Wxyz (1980) - Γλυπτό, "322-1" - 246 mm - Ξύλο - 2026

«322-1»
Σήμερα, αντί να αναζητήσει ένα τοίχο, ο Wxyz τον δημιουργεί.
Το 322-1 γεννήθηκε από την εξέλιξη του έργου του Wxyz: η μετάβαση από μια πρακτική graffiti σε μια βαθιά έρευνα γύρω από την αστική ύλη. Για πολλά χρόνια, ο τόπος έκφρασής του ήταν ο δημόσιος χώρος. Ζωγράφιζε σε τοίχους, αλλά το ενδιαφέρον του δεν ήταν μόνο η κίνηση της γκράφιτι. Πρωτίστως ήθελε να φέρει σε διάλογο την παρέμβασή του με το υλικό αντί να το καλύψει ολόκληρο. Ο τοίχος ήταν αναπόσπαστο μέρος του έργου.
Αναζητούσε τους άδειους τοίχους, εκείνους που δεν είχαν ποτέ ζωγραφιστεί, των επιφανειών που είχαν ήδη μεταμορφωθεί από τον χρόνο. Το σκυρόδεμα, τα ίχνη υγρασίας ή οι διαδοχικές στρώσεις βαφής αποτελούσαν ένα λεξιλόγιο το οποίο δεν ήθελε να σβήσει. Αυτές οι ύλες απορροφούσαν τη βαφή, την κρατούσαν, την αποκάλυπταν διαφορετικά. Κρατούσαν ήδη μνήμη.
Ο Wxyz δεν είχε ποτέ ζωγραφίσει τόπους προορισμένους να χαθούν από την καθημερινότητά του. Παρέμβαινε σε γειτονιές όπου ζούσε. Αυτοί οι τοίχοι ήταν μέρος του οικείου του τοπίου. Ζωγραφίζοντας τους, δεν επιδίωκε την κατάκτηση ενός εδάφους· μετασχημάτιζε το τοπίο μέσα στο οποίο ο ίδιος θα συνέχιζε να εξελίσσεται. Με τον καιρό συνειδητοποίησε ότι απευθυνόταν ίσως λιγότερο στους περαστικούς και περισσότερο σε έναν εαυτό του, σε εκείνον που θα ήταν σε μερικές ημέρες, μήνες ή λίγα χρόνια αργότερα.
Όσο περνούσε ο καιρός, η αστική ύλη έγινε το αληθινό θέμα της δουλειάς του.
Σήμερα, το μπετόν, το ξύλο, ο ψαμμίτης ή ο μπρούντζος γίνονται πεδία πειραματισμού όπου η ύλη μορφοποιείται, σκαλίζεται, πατινάρεται, μερικές φορές ζωγραφίζεται. Το gesture του παραμένει η παρέμβαση, αλλά το υλικό πλέον γλυπτό και σμιλεμένο.
Το 322-1 γεννήθηκε κατά τον περιφερειοποίηση (καραντίνα), όταν ο Wxyz μοιραζόταν μεγάλο μέρος του χρόνου του στο εργαστήριό του με τον γιο του. Μέχρι τότε, η δουλειά του είχε κυρίως δομηθεί γύρω από τα τέσσερα τελευταία γράμματα του αλφαβήτου — W, X, Y και Z. Με την αλληλεπίδρασή τους κατάλαβε ότι αυτές οι μορφές δεν προκαλούσαν το ίδιο συναίσθημα με μια φιγούρα ικανή να φέρει μια παρουσία. Απομακρύνθηκε σταδιακά από το γράμμα υπέρ μιας μορφής ευθέως στοιχειώδους, κάπου ανάμεσα στον χαρακτήρα, το κτίριο και το σήμα.
Ο γιος του θεωρούσε πως πρόκειται για ον ζωντανό· εκείνος το έβλεπε ως μια μορφή αρκετά απλή και αφηρημένη για να συνεχίσει να μιλάει για την πόλη.
Το 322-1 δεν είναι χαρακτήρας με αφηγηματικό νόημα. Είναι ένα θραύσμα αστικής ύλης που παίρνει υπόσταση. Ένα τμήμα της πόλης που γίνεται παρουσία.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Wxyz στην πόλη δεν είναι η τάξη της, αλλά ό,τι του διαφεύγει. Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από μπετόν, ορθές γωνίες και προσόψεις σχεδιασμένες για να είναι λείες, κανονικές, σχεδόν κλινικές. Ωστόσο, καμία αρχιτεκτονική δεν παραμένει ανέπαφη. Τα ρήγματα, οι φθορές, οι επιδιορθώσεις, οι κατεδαφίσεις ή οι επικαλύψεις υλικών είναι τόσα ατυχήματα που αποκαλύπτουν το χρόνο και τις ανθρώπινες παρουσίες. Αυτές ακριβώς οι περιοχές τρέφουν την έρευνά του.
Όταν ένα κτίριο καταρρέει, το εσωτερικόί τοίχοι εμφανίζονται ξαφνικά στη φανταχτερή ημέρα. Τα ταπετσαρισμένα χαρτιά, οι στρώσεις βαφής ή τα ίχνη χρήσης γίνονται ορατά, ενώ είχαν προοριστεί να μείνουν κρυμμένα. Ο Wxyz αγαπά την ιδέα ότι οι τοίχοι φέρουν μια μορφή οικειότητας. Διατηρούν σιωπηλά τα ίχνη των ζωών που τους διέτρεξαν, μέχρι τη στιγμή που ένα γεγονός τα αποκαλύπτει.
Το όνομα 322-1 αναφέρεται στο άρθρο 322-1 του Γαλλικού Ποινικού Κώδικα, το οποίο ποινικοποιεί τη σκόπιμη φθορά της περιουσίας τρίτων. Υπό αυτή τη διάκριση, οι παρεμβάσεις γκράφιτι συνήθως αναφέρονται.
Ο Wxyz επέλεξε αυτό το όνομα ως χαμόγελο και ως αντιστροφή οπτικής γωνίας. Ποτέ δεν αναγνωρίστηκε σε μια όραση του γκράφιτι περιορισμένη στη βλάβη. Οι καλλιτέχνες που τον εμπνέουν προσπαθούσαν πρωτίστως να προσφέρουν κάτι στον δημόσιο χώρο, να εγκαθιδρύσουν έναν διάλογο με την πόλη αντί να την υποβαθμίσουν. Το να ζωγραφίσει έναν τοίχο ήταν για αυτόν πάντοτε ένας τρόπος να προσφέρει κάτι σε έναν χώρο: μια κίνηση προσανατολισμένη προς έναν τόπο, χωρίς να ξέρει εάν θα γίνει αποδεκτή, κατανοητή ή αποδεκτή.
Το 322-1 έτσι διατηρεί το ίχνος αυτής της αντίφασης: μια πρόθεση διαμοιρασμού που νομικά αφορούσε βλάβη.
Κάθε 322-1 σχεδιάζεται ως θραύσμα αστικής ύλης. Ένα τμήμα της πόλης που διατηρεί τα ίχνη του χρόνου, των χρήσεων και των ανθρώπινων παρουσιών. Μία ύλη που, καθώς μεταμορφώνεται, τελικά διηγείται λίγο από όσα έζησε.