτερο σχήμα. Το κομμάτι ζητά να διαβαστεί Twice, μια φορά ως ολόκληρο και μια φορά ως επιφάνεια.

Ως σύμβολο κάθεται σε έναν παλιό σταθμό διασταύρωσης, ο φόβος ότι ένα μυαλό μπορεί να μειωθεί σε αλληλένδετα μέρη, σε αντίθεση με το επιμονή γεγονός ότι κάτι φτιάχνεται εκεί ούτως ή άλλως, κάτι που δεν μπορεί να μηχανευτεί. Το φως δεν creates την εικόνα. Την ακονίζει, και μαζί του την ήρεμη διαφωνία που το έργο κάνει σχετικά με το τι ακόμη ζει μέσα στα έργα.

Αυτό το κομμάτι συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τϊης Ντραγκτσμά, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής βλάβης αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ακόμη και ένα μυαλό φτιαγμένο από γρανάζια χρειάζεται κάπου μαλακό να φωλιάσει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποδεσμεύεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεφυτρώνει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και ξεφεύγουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ασήκωτες. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μία κίνηση συνειδητή, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό σημείο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν μένει εντελώς σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακιείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες, να επιστρέφει σε ακινησία. Είναι σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαραγή φέρνει μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια ύπαρξη, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τϊης Ντραγκτσμά, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνονται.

Η δουλειά μου αρχίζει συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και θραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτει τον εαυτό του με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις γίνονται ένα. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένας εξελισσόμενος καλλιτεχνικός κόσμος διαμορφωμένος από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.