Tijs Dragtsma (1992) - A Scaffold Holds the Sky

Ένα Σκηνικό Με Οικοδομητή τον Ουρανό κρατά μια σπειροειδή επτάρι πέτρινο πύργο που ξεπερνάει τον εαυτό του, κύκλος γύρο κύκλου από αψίδες που υφαίνονται προς τα πάνω μέχρι οι νεφώσεις να τον καλύψουν. Σκάλωμα αγκαλιάζει κάθε επίπεδο, και μικρές φιγούρες κινούνται κατά μήκος των ράμπων, παγιδευμένες εν μέσω εργασίας σε μια κατασκευή που ποτέ δεν φαίνεται να φτάνει σε κορυφή.

Ουδεμία μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Ο πύργος γρέζωνεται πάνω στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, φτιαγμένος με τον ίδιο τρόπο όπως φαίνεται, σημαδάκι προς σημαδάκι, επίπεδο προς επίπεδο, μέχρι η πέτρα να φαίνεται να κρατά το δικό της φως. Το σκοτάδι γύρω του Leaveuntouched, έτσι ο πύργος αναδύεται από το αληθινό μαύρο όπως αναδύεται από τα δικά του σύννεφα.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα. το φως της δίνει βάθος, υπό το άμεσο φως οι γρατζουνιές συλλαμβάνονται και αντικατοπτρίζονται, και η αντίθεση βαθαίνει, η σκάλες και οι αψίδες της κερδίζουν βάρος σαν η εργασία από πάνω να συνεχίζεται. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει τον πύργο στο κέντρο του. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται.

Από μια απόσταση ο πύργος διαβάζεται ως μια ενιαία μνημειακή μορφή, πέτρα και ουρανός σε μια κίνηση. Κοντά, αυτή η μορφή διαλύεται σε ένα πεδίο ατομικών σημαδιών, ο ίδιος είδος ήρεμης, επαναλαμβανόμενης δουλειάς που έχτισε τον πύργο στην ιστορία που διηγείται το έργο. Οι εργάτες στις ράμπες φαίνονται οριακά παρόντες, λίγες γραμμές φωτός, και αυτό είναι το σημείο, η κατασκευή πάντα είναι μεγαλύτερη από τα χέρια που την ανεβάζουν.

Υπάρχει ένα ήσυχο θέμα κάτω από την εικόνα, ο αρχαίος φιλοπόνος να χτίσει κάτι που φτάνει ως τον ουρανό, και το σχοινί-στηρίγμα που ποτέ δεν καταλήγει πλήρως γιατί η εργασία ποτέ δεν ολοκληρώνεται. Ένας πύργος φτιαγμένος με ελεγχόμενη επιφανειακή φθορά μεταφέρει αυτή τη ιδέα ήρεμα, μιας και αυτός επίσης φτιάχνεται με αφαίρεση, όχι προσθήκη, ο πέτρινος που υπονοείται από όλα όσα το χέρι επέλεξε να αφήσει μαύρο.

A Scaffold Holds the Sky συνεχίζει την ενότητα Art with Scratch σειράς από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα δομείται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρωστικής ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Κάποιοι πύργοι ποτέ δεν ολοκληρώνονται. Είναι μόνο ότι πάντοτε ακόμα χτίζονται."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ελαφρύ. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίλεπτο δίχτυο γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία απαραίτητη για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο πέταλο απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανάκλαται. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό κεντρικό προβολέα, το αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικεία, ατμοσφαιρική και ζωντανή με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την οπτική γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλοτε, επιστρέφει στη σιωπή. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί συνθέτουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια συνεχή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συναντώνται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς ακριβής μπορεί να δημιουργήσει συναισθηματικό αντίκτυπο. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτά που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από το αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ ορατού και εκείνου που αφήνεται ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στον προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συμβαίνουν μαζί. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά."