René Magritte (1898-1967) - Un peu de l'âme des bandits

Ρενέ Μαγκρίτ (1898-1967) (d'apres) - χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE, πινακίδα Ρενέ Μαγκρίτ υπογεγραμμένη

Λιθογραφία σε βρωμίσιο χαρτί BFK Rives vellum.

Αριθμημένη / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένη στην εκτύπωση
Λιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη από το τυφλό σφραγιστικό, Διαδοχή, υπογεγραμμένη στο αριστερό κάτω μέρος του λιθογράφου και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον Κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.

Ρενέ Μαγκρίτ, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι πίνακάς του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς από τα οπτικά στοιχεία του λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύπτει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν βασίζεται σε τίποτα· απλώς επιπλέει στη μέση της οπτικης. Πάνω από και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαίρα, στυλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδομένα με την χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Μαγκρίτ.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση ταυτόχρονης οικειότητας και βαθιάς αλλοφροσύνης. Το παράθυρο, συνήθως μια διερεύνηση της πραγματικότητας, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συνεισφέρουν στην συνολική αστάθεια ατμόσφαιρα με το να αποτελούν μέρος αυτής της παράξενης ταμπλό. Ο Μαγκρίτ χρησιμοποιεί μαστορικά αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκληθεί η αντίληψη, καλώντας τον θεατή να αναρωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται και την ίδια τη φύση της αναπαράστασης.