Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έχει κάνει κόκκινο, επανάληψη και ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να διεγείρει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτή τη δημιουργία, όμως, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: την αμπέλια (vite).

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες κατά μια συγκεκριμένη γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδετικό, κατασκευή και μηχανική, εδώ μετατρέπεται σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος τροποποιούν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση ως επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από τον επίπεδο ορίζοντα δημιουργώντας ένα είδος οπτικής δόνησης. Μια προβολή από το μπροστινό μέρος κάνει τη σύνθεση να φαίνεται τακτοποιημένη και μινιμαλιστική˙ παρατηρώντας την από το πλάι, ωστόσο, αποκαλύπτεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να είναι απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για να ενώνει και να στερεώνει, χρησιμοποιείται εδώ για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δυνητικότητα και τρισδιάστατικότητα γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Πατόβαν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από ένα θήκη από Plexiglass.

Η διαφαής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται στον δρόμο της Pop Art, της Screw Art, της концептуτικής τέχνης και της αστικής τέχνης, εστιάζοντας με γλωσσικό οπτικό τρόπο και πολιτισμική επίδραση στο έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με τη φαντασία του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας σύμβολα ιερής και μακροχρόνιας αναγνώρισης όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα που αναφέρονται, αλλά γνήσιες δημιουργίες, τεχνικές με προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζουν κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονο πολιτισμικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα ελκυστικά για συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της high-end Pop Art, της έννοιας street art και της τέχνης εμπνευσμένης από μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας παράλληλα μια ισχυρή αυτοτελή καλλιτεχνική ταυτότητα.