Ένα γλυπτό από Τερρακότα - Mambila - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
21
ώρες
06
λεπτά
14
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 57
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 430 - € 500
 | 57 € | |
|---|---|---|
 | 53 € | |
| 48 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142876 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ζεστός Πήλινος Κεραμικός Μερικές Θεότητες των Μάμπιλα - Βορειοανατολική Νιγηρία
Αυτό το ζευγάρι κεραμικών αγαλμάτων από καμένο πηλό έχει έναν ασυνήθιστα μακρύ, σχεδόν αγγείο-όμοιο σώμα. Υψηλά στιλιζαρισμένα κεφάλια με προεξέχοντα μάτια, μεγάλα αυτιά και ψηλά στέμματα διακρίνονται πάνω από τους κυλινδρικούς κορμούς. Μικροί, γλυπτοποιημένοι μαστοί προσδιορίζουν τα ανθρωπόμορφα αυτά αγάλματα ως θήλυ. Σειρές από εφαρμόσιμες πηλοκουκούλες και ανάγλυφες κατασκευές καλύπτουν τα πλάγια και το μπροστινό μέρος, χαρίζοντας στις επιφάνειες μια σχεδόν οργανική υφή. Γκρι-λευκές επικαθήσεις, αποχρώσεις κόκκινου πηλού και φθορές δημιουργούν μια αρχαϊκή, πολυεπίπεδη επιφάνεια.
Οι Μμπίλα (Mambila) ζουν και από τις δύο πλευρές των συνόρων Νιγηρίας και Καμερούν, ιδιαίτερα στην οροσειρά (πλάτωμα) Μμπίλα και σε γειτονικές περιοχές. Ο κεραμικός πηλός μαζί με ξύλο και φυλλώδη πυρήνα αποτελεί ένα σημαντικό, ματώς υποαναπτυγμένο τμήμα του πολιτισμικού τους υλικού, και το Μιλγουόκι Public Museum διατηρεί μια εκτεταμένη συλλογή από κεραμικά αγάλματα και τελετουργικά αντικείμενα από τους Μμπίλα, τεκμηριωμένα από το πεδίο. Συνδέσεις μεταξύ των αγαλμάτων των Μμπίλα και της ίασης/τελετουργικών ενώσεων τεκμηριώνονται. Οι παλιότερες ευρείες ερμηνείες ως «πρόγονοι-φόροι» θεωρούνται κριτικά της σύγχρονης έρευνας. Το αν το παρόν ζευγάρι κεραμικών αγαλμάτων ανήκε πραγματικά σε αυτή τη λειτουργική ζώνη δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς τεκμηριωμένο περιεχόμενο συλλογής.
Βιβλιογραφία (επιλογή):
Ντέιβιντ Ζάιντλιν: «Κεραμικά αγάλματα και μάσκες των Μμπίλα: Προβλήματα ερμηνείας», African Arts 27/4, 1994, σελ. 38–47, 94.
Νάνσι B. A. Σβάρτς: Mambilla: Art and Material Culture. Milwaukee 1972.
Μάρλα C. Μέρνς / Ρίτσαρντ Φάρντον / Σίντεϊ Λ. Κάσφιρ (επιμ.): Central Nigeria Unmasked. Λος Άντζελες 2011.
Η εικόνα μπορεί να νοηθεί σε δύο επίπεδα: ως σύγχρονη φωτογραφία σκηνής και ως παρουσίαση δύο κεραμικών μοντέλων Μμπίλα από τη συνοριακή περιοχή του βορειοανατολικού Νιγηρίας και Καμερούν. Δεδομένου ότι οι συνοδευτικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ορισμένες από τις εικόνες είναι τεχνητά παραγμένες με τεχνητή νοημοσύνη, το περιβάλλον δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως το αρχικό ιστορικό ή τελετουργικό πλαίσιο των αντικειμένων.
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Κεραμικά Μμπίλα: Μ Form, Λειτουργία, Προέλευση και Ερμηνεία
Η μαύρη-λευκή, κάθετη σύνθεση απεικονίζει μια νεαρή γυναίκα σε ένα μακρύ, ανοιχτόχρωμο ρούχο που στέκεται μέσα σε ένα σοβαρά φθαρμένο εσωτερικό. Είναι τοποθετημένη κοντά στο αριστερό τοίχο, ενώ ένα μεγάλο παράθυρο δεξιά επιτρέπει έντονο φως να εισέλθει στο δωμάτιο. Η στάση της είναι ήρεμη και σχεδόν γλυπτή. Το ομαλό, αντανακλαστικό ύφασμα του φορέματός της και η διαύγεια της σιλουέτας της αντίκειται σαφώς στους φθείροντες τοίχους, στις τραχιές επιφάνειες και στα συντρίμμια στο δάπεδο.
Πολλά μακρόστενα, ανθρωπομορφικά αντικείμενα από πηλό κατανέμονται σε όλο το δωμάτιο. Δύο όρθια αγάλματα διακρίνονται ιδιαίτερα στο περβάζι του παραθύρου. Οι κυλινδρικοί κορμοί τους, τα πολύ στιλιζαρισμένα κεφάλια, τα προεξέχοντα μάτια και οι πλούσια μοντελισμένες επιφάνειες αντιστοιχούν στα κεραμικά του Μμπίλα όπως περιγράφονται στο κείμενο. Ένα μεγαλύτερο αντικείμενο κυριαρχεί στο προσκήνιο. Δεδομένου ότι η φωτογραφία είναι μονοχρωματική, τα αγάλματα, οι αρχιτεκτονικές επιφάνειες και τα συντρίμμια φαίνονται σχεδόν να προέρχονται από το ίδιο υλικό περιβάλλον.
Το δραματικό πλευρικό φως τονίζει τόσο το ανθρώπινο σώμα όσο και τις τραχιές υφές των κεραμικών και της αρχιτεκτονικής. Αυτή η ζήτημα προκαλεί μια συνειδητή ένταση μεταξύ σώματος και αντικειμένου, απαλότητας και διάβρωσης, παρουσίας και αποσάθρωσης, του ζωντανού και του αρχαιολογικού. Επισήμως, η εικόνα βρίσκεται πιο κοντά στην σύγχρονη τέχνη ή τη μόδα φωτογραφία παρά στην εθνογραφική τεκμηρίωση.
Αντικειμενικά, το πλαίσιο της τέχνης της ιστορίας των αγαλμάτων αυτών πρέπει να διακριθεί από τα ευρύτερα γνωστά παραδοσιακά κεραμικά της Νιγηρίας που συνδέονται με τους Nok ή Ife. Αποτελούν μέρος ενός συγκεκριμένου περιφερειακού καλλιτεχνικού και τελετουργικού πλαισίου στα σύνορα Νιγηρίας-Καμερούν.
Η μορφολογική τους αντίληψη είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Αντί να απεικονίζουν το ανθρώπινο σώμα φυσιολογικά, ο κορμός έχει περιοριστεί σε έναν μακρύ, σχεδόν κυλινδρικό ή αγγείο-όμοιο όγκο. Ένα σχετικά μικρό και εξαιρετικά στιλιζαρισμένο κεφάλι υψώνεται πάνω από αυτό. Προεξέχοντα μάτια, κυρίαρχα πλευρικά χαρακτηριστικά ή αυτιά, και ένα ψηλό ή υψηλό κούφιο ή κόμμωση δημιουργούν μια έντονα εκφραστική σιλουέτα. Μικροί μοντελισμένοι μαστοί αναγνωρίζουν τα αγάλματα ως θηλυκά.
Ένα από τα πιο διακεκριμένα χαρακτηριστικά τους είναι η επεξεργασία της επιφάνειας. Σειρές από εφαρμόσιμες πηλικές κουκούλες, ράχες και ανάγλυφα καλύπτουν σημαντικά τμήματα των σωμάτων. Συνεπώς η γλυπτική έκφραση εξαρτάται λιγότερο από την ανατομική μοντελοποίηση και περισσότερο από την αλληλεπίδραση του όγκου, διακοσμητικής εφαρμογής, επανάληψης και ρυθμού επιφάνειας. Το σώμα γίνεται στην πράξη μια στήριξη για ένα σύνθετο σύστημα τρισδιάστατικών σημείων.
Αυτή η αφαίρεση δεν πρέπει να νοηθεί ως αδυναμία απεικόνισης του ανθρώπινου σώματος φυσιολογικά. Αντίθετα, η επιλεκτική μείωση και η υπερβολή ορισμένων ανατομικών χαρακτηριστικών ανήκουν σε ένα διαφορετικό οπτικό σύστημα στο οποίο ορισμένες φυσικές, κοινωνικές ή τελετουργικές ιδιότητες μπορεί να τονιστούν περισσότερο από τον ανατομικό ρεαλισμό.
Λειτουργία και Ερμηνεία
Η ακριβής λειτουργία τέτοιων αγαλμάτων απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Προγενέστερες ερμηνείες της αφρικανικής γλυπτικής συχνά κατηγοριοποιούσαν ανθρωπόμορφα αντικείμενα ευρύτατα ως «πρόγονοι-φόροι». Στην περίπτωση των γλυπτών των Μμπίλα, τέτοια επισήμανση σήμερα θεωρείται υπερβολικά γενική.
Ερευνητικές μελέτες, συμπεριλαμβανομένης της μελέτης του David Zeitlyn Mambila Figurines and Masquerades: Problems of Interpretation (1994), αποδεικνύουν τη δυσκολία ανάθεσης σταθερών εννοιών σε αυτά τα αντικείμενα. Οι φιγούρες των Μμπίλα έχουν συνδεθεί με διάφορα τελετουργικά πλαισία, συμπεριλαμβανομένων πρακτικών ίασης και τελετουργικών ή κοινωνικών σχέσεων. Χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση από το πεδίο, ωστόσο, η αρχική λειτουργία αυτού του ζευγαριού δεν μπορεί να καθοριστεί με βεβαιότητα.
Το γεγονός ότι οι δύο φιγούρες μοιράζονται γυναικείες ιδιότητες και είναι στενά σχετιζόμενες σε μορφή καθιστά πιθανή τη θεώρησή τους ως ζευγάρι. Παρ’ όλα αυτά, αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένα άτομα, προγόνους, θεότητες ή κάποια ιδιαίτερη τελετουργική σχέση.
Επιφάνεια, Ηλικία και Προέλευση
Οι γκρι-λευκές επικαθίσεις, οι κοκκινωπές περιοχές πηλού, οι εγκραφές και οι εν μέρει αποκολλημένες επιφάνειες δίνουν στα αντικείμενα αισθητή αίσθηση μεγάλη ηλικίας. Από αρχαιολογική σκοπιά, ωστόσο, είναι σημαντικό να διακριθούν η αρχική διαμόρφωση της επιφάνειας και οι μετέπειτα μεταβολές που προκλήθηκαν από χρήση, εναπόθεση, αποθήκευση ή γήρανση.
Μια φαινομενικά αρχαϊκή επιφάνεια δεν μπορεί από μόνη της να προσφέρει αξιόπιστη χρονολόγηση. Στην αξιολόγηση των αφρικανικών κεραμικών, προτιμάται σύγκριση στυλιστική και πατίνα να στηρίζονται σε τεκμηριωμένη προέλευση, τεχνικό έλεγχο και, όπου έχει ιδιαίτερη σημασία, επιστημονική ανάλυση. Δεν παρέχεται επιστημονική αναφορά δοκιμής σε αυτό το κομμάτι. Η ηλικία και η γεωγραφική προέλευση του, επομένως, δεν έχουν επαληθευθεί.
Ερμηνεία της Φωτογραφίας
Η ίδια η φωτογραφία ανήκει σε μια ρητά σύγχρονη οπτική γλώσσα. Ο συνδυασμός μιας κομψά ντυμένης ανθρώπινης φιγούρας, ενός φθαρμένου εσωτερικού χώρου, δραματικού φυσικού φωτός και φαινομενικά αρχαιολογικών αντικειμένων παράγει μια αισθητική που επικεντρώνεται στη φθορά και τη μεταβλητότητα της ύλης. Μπορεί να γίνει κατανοητή ως σύγχρονο ερείπωμα ή αισθητική vanitas, στην οποία η ομορφιά, ο θάνατος, η μνήμη και η πάροδος του χρόνου συνυπάρχουν συνειδητά.
Ωστόσο, για μια καλλιτεχνική ιστοριογραφική ή γκαλερί παρουσίαση, είναι σημαντικό να διαχωριστεί αυτή η οπτική ερμηνεία από το ιστορικό πλαίσιο των αντικειμένων. Ο χώρος που απεικονίζεται στην εικόνα δεν τεκμηριώνει το αρχικό περιβάλλον ή τη χρήση των φιγούρων των Μμπίλα. Αντιθέτως, η φωτογραφία δημιουργεί μια νέα αισθητική αφήγηση γύρω τους.
Εν ολίγοις, τα δύο κεραμικά μπορούν να ταξινομηθούν ως εξαιρετικά αφαιρετικές ανθρωπόμορφες γλυπτικές σε συνάφεια με τις καλλιτεχνικές παραδόσεις των Μμπίλα στην περιοχή των συνόρων Νιγηρίας-Καμερούν. Οι μακρύς κυλινδρικοί τους σώματα, οι εκφραστικές κεφαλές, τα γυναικεία χαρακτηριστικά και η πλούσια εφαρμοσμένη ανάγλυφη διακόσμηση είναι ιδιαίτερα διακριτικά. Ο ακριβής τελετουργικός τους ρόλος θα πρέπει να παραμείνει ανοιχτός ελλείψει τεκμηριωμένου περιεχομένου συλλογής. Η συνοδευτική φωτογραφία, αντίθετα, αποτελεί μια σύγχρονη καλλιτεχνική απεικόνιση που χρησιμοποιεί τα αντικείμενα για να διερευνήσει ιδέες υλικότητας, ηλικίας, διάσπασης, ομορφιάς και παροδικότητας, αντί για μια ανακατασκευή του αρχικού πολιτιστικού τους πλαισίου.
Κάποια από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αριθμός Έκθεσης: MAZ29223
Πληροφόρος: Petit Coulibaly
Ύψος: 42 cm / 42 cm
Βάρος: 3,1 kg / 3,2 kg (συμπεριλαμβανομένης της βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΖεστός Πήλινος Κεραμικός Μερικές Θεότητες των Μάμπιλα - Βορειοανατολική Νιγηρία
Αυτό το ζευγάρι κεραμικών αγαλμάτων από καμένο πηλό έχει έναν ασυνήθιστα μακρύ, σχεδόν αγγείο-όμοιο σώμα. Υψηλά στιλιζαρισμένα κεφάλια με προεξέχοντα μάτια, μεγάλα αυτιά και ψηλά στέμματα διακρίνονται πάνω από τους κυλινδρικούς κορμούς. Μικροί, γλυπτοποιημένοι μαστοί προσδιορίζουν τα ανθρωπόμορφα αυτά αγάλματα ως θήλυ. Σειρές από εφαρμόσιμες πηλοκουκούλες και ανάγλυφες κατασκευές καλύπτουν τα πλάγια και το μπροστινό μέρος, χαρίζοντας στις επιφάνειες μια σχεδόν οργανική υφή. Γκρι-λευκές επικαθήσεις, αποχρώσεις κόκκινου πηλού και φθορές δημιουργούν μια αρχαϊκή, πολυεπίπεδη επιφάνεια.
Οι Μμπίλα (Mambila) ζουν και από τις δύο πλευρές των συνόρων Νιγηρίας και Καμερούν, ιδιαίτερα στην οροσειρά (πλάτωμα) Μμπίλα και σε γειτονικές περιοχές. Ο κεραμικός πηλός μαζί με ξύλο και φυλλώδη πυρήνα αποτελεί ένα σημαντικό, ματώς υποαναπτυγμένο τμήμα του πολιτισμικού τους υλικού, και το Μιλγουόκι Public Museum διατηρεί μια εκτεταμένη συλλογή από κεραμικά αγάλματα και τελετουργικά αντικείμενα από τους Μμπίλα, τεκμηριωμένα από το πεδίο. Συνδέσεις μεταξύ των αγαλμάτων των Μμπίλα και της ίασης/τελετουργικών ενώσεων τεκμηριώνονται. Οι παλιότερες ευρείες ερμηνείες ως «πρόγονοι-φόροι» θεωρούνται κριτικά της σύγχρονης έρευνας. Το αν το παρόν ζευγάρι κεραμικών αγαλμάτων ανήκε πραγματικά σε αυτή τη λειτουργική ζώνη δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς τεκμηριωμένο περιεχόμενο συλλογής.
Βιβλιογραφία (επιλογή):
Ντέιβιντ Ζάιντλιν: «Κεραμικά αγάλματα και μάσκες των Μμπίλα: Προβλήματα ερμηνείας», African Arts 27/4, 1994, σελ. 38–47, 94.
Νάνσι B. A. Σβάρτς: Mambilla: Art and Material Culture. Milwaukee 1972.
Μάρλα C. Μέρνς / Ρίτσαρντ Φάρντον / Σίντεϊ Λ. Κάσφιρ (επιμ.): Central Nigeria Unmasked. Λος Άντζελες 2011.
Η εικόνα μπορεί να νοηθεί σε δύο επίπεδα: ως σύγχρονη φωτογραφία σκηνής και ως παρουσίαση δύο κεραμικών μοντέλων Μμπίλα από τη συνοριακή περιοχή του βορειοανατολικού Νιγηρίας και Καμερούν. Δεδομένου ότι οι συνοδευτικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ορισμένες από τις εικόνες είναι τεχνητά παραγμένες με τεχνητή νοημοσύνη, το περιβάλλον δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως το αρχικό ιστορικό ή τελετουργικό πλαίσιο των αντικειμένων.
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Κεραμικά Μμπίλα: Μ Form, Λειτουργία, Προέλευση και Ερμηνεία
Η μαύρη-λευκή, κάθετη σύνθεση απεικονίζει μια νεαρή γυναίκα σε ένα μακρύ, ανοιχτόχρωμο ρούχο που στέκεται μέσα σε ένα σοβαρά φθαρμένο εσωτερικό. Είναι τοποθετημένη κοντά στο αριστερό τοίχο, ενώ ένα μεγάλο παράθυρο δεξιά επιτρέπει έντονο φως να εισέλθει στο δωμάτιο. Η στάση της είναι ήρεμη και σχεδόν γλυπτή. Το ομαλό, αντανακλαστικό ύφασμα του φορέματός της και η διαύγεια της σιλουέτας της αντίκειται σαφώς στους φθείροντες τοίχους, στις τραχιές επιφάνειες και στα συντρίμμια στο δάπεδο.
Πολλά μακρόστενα, ανθρωπομορφικά αντικείμενα από πηλό κατανέμονται σε όλο το δωμάτιο. Δύο όρθια αγάλματα διακρίνονται ιδιαίτερα στο περβάζι του παραθύρου. Οι κυλινδρικοί κορμοί τους, τα πολύ στιλιζαρισμένα κεφάλια, τα προεξέχοντα μάτια και οι πλούσια μοντελισμένες επιφάνειες αντιστοιχούν στα κεραμικά του Μμπίλα όπως περιγράφονται στο κείμενο. Ένα μεγαλύτερο αντικείμενο κυριαρχεί στο προσκήνιο. Δεδομένου ότι η φωτογραφία είναι μονοχρωματική, τα αγάλματα, οι αρχιτεκτονικές επιφάνειες και τα συντρίμμια φαίνονται σχεδόν να προέρχονται από το ίδιο υλικό περιβάλλον.
Το δραματικό πλευρικό φως τονίζει τόσο το ανθρώπινο σώμα όσο και τις τραχιές υφές των κεραμικών και της αρχιτεκτονικής. Αυτή η ζήτημα προκαλεί μια συνειδητή ένταση μεταξύ σώματος και αντικειμένου, απαλότητας και διάβρωσης, παρουσίας και αποσάθρωσης, του ζωντανού και του αρχαιολογικού. Επισήμως, η εικόνα βρίσκεται πιο κοντά στην σύγχρονη τέχνη ή τη μόδα φωτογραφία παρά στην εθνογραφική τεκμηρίωση.
Αντικειμενικά, το πλαίσιο της τέχνης της ιστορίας των αγαλμάτων αυτών πρέπει να διακριθεί από τα ευρύτερα γνωστά παραδοσιακά κεραμικά της Νιγηρίας που συνδέονται με τους Nok ή Ife. Αποτελούν μέρος ενός συγκεκριμένου περιφερειακού καλλιτεχνικού και τελετουργικού πλαισίου στα σύνορα Νιγηρίας-Καμερούν.
Η μορφολογική τους αντίληψη είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Αντί να απεικονίζουν το ανθρώπινο σώμα φυσιολογικά, ο κορμός έχει περιοριστεί σε έναν μακρύ, σχεδόν κυλινδρικό ή αγγείο-όμοιο όγκο. Ένα σχετικά μικρό και εξαιρετικά στιλιζαρισμένο κεφάλι υψώνεται πάνω από αυτό. Προεξέχοντα μάτια, κυρίαρχα πλευρικά χαρακτηριστικά ή αυτιά, και ένα ψηλό ή υψηλό κούφιο ή κόμμωση δημιουργούν μια έντονα εκφραστική σιλουέτα. Μικροί μοντελισμένοι μαστοί αναγνωρίζουν τα αγάλματα ως θηλυκά.
Ένα από τα πιο διακεκριμένα χαρακτηριστικά τους είναι η επεξεργασία της επιφάνειας. Σειρές από εφαρμόσιμες πηλικές κουκούλες, ράχες και ανάγλυφα καλύπτουν σημαντικά τμήματα των σωμάτων. Συνεπώς η γλυπτική έκφραση εξαρτάται λιγότερο από την ανατομική μοντελοποίηση και περισσότερο από την αλληλεπίδραση του όγκου, διακοσμητικής εφαρμογής, επανάληψης και ρυθμού επιφάνειας. Το σώμα γίνεται στην πράξη μια στήριξη για ένα σύνθετο σύστημα τρισδιάστατικών σημείων.
Αυτή η αφαίρεση δεν πρέπει να νοηθεί ως αδυναμία απεικόνισης του ανθρώπινου σώματος φυσιολογικά. Αντίθετα, η επιλεκτική μείωση και η υπερβολή ορισμένων ανατομικών χαρακτηριστικών ανήκουν σε ένα διαφορετικό οπτικό σύστημα στο οποίο ορισμένες φυσικές, κοινωνικές ή τελετουργικές ιδιότητες μπορεί να τονιστούν περισσότερο από τον ανατομικό ρεαλισμό.
Λειτουργία και Ερμηνεία
Η ακριβής λειτουργία τέτοιων αγαλμάτων απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Προγενέστερες ερμηνείες της αφρικανικής γλυπτικής συχνά κατηγοριοποιούσαν ανθρωπόμορφα αντικείμενα ευρύτατα ως «πρόγονοι-φόροι». Στην περίπτωση των γλυπτών των Μμπίλα, τέτοια επισήμανση σήμερα θεωρείται υπερβολικά γενική.
Ερευνητικές μελέτες, συμπεριλαμβανομένης της μελέτης του David Zeitlyn Mambila Figurines and Masquerades: Problems of Interpretation (1994), αποδεικνύουν τη δυσκολία ανάθεσης σταθερών εννοιών σε αυτά τα αντικείμενα. Οι φιγούρες των Μμπίλα έχουν συνδεθεί με διάφορα τελετουργικά πλαισία, συμπεριλαμβανομένων πρακτικών ίασης και τελετουργικών ή κοινωνικών σχέσεων. Χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση από το πεδίο, ωστόσο, η αρχική λειτουργία αυτού του ζευγαριού δεν μπορεί να καθοριστεί με βεβαιότητα.
Το γεγονός ότι οι δύο φιγούρες μοιράζονται γυναικείες ιδιότητες και είναι στενά σχετιζόμενες σε μορφή καθιστά πιθανή τη θεώρησή τους ως ζευγάρι. Παρ’ όλα αυτά, αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένα άτομα, προγόνους, θεότητες ή κάποια ιδιαίτερη τελετουργική σχέση.
Επιφάνεια, Ηλικία και Προέλευση
Οι γκρι-λευκές επικαθίσεις, οι κοκκινωπές περιοχές πηλού, οι εγκραφές και οι εν μέρει αποκολλημένες επιφάνειες δίνουν στα αντικείμενα αισθητή αίσθηση μεγάλη ηλικίας. Από αρχαιολογική σκοπιά, ωστόσο, είναι σημαντικό να διακριθούν η αρχική διαμόρφωση της επιφάνειας και οι μετέπειτα μεταβολές που προκλήθηκαν από χρήση, εναπόθεση, αποθήκευση ή γήρανση.
Μια φαινομενικά αρχαϊκή επιφάνεια δεν μπορεί από μόνη της να προσφέρει αξιόπιστη χρονολόγηση. Στην αξιολόγηση των αφρικανικών κεραμικών, προτιμάται σύγκριση στυλιστική και πατίνα να στηρίζονται σε τεκμηριωμένη προέλευση, τεχνικό έλεγχο και, όπου έχει ιδιαίτερη σημασία, επιστημονική ανάλυση. Δεν παρέχεται επιστημονική αναφορά δοκιμής σε αυτό το κομμάτι. Η ηλικία και η γεωγραφική προέλευση του, επομένως, δεν έχουν επαληθευθεί.
Ερμηνεία της Φωτογραφίας
Η ίδια η φωτογραφία ανήκει σε μια ρητά σύγχρονη οπτική γλώσσα. Ο συνδυασμός μιας κομψά ντυμένης ανθρώπινης φιγούρας, ενός φθαρμένου εσωτερικού χώρου, δραματικού φυσικού φωτός και φαινομενικά αρχαιολογικών αντικειμένων παράγει μια αισθητική που επικεντρώνεται στη φθορά και τη μεταβλητότητα της ύλης. Μπορεί να γίνει κατανοητή ως σύγχρονο ερείπωμα ή αισθητική vanitas, στην οποία η ομορφιά, ο θάνατος, η μνήμη και η πάροδος του χρόνου συνυπάρχουν συνειδητά.
Ωστόσο, για μια καλλιτεχνική ιστοριογραφική ή γκαλερί παρουσίαση, είναι σημαντικό να διαχωριστεί αυτή η οπτική ερμηνεία από το ιστορικό πλαίσιο των αντικειμένων. Ο χώρος που απεικονίζεται στην εικόνα δεν τεκμηριώνει το αρχικό περιβάλλον ή τη χρήση των φιγούρων των Μμπίλα. Αντιθέτως, η φωτογραφία δημιουργεί μια νέα αισθητική αφήγηση γύρω τους.
Εν ολίγοις, τα δύο κεραμικά μπορούν να ταξινομηθούν ως εξαιρετικά αφαιρετικές ανθρωπόμορφες γλυπτικές σε συνάφεια με τις καλλιτεχνικές παραδόσεις των Μμπίλα στην περιοχή των συνόρων Νιγηρίας-Καμερούν. Οι μακρύς κυλινδρικοί τους σώματα, οι εκφραστικές κεφαλές, τα γυναικεία χαρακτηριστικά και η πλούσια εφαρμοσμένη ανάγλυφη διακόσμηση είναι ιδιαίτερα διακριτικά. Ο ακριβής τελετουργικός τους ρόλος θα πρέπει να παραμείνει ανοιχτός ελλείψει τεκμηριωμένου περιεχομένου συλλογής. Η συνοδευτική φωτογραφία, αντίθετα, αποτελεί μια σύγχρονη καλλιτεχνική απεικόνιση που χρησιμοποιεί τα αντικείμενα για να διερευνήσει ιδέες υλικότητας, ηλικίας, διάσπασης, ομορφιάς και παροδικότητας, αντί για μια ανακατασκευή του αρχικού πολιτιστικού τους πλαισίου.
Κάποια από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αριθμός Έκθεσης: MAZ29223
Πληροφόρος: Petit Coulibaly
Ύψος: 42 cm / 42 cm
Βάρος: 3,1 kg / 3,2 kg (συμπεριλαμβανομένης της βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Mambila
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Terracotta
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A terracotta sculpture
Height
42 cm
Βάρος
6.3 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
