Tijs Dragtsma (1992) - Montana in Half Light

Από σχεδόν ολόκληρο το μαύρο, φτάνει ένα πρόσωπο μισο-μνήμης, μισο-βούλησης. Το Montana in Half Light εντοπίζει το υποκείμενό του σε θραύσματα, τα σαγόνια σφιγμένα, τα μάτια κατεβασμένα και αβλεφή, το γιακά ανοιχτό καθώς φαίνεται ότι το ίδιο το κοστούμι δεν μπορεί να χωρέσει όσα ζουν κάτω από αυτό. Αυτό δεν είναι πορτρέτο ενός άνδρα τόσο, αλλά ενός μύθου που οι άνθρωποι κουβαλούν μαζί τους, η φιγούρα του κάτω κόσμου που έχτισε ένα αυτοκρατορία πάνω σε νεύρο και έχασε τα πάντα γι’ αυτό.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς χαλκογραφία. Χωρίς μελάνι. Κάθε πεδίο φωτός σε αυτό το πρόσωπο, από τη λαμπερή υγρασία του μαλλιού μέχρι τη μαλακή πτυχή κατά μήκος του μήλου της παρειάς, χαράσσεται στην επιφάνεια ενός μόνο φύλλου ακρυλικού γυαλιού. ΕΙΚΟΝΑ δομείται από όσα έχουν αφαιρεθεί, όχι από όσα έχουν προστεθεί, ένα πορτρέτο κομμένο από ελεγχόμενο μηχανισμό επιφανειακής βλάβης μέχρι ο σκοτισμός ακόμα να γίνει μια μορφή δέρματος.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα. Δεν περιμένει μια λάμπα να ανάψει ή έναν θεατή να περάσει. Το φως δεν την δημιουργεί, τη τοξεύει. Κάτω από κατακόρυφο φωτισμό οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν, η αντίθεση βαθαίνει, και το πρόσωπο φαίνεται να γέρνει προς τα εμπρός έξω από το μαύρο. Βλέποντας από μια άλλη γωνία, εγκαθίσταται σε ησυχία, αλλά ποτέ δεν εξαφανίζεται.

Υπάρχει κάτι κατάλληλο στο να αποδοθεί ο Τόνι Μοντάνα με αυτόν τον τρόπο. Θυμάται κανείς τον επαναπροσδιορισμό μέσα από τη βία, τη δίψα για περισσότερα μέχρι να τον καταναλώσει το ίδιο το περισσότερο. Εδώ το πρόσωπό του ξαναγίνεται, όχι μέσω μπογιάς αλλά μέσω ελεγχόμενων γρατσουνιών που συμπεριφέρονται περισσότερο όπως ουλές και λιγότερο σαν διακόσμηση. Η δύναμη, σε αυτό το έργο, φαίνεται σαν κάτι που έπρεπε να κερδηθεί με βία και να κοστίσει.

Βλέποντας από απέναντι σε ένα δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως καθανό σινεμά, ένα μοναδικό μεγαλειώδες πρόσωπο κρεμασμένο στο σκοτάδι. Πλησιάζεις και αυτή η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, καμία από τις οποίες δεν φωνάζει, όλες αναγκαίες. Η απόσταση ανάμεσα σε εκείνες τις δύο αναγνώσεις, εικονογραφίας και απόδειξης, είναι όπου το έργο κάνει την πραγματική του δουλειά.

Το Montana in Half Light συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα δομείται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής βλάβης αντί για χρωστικές ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

"Ακόμη και στο σκοτάδι, ορισμένα πρόσωπα αρνούνται να εξαφανιστούν."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτή, εύθραστη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν σαν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτεπίλεπτο δίχτυ γραμμών, κάθε μία μια σκόπιμη κίνηση, κάθε μία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την τοξύνει. Το μαύρο της επιφάνειας απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω από την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα παραμένει καθαρό και ορισμένο. Από μια άλλη γωνία μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, ποτέ χωρίς να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα ευκρινές επίκεντρο, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν λαμπερή quality.

Τι κάνει αυτό το μέσο τόσο επιδραστικό είναι ο ήσυχος του συντονισμός. Η πράξη των γρατσουνιών είναι άμεση και αμετάτρεπτη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται μαλακότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το figure δεν σταθεροποιείται ποτέ απόλυτα. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε συγκεκριμένες στιγμές, το υποκείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες στιγμές, επανέρχεται σε στασιμότητα. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτή την κίνηση, μεταξύ οξύτητας και γαλήνης, η πραγματική ζωή του έργου.

Όπως και όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, ένα ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, η οποία συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτή του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως έναν εξελισσόμενο τομέα ανακάλυψης όπου η ύλη, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνενώνονται.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί μια ύλη να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα δομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και τη συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ασάφη. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι μόνο να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στην αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν πρόκειται μόνο για ένα άτυπο εργαστήριο, αλλά για ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.