Wxyz (1980) - Γλυπτό, "322-1" - 246 mm - Ξύλο, μπετόν - 2026

«322-1»
Σήμερα, αντί να ψάχνει έναν τοίχο, ο Wxyz τον δημιουργεί.
Το 322-1 γεννήθηκε από την εξέλιξη της δουλειάς του Wxyz: από τη μετάβαση από μια πρακτική γκράφιτι σε μια βαθιά έρευνα γύρω από την αστική ύλη. Για πολλά χρόνια, ο χώρος έκφρασής του ήταν ο δημόσιος χώρος. Ζωγράφιζε στους τοίχους, αλλά το ενδιαφέρον του δεν ήταν μόνο η κίνηση του γκράφιτι. Αναζητούσε κυρίως να φέρει τον διάλογο ανάμεσα στην παρέμβασή του και το υποστήριγμα αντί να το καλύψει εξ ολοκλήρου. Ο τοίχος ήταν αναπόσπαστο μέρος του έργου.
Αναζητούσε τους λευκούς τοίχους, αυτούς που ποτέ δεν είχαν βαφτεί, των επιφανειών που είχαν ήδη υποστεί μετατροπή από τον χρόνο. το μπετόν, τα ίχνη υγρασίας ή οι διαδοχικές στρώσεις βαφής διαμόρφωναν ένα λεξιλόγιο το οποίο δεν ήθελε να σβήσει. Αυτές οι ύλες απορροφούσαν τη βαφή, τη συγκρατούσαν, την αποκάλυπταν διαφορετικά. Φύλαγαν ήδη μνήμη.
Ο Wxyz δεν έχει βαφτίσει ποτέ τόπους προορισμένους να εξαφανιστούν από την καθημερινότητά του. Παρενέβαινε σε γειτονιές όπου ζούσε. Αυτοί οι τοίχοι ήταν μέρος του οικείου τοπίου του. Βαφτίζοντάς τους, δεν προσπαθούσε να κατακτήσει ένα έδαφος· μεταμόρφωνε το τοπίο μέσα στο οποίο ο ίδιος θα συνέχιζε να εξελίσσεται. Με τον καιρό, κατάλαβε ότι απευθυνόταν ίσως λιγότερο στους περαστικούς και περισσότερο σε himself, σε εκείνον που θα ήταν μερικές μέρες, μήνες ή χρόνια αργότερα.
Σιγά σιγά, η αστική ύλη έγινε το αληθινό θέμα του έργου του.
Σήμερα, το μπετόν, το ξύλο, ο πηλός ή ο χαλκός γίνονται πεδία πειραματισμού όπου η ύλη μοιάζει, χωνεύεται, πατινάζεται, μερικές φορές βαφεται. Το κίνημά του παραμένει η παρέμβαση, αλλά το υποστήριγμα πλέον γλύφεται.
Το 322-1 γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού, όταν ο Wxyz μοιραζόταν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του στο εργαστήριο με τον γιό του. Μέχρι τότε, η δουλειά του βασιζόταν κυρίως στους τέσσερις τελευταίους γράμματος του αλφαβήτου — W, X, Y και Z. Με τις αλληλεπιδράσεις τους, κατάλαβε ότι αυτές οι μορφές δεν προκαλούσαν το ίδιο συναίσθημα με μια φιγούρα ικανή να υπενθυμίζει μια παρουσία. Αποφάσισε τότε να αφήσει σταδιακά το γράμμα υπέρ μιας μορφής επιτηδευμένα στοιχειώδους, κάπου ανάμεσα στον χαρακτήρα, το κτίριο και το σύμβολο.
Ο γιος του το έβλεπε ως ζωντανό ον· αυτός το έβλεπε ως μια μορφή αρκετά απλή και αφηρημένη για να συνεχίσει να μιλάει για την πόλη.
Το 322-1 δεν είναι μια χαρακτήρας με νοηματικό αφήγημα. Είναι ένα θραύσμα αστικής ύλης που παίρνει σάρκα. Ένα τμήμα πόλης που γίνεται παρουσία.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Wxyz στην πόλη δεν είναι η τάξη της, αλλά ό,τι του διαφεύγει. Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από μπετόν, ορθές γωνίες και προσόψεις σχεδιασμένες να είναι λεία, κανονικά, σχεδόν κλινικά. Ωστόσο, καμία αρχιτεκτονική δεν παραμένει ανέπαφη. Οι ρωγμές, οι αποσάθρωσεις, οι επισκευές, οι κατεδάφισεις ή οι επικαλύψεις υλικών είναι τόσα ατυχήματα που αποκαλύπτουν τον χρόνο και τις ανθρώπινες παρουσίες. Ακριβώς αυτοί οι τόποι τροφοδοτούν την έρευνά του.
Όταν ένα κτίριο καταρρέει, τοιχογραφίες εσωτερικές εμφανίζονται ξαφνικά broad daylight. Τα χαλιά, οι στρώσεις βαφής ή τα ίχνη χρήσης γίνονται ορατά ενώ προορίζονταν να μείνουν κρυμμένα. Ο Wxyz αγαπά την ιδέα ότι οι τοίχοι έχουν μια μορφή ιδιωτικότητας. Διατηρούν σιωπηλά τα ίχνη των ζωών που τους διέτρεξαν, μέχρι τη στιγμή που ένα γεγονός τα αποκαλύπτει.
Το όνομα 322-1 αναφέρεται στο άρθρο 322-1 του Γαλλικού Ποινικού Κώδικα, που απαγορεύει εμπρησμό ευνουχισμένων ιδιοκτησιών. Υπό αυτή τη διάκριση, οι παρεμβάσεις γκράφιτι συχνότερα χαρακτηρίζονται.
Ο Wxyz διάλεξε αυτό το όνομα ως ένα χαμόγελο και ως ανατροπή οπτικής. Ποτέ δεν αναγνωρίστηκε σε μια όραση του γκράφιτι περιορισμένης στην καταστροφή. Οι καλλιτέχνες που τον ενέπνευσαν αναζητούσαν κυρίως να προσφέρουν κάτι στον δημόσιο χώρο, να δημιουργήσουν διάλογο με την πόλη αντί να την εξευτελίσουν. Το ζωγράφισμα ενός τοίχου υπήρξε πάντα γι' αυτόν ένας τρόπος να προσφέρει κάτι σε έναν τόπο: μια κίνηση απευθυνόμενη, χωρίς να γνωρίζει εάν θα ληφθεί, θα κατανοηθεί ή θα γίνει αποδεκτή. Έτσι το όνομα 322-1 διατηρεί τη μαρτυρία αυτής της αντίφασης: μια πρόθεση διαμοιρασμού που νομικά αφορούσε την εξύβριση.
Κάθε 322-1 σχεδιάζεται ως ένα θραύσμα αστικής ύλης. Ένα τμήμα πόλης που διατηρεί τα ίχνη του χρόνου, των χρήσεων και των ανθρώπινων παρουσίων. Μία ύλη που, μεταμορφούμενη, τελικά διηγείται λίγο από αυτό που βίωσε.