Tijs Dragtsma (1992) - Held at the Threshold

Μια πόρτα από καθαρό άσπρο φως διατρυπά το σκοτάδι, στενή και όρθια, σαν ραφή ανοιχτή μέσα στη νύχτα. Μία φιγούρα βρίσκεται μέσα σε αυτήν, μειωμένη σε μια μαύρη σιλουέτα ενάντια στο φως. Δίπλα στην πόρτα, λίγο έξω από το φως, μια δεύτερη φιγούρα με αχνή ενδυμασία περιμένει στο σκοτάδι. Τα χέρια τους συναντώνται ακριβώς στην άκρη, όπου το φως τελειώνει και η σκιά αρχίζει.

Ούτε μπογιά. Ούτε τύπωμα. Ούτε μελάνι. Η εικόνα είναι χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών που σχηματίζονται με αφαίρεση αντί προσθήκης. Η λάμψη της πόρτας δεν είναι ζωγραφιστό φως· είναι τριβή, μια επιφάνεια δουλεμένη μέχρι να κρατήσει φως όπως το δέρμα κρατά τη θερμότητα.

Η εικόνα βρίσκεται πάντοτε παρούσα. Το φως της δίνει βάθος, κάτω από άμεσο φωτισμό οι χαράξεις πιάνουν και αντανακλούν, και ο αντίκτυπος βαθύνει. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει τις δύο φιγούρες ή τη γραμμή που τις ενώνει. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο η εργασία διαβάζεται ως ένα ενιαίο monumental σχήμα, μια κάθετη στήλη φωτός που κρατά δύο ανθρώπινες μορφές στη άκρη της. Πλησίασε και αυτή η στήλη διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών χαράξεων, καθεμία μέρος της λάμψης, καμία από μόνη της ορατή.

Το θέμα είναι απλό και παλιό, δύο άτομα, ένα κατώφλι, ένα χέρι που δεν θα αφήσει. Ένα ήδη αποχτά από το φως, το άλλο ακόμη ανήκει στο σκοτάδι, και η μόνη γέφυρα ανάμεσά τους είναι η αφή. Είναι μια ήσυχη εικόνα για ό, τι κρατάμε στην άκρη της αλλαγής και τι είμαστε πρόθυμοι να μας πάρει.

Το Held at the Threshold συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποια κατώφλια διασχίζονται μόνοι τους. Αυτό κρατούν δύο χέρια."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν ζωγραφίζεται, αλλά απελευθερώνεται. Σκαλισμένες γραμμή γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπηδά μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή έξω από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυτες και σχεδόν ασήκωτες. Τι φαινόταν σαν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμιά μια συνειδητή κίνηση, καθεμιά ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο ανάγλυφος απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντικατοπτρίζουν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία η φιγούρα μένει σαφής και προσδιορισμένη. Από άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η σιωπηρή του ένταση. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι αυστηρό. Είναι οικείος, ατμοσφαιρικός και ζωντανός με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, η φιγούρα ποτέ δεν παραμένει πλήρως σταθερή. Μέσα από τη διανόηση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα αλλάζει με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται ότι βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξεία γραμμή και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα ιδιαίτερο χάδι. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναισθήμα συνένωνονται.

Η δουλειά μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα όλων αυτών που δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ξεχωριστός κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Μερικά έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει το αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά το ενδιαφέρον, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου οι εξερευνήσεις αυτές ενώνουν. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, στοχοθετημένα και ζωντανά."