Tijs Dragtsma (1992) - Rocking Without a Rider

Η καρέκλα κουνιέται συνεχώς, κι όμως κανείς δεν είναι εκεί να τη γκρεμίσει.

Σε μια βεράντα βυθισμένη στο σκοτάδι, μια μόνο καρέκλα διατηρεί τη κίνηση της, πιασμένη ανάμεσα σε μια ταλάντευση και την επόμενη. Τα πατώματα κάτω από αυτή έχουν αφυδατωθεί από τα χρόνια του ποδιού και τον καιρό που πλέον δεν υπάρχει, και ένα μονάχα σκληρό φως πέφτει από πάνω, κόβοντας ολόκληρη τη σκηνή από ένα βαθύ, καθαρό μαύρο. Είναι ένα πορτρέτο απουσίας χτισμένο από σιωπή, ή από την αντίθετη του, κίνηση με κανέναν πλέον να τη διεκδικήσει.

Ούτε μπογιά. Ούτε τύπωμα. Ούτε μελάνι. Η καρέκλα, ο αχνός κόκκος των σανιδιών, η πτώση της σκιάς μέσα σε αυτή τη γύρω σκιά, όλα χαράχτηκαν στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, ζωγραφισμένα μέσα από ελεγχόμενη επιφανειακή φθορά αντί για επάλειψη πάνω του. Η εικόνα υφίσταται επειδή αφαιρέθηκε υλικό, όχι επειδή προστέθηκε.

Η εικόνα υπάρχει πάντοτε, ακόμη και σε ένα υποφώτιστο δωμάτιο. Κάτω από άμεσο φως οι ελεγχόμενες χαράξεις τη διατηρούν και την κρατούν, η αντίθεση βαθαίνει, και ο λεπτός κόκκος και η αιωρούμενη σκόνη φαίνονται να αιωρούνται λίγο παραπάνω στον αέρα. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα εδώ. Την οξύνει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία χωρίς ποτέ να χάνει ό,τι δείχνει.

Βλεποντας από την άλλη άκρη ενός δωματίου, καταλήγει σε κάτι μεγαλειώδες και ήρεμο, ένα αντικείμενο που κρατά ολόκληρη τη βεράντα σε σιωπή και αρνητικό χώρο. Πλησιάζεις και η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών ελεγχόμενων χαράξεων, που λύνουν ξανά στο σύνολο μόνο όταν πας μακριά. Μεταξύ αυτών των δύο αποστάσεων κάθεται το πραγματικό αντικείμενο του έργου, το τι αφήνεται από κάποιον μόλις φύγει.

Το Rocking Without a Rider συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, όπου η απεικόνιση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρώμα ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Μερικά πράγματα συνεχίζουν να κινούνται πολύ μετά που τα αφήνουμε."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώματα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Πιο κοντά, το έργο διασπάται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών χαραγών. Λεπτές, ευπαθείς και σχεδόν ελαφριές. Ό,τι φάνηκε στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ από γραμμές, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, η καθεμία ουσιώδης για όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινούνται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα διακρίνεται καθαρά και ορισμένα. Από μια άλλη μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό κεντρικό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χαράξεως είναι άμεση και μη αντιστρεπτή. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν στεριώνει πλήρως. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κά moments, το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε σιωπή. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ήρεμη γαλήνη, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατάει μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Ντραγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη στατική σε στυλ, αλλά εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναισθήμα περιλαμβάνονται μαζί.

Η δουλειά μου αρχίζει συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται ξεχωριστά, συνειδητά και ζωντανά.