Tijs Dragtsma (1992) - Marilyn in Flashbulb Light

Η Μαρίλιμ στη λάμψη του φλας ανοίγει με μια γέλασα που ρίχνεται πίσω στο σκοτάδι, ακριβώς τη στιγμή που ένα φλας κάμερας εκρήγνυται πίσω της σαν έναν μικρό, ιδιωτικό ήλιο. Το φλας γίνεται αστέρι από ακατέργαστο λευκό φως, τα τεμάχια του γρατσουνισμένα στην ακρυλική γυαλίνη ως πεδίο λεπτών γρατσουνιών που φαντάζει ότι συνεχίζει να εκρήγνυται. Από το ίδιο φως, το πρόσωπό της και τα μαλλιά της μαζεύονται σε φωτεινότητα, κάθε μπούκλα και καμπύλη του χαμόγελου της κρατιέται σε σημάδια που πιάνουν και απελευθερώνουν το μάτι.

Οι ωμοπλάτες και το γούνινο μανδύα κατεβαίνουν πίσω στη σκιά, ένα σκούρο προφίλ που το φως δεν δύναται να καταλάβει πλήρως. Αυτό είναι το ήσυχτο κέντρο του έργου: η γυναίκα που ο κόσμος φωτογραφίζει αδιάκοπα πλέον περιορισμένη εδώ σε ένα σχήμα ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς, λάμποντας όπου το φλας τη βρίσκει και εξαφανιζόμενη σε καθαρό μαύρο όπου δεν την βρίσκει. Ούτε βαφή. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Το είκον θα γρατσουνιστεί στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένο με αφαίρεση αντί προσθήκης.

Από απέναντι του δωματίου, ο πορτραίτο διαβάζεται ως μια δραματική έκρηξη, το γέλιο της Μαρίλιμ και το φλας συνυφασμένα σε μια ενιαία κίνηση φωτός. Πλησίασε λίγο και η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών, καθένα μικρό και συνειδητό, κανένα από αυτά μόνο του δεν μοιάζει με πρόσωπο ή με φλας. Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, είτε σε άμεσο φως είτε σε κανένα, αλλά το φως την ακονίζει: το λευκό ενισχύεται, η αντίθεση ανοίγει, και το γέλιο φαίνεται να απομακρύνεται λίγο περισσότερο από την επιφάνεια.

Υπάρχει ένας δεύτερος υποκείμενος εδώ δίπλα στον σταρ εαυτό του, ο οποίος είναι το φλας, ο μηχανισμός του να γίνει κανείς ορατός που την έκανες διάσημη και την κατανάλωσε εξίσου. Η χαρά της και εκείνο το ξέσπασμα φωτός γρατσουνίζονται στην ίδια επιφάνεια, αχώριστα, οπότε το έργο κρατά και τη ζεστασιά του γέλιου και τη ψυχρή λάμψη της προβολής στην οποία απαντά.

Αυτό το κομμάτι συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει.

"Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων κατά το οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξετυλίγεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και εξάγουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, ευαίσθητες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίβλημα δικτύου γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατσουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα ξεχωρίζει και ορίζεται. Από κάποια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Τι κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη του ένταση. Η πράξη του γαργαλίσματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, το σχήμα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετατοπίζεται με τη μεταβολή της οπτικής γωνίας και της ατμόσφαιρας. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει σε ηρεμία. Είναι εντός αυτής της κίνησης, ανάμεσα στην ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί δημιουργούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φ lights.

Για τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φώς και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε πράγματος που δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τους συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαύγεια και τη συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στην αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την επιδίωξη να δημιουργώ έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά."}