Tijs Dragtsma (1992) - Newton Reaching for Light

Ένα χέρι υψώνεται από το σκοτάδι, τα δάχτυλα στριμωγμένα γύρω από κάτι που σχεδόν δεν χρειάζεται να δει κάποιος για να το αναγνωρίσει. Αυτή η χειρονομία είναι παλιά από τον άνθρωπο που τη κρατά. Είναι η στιγμή πριν την κατανόηση φτάσει, κρατημένη και ποτέ μη απελευθερωμένη.

Το πρόσωπο του Νεύτωνα γέρνει προς το φως, πιασμένο στη μέση μιας σκέψης, τα μάτια σταθερά σε ένα σημείο πέρα από το πλαίσιο. Όλα τ' άλλα, οι βαρύτοι σβώλοι μαλλιών, ο ανοικτός γιακά, το βάρος του παλτού του, βυθίζονται στο μαύρο. Μόνο ό,τι προσπαθεί το μυαλό να φέρει παραμένει φωτισμένο.

Αυτό κάνει το Art with Scratch με μια στιγμή σαν κι αυτή. Ούτε ζωγραφιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, κατασκευασμένη από ένα πεδίο ατομικών σημάτων που πιάνουν και αφήνουν πίσω φως με τον τρόπο που ένα μυαλό πιάνει και αφήνει πίσω μια ιδέα.

Η εικόνα υπάρχει πάντα, ορατή με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί, την οξύνει. Κάτω από μια ισχυρή πηγή οι χαράξεις βαθύνουν contrast και το υψωμένο χέρι, το πρόσωπο, ο γιακά προβάλλονται με νέα καθαρότητα. Κοιτάζοντας από μια άλλη γωνία, το ίδιο έργο ησυχάζει. Η χειρονομία του να αγγίζει παραμένει σταθερή και στις δύο περιπτώσεις.

Από απέναντι ένα δωμάτιο ο πορτρέτο διαβάζεται ως μνημειώδες, ένας ενιαίος ήρωας αιωρείται στο μαύρο, πιασμένος στη σκηνή της ανακάλυψης. Κοντινά φαίνεται να διαλύεται στο πεδίο λεπτών χαράξεων που το αποτελούν, απόδειξη ότι αυτή η διαύγεια χτίστηκε, όχι εκτυπώθηκε.

Κάτω από την ιστορία υπάρχει μια πιο απλή εικόνα: ένα χέρι υψωμένο προς κάτι που δεν έχει ακόμη κατανοηθεί, ένα πρόσωπο γυρισμένο προς τα πάνω για να το συναντήσει ούτως ή άλλως. Το Newton Reaching for Light συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποιo φως δεν βρίσκεται. Φτάνεται."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα δουλειάς όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν σαν σώμα αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, κάθε μία μια συνειδητή χειρονομία, η κάθε μία ουσιαστική για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει διασχίζοντας την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Τι κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αντίστροφη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Δια μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φώτος και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει στη σιωπή. Εντός αυτής της κίνησης, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήρεμη ζωή. Κάθε χαράξη κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Ντράγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στιλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Ο χώρος μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα ξεφυτρώνουν μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ανοχή. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στη πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με fascinates ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και θρασύτητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στη ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάκληση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν αποτελεί μόνο έναν χώρο δουλειάς, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.