Tijs Dragtsma (1992) - A Bucket Overflows With Fire

Ένα Κουβάς που Υπερχύλισε με Φωτιά ξεκινά με το πιο καθημερινό αντικείμενο σε μια κινηματογραφική αίθουσα, τον ριγέ κουβά που φτάνει πριν καν αρχίσει η ταινία και τον μετατρέπει σε δέσμη καθαρών γεγονότων. Οι γραμμές πιάνουν ένα μόνο υπερυψωμένο φως, έτσι το ποπ κορν χύνεται προς τα πάνω σαν κάτι που πλησιάζει περισσότερο στη φλόγα παρά σε σνάκ, περισσότερο έκρηξη παρά λιχουδιά. Το κουβά γίνεται μικρός μνημείο της προσδοκίας.

Ξυσμένο σε βαθύ κόκκινο χρωματιστό καθρέφτη γυαλί, το έργο βρίσκει το θέμα του δύο φορές, μια φορά στην ιστορία της αναμονής, εκείνη τη στιγμή πριν χαμηλώσουν τα φώτα, και μια φορά στο ίδιο το χρώμα, το κόκκινο ως σκιά curtain, όρεξη, της πρώτης εικόνας πριν συμβεί οτιδήποτε ακόμα. Ο κουβάς γίνεται ένα μικρό μνημείο της προσδοκίας.

Καμία μπογιά, καμία αντίγραφο. Η εικόνα exists επειδή η επιφάνεια έχει αφαιρεθεί αντί να προστεθεί, ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών που μαζεύονται σε ριγέ, αφρό και σκιά μόνο όταν το βλέμμα κάνει βήμα πίσω αρκετά ώστε να τα αφήσει να διακατευθυνθούν. Α κοντά, αυτή η ίδια διέλευση ανοίγει σε ένα πεδίο λεπτών γρατσουνιών, ελεγχόμενη επιφανειακή ζημιά που διατηρεί τους δικούς της λόγους.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με ή χωρίς έναν προβολέα στοχοθετημένο σε αυτήν. Το φως δεν τη δημιουργεί, τη ακονίζει, υπό άμεσο φως οι σημαδιές πιάνουν και η αντίθεση βαθαίνει, ο κουβάς φαίνεται να υψώνεται περαιτέρω από το μαύρο. Γυρνώντας γύρω από την αίθουσα η αντανάκλαση αλλάζει, ποτέ η ίδια η εικόνα.

Αυτή η αντανάκλαση είναι όπου ο καθρέφτης κάνει την άλλη του δουλειά. Γύρω από τον κουβά και μέσα από τα κενά ανάμεσα στις γρατσουνισμένες ρίγες του, ο χώρος και αυτός που στέκεται μέσα του διπλώνονται στο κόκκινο, έτσι το θέατρο που σκηνοθετείται δεν βρίσκεται μόνο στο γυαλί. Ο θεατής παγιδεύεται εν κινήσει, μέρος της παράστασης αντί να την παρακολουθεί από έξω.

Ένα Κουβάς που Υπερχύλισε Με Φωτιά συνεχίζει τη σειρά Art on Mirror από τον Tijs Dragtsma, στην οποία γρατσουνισμένες εικόνες τοποθετούνται σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί και ο θεατής γίνεται μέρος του έργου. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή, και όπου ο καθρέφτης μετατρέπει το βλέμμα σε συμμετοχή.

"Ακόμα και ο μικρότερος τελετουργικός κανόνας μπορεί να αρπάξει φωτιά, αν το φως τον βρει."

Σχετικά με το Art on Mirror – Red

Το Art on Mirror είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα χαράσσεται σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί και ο κόσμος μπροστά από το έργο γίνεται μέρος αυτού. Κάθε γραμμή κόβεται σε μια βαθιά κόκκινη καθρεφτούμενη επιφάνεια ακρυλικού γυαλιού. Οι γρατσουνιές είναι πάντα εκεί, φωτεινές απέναντι στο χρώμα, ενώ η επιφάνεια γύρω τους συνεχίζει να αντικατοπτρίζει το δωμάτιο, το ημερό φως και τον άνθρωπο που κοιτάζει.

Από απόσταση η εικόνα διαβάζεται καθαρή και ολοκληρωμένη, ένα αχνό ον held σε ένα πεδίο κόκκινου. Πλησιάζοντας, το έργο ανοίγει σε έναν λεπτεπίλεπτο ιστό ατομικών σημαδιών, λεπτών και συνειδητών, καθένα απαραίτητο για το σύνολο. Πίσω από αυτά και μεταξύ τους ο καθρέφτης κάνει ό,τι κάνει ο καθρέφτης. Μεταφέρει το δωμάτιο και τον θεατή στη σύνθεση, ώστε το περιβάλλον στο έργο να αλλάζει με το μέρος όπου κρέμεται, ενώ η ίδια η εικόνα παραμένει σταθερά στη θέση της.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το κόκκινο υπέδαφος απορροφά και αντικατοπτρίζει, οι γρατσουνισμένες γραμμές πιάνουν και κρατούν, και υπό ένα εστιασμένο προβολέα η αντίθεση βαθαίνει μέχρι η μορφή να πάρει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα. Με απαλότερο φως το χρώμα προβάλλεται μπροστά και το έργο καταλήγει σε ένα πιο ήσυχο επίπεδο, χωρίς ποτέ να χάσει το θέμα του.

Το Κόκκινο είναι το χρώμα του αίματος, της φωτιάς και όλων όσων δεν μπορούμε να μείνουμε ήρεμοι γι’ αυτά. Αυτό είναι το συναισθηματικό έδαφος με το οποίο κάθε έργο σε αυτή τη σειρά τοποθετείται, και τα θέματα επιλέγονται να ανήκουν σε αυτό.

Το Art on Mirror συνεχίζει τη χαραγματωμένη απεικόνιση του Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma σε μια νέα βάση. Εκεί που τα μαύρα έργα αντλούν δύναμη από την έλλειψη, αυτά αντλούν από την ανάκλαση. Ο θεατής δεν βλέπει πλέον μόνο το έργο. Ο θεατής είναι μέσα σε αυτό.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε τι που δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσω έλλειψης, σκιάς, ανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αρχικότητα, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Μοιάζει με αντίθεση με ενδιαφέρει. Μεταξύ δύναμης και αβεβαιότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, στοχευμένα και ζωντανά.