Camillo Gannelli - Orizzonti notturni





1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Camillo Gannelli, Orizzonti notturni, είναι ένα πρωτότυπο διπλό σε τεχνική μεικτή με ακρυλικά, δύο πάνελ 30×60×5 cm το καθένα (συνόλου 60×60 cm), χρώματα μαύρο, γκρι, βιολετί, ροζ και πολύχρωμο, δημιουργήθηκε το 2025, σε καλή κατάσταση, υπογεγραμμένο και πωλείται απευθείας από τον καλλιτέχνη.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένα νυκτερινό δίπτυχο.
Ένα όριο.
Δεν είναι ένα τοπίο προς ανάπαυλα, είναι ένα τοπίο προς διέλευση.
Η ύλη ως γλώσσα
Το έργο παίζεται ολόκληρο πάνω στην απτική αφή. Δεν είναι ζωγραφική που φιλοδοξεί να φωτογραφηθεί, είναι ζωγραφική που φιλοδοξεί να είναι γεωλογική.
Στο πάνω μέρος, ένα πυκνό μαύρο, σχεδόν ματμινουσικό, δουρεμένο με σπατουλά, μουτσαρωμένο, που απορροφά κάθε φως. Είναι μια νύχτα χωρίς αστέρια, μια υλική νύχτα που ζυγίζει.
Μετά, ξαφνικά, η διακοπή: μια λεπτή, κάθετη, ινώδης γραμμή. Μια ζούγκλα λευκοασημένιας γραμμής σε μαύρο υπόβαθρο—a forest of birches reduced to pure sign, a white-silver scratch on a dark background. Δεν είναι δέντρα, είναι ίχνη, νεύρωσεις, παγωμένος ουρανισμός που πέφτει αντίθετα, από κάτω προς τα πάνω.
Κάτω, το έδαφος. Δύο χρωματικοί καταγραφείς που το δίπτυχο κάνει ακόμη πιο ισχυρό στην πολλαπλή του απόδοση: μια λωρίδα μαγέντα μωβ, αφύσικη, σχεδόν τοξική, όπως ένα αλχημικό ηλιοβασίλεμα, που σβήνει σε ένα ρωγμενό, ξεραμένο γκρι. Είναι γη, είναι τέφρα, είναι αλάτι.
Το δίπτυχο ως συσκευή
Η επιλογή του διτύχου δεν είναι διακοσμητική, είναι εννοιολογική. Η σχισμή μαύρη μεταξύ των δύο καμβάδων αποτελεί μέρος του έργου.
Διακόπτει το δάσος, κόβει την συνέχεια του και αναγκάζει το μάτι να ραψωσει. Δημιουργεί ρυθμό, ανάσα. Ένα και δύο, όμοια αλλά ποτέ ίδια. Σαν δύο καρέ ενός ίδιου ονείρου, ή δύο πλάκες ακτινογραφίας του χειμώνα. Το κατακόρυφο μακρόστενο σχήμα τονίζει τη αίσθηση της πύλης: είναι δύο πόρτες στενές προς το άπειρο.
Υπάρχει μία επίκαιρη, αναπόφευκτη αναφορά στην ιταλική μεταφυσική παράδοση του informale και στον βορειοευρωπαϊκό – από τον Burri για την καμένη ύλη, μέχρι τον Friedrich για το υπέρλογο της νύχτας – αλλά απογυμνωμένη από κάθε ρητορική. Εδώ όλα έχουν περιοριστεί στο ουσιώδες.
Εντέλει, πρόκειται για ένα έργο μεγάλης σκούρας κομψότητας. Δεν κοσμεί έναν τοίχο, τον διατρύζει. Δεν είναι ένα τοπίο που κοιτάς καθώς περνάς, είναι ένα μέρος όπου μένεις ακίνητος, για μερικά δευτερόλεπτα, στο κρύο.
Κάθε ακρυλικός πίνακας σε σανίδα μετρά 30x60x5 εκ.
Ένα νυκτερινό δίπτυχο.
Ένα όριο.
Δεν είναι ένα τοπίο προς ανάπαυλα, είναι ένα τοπίο προς διέλευση.
Η ύλη ως γλώσσα
Το έργο παίζεται ολόκληρο πάνω στην απτική αφή. Δεν είναι ζωγραφική που φιλοδοξεί να φωτογραφηθεί, είναι ζωγραφική που φιλοδοξεί να είναι γεωλογική.
Στο πάνω μέρος, ένα πυκνό μαύρο, σχεδόν ματμινουσικό, δουρεμένο με σπατουλά, μουτσαρωμένο, που απορροφά κάθε φως. Είναι μια νύχτα χωρίς αστέρια, μια υλική νύχτα που ζυγίζει.
Μετά, ξαφνικά, η διακοπή: μια λεπτή, κάθετη, ινώδης γραμμή. Μια ζούγκλα λευκοασημένιας γραμμής σε μαύρο υπόβαθρο—a forest of birches reduced to pure sign, a white-silver scratch on a dark background. Δεν είναι δέντρα, είναι ίχνη, νεύρωσεις, παγωμένος ουρανισμός που πέφτει αντίθετα, από κάτω προς τα πάνω.
Κάτω, το έδαφος. Δύο χρωματικοί καταγραφείς που το δίπτυχο κάνει ακόμη πιο ισχυρό στην πολλαπλή του απόδοση: μια λωρίδα μαγέντα μωβ, αφύσικη, σχεδόν τοξική, όπως ένα αλχημικό ηλιοβασίλεμα, που σβήνει σε ένα ρωγμενό, ξεραμένο γκρι. Είναι γη, είναι τέφρα, είναι αλάτι.
Το δίπτυχο ως συσκευή
Η επιλογή του διτύχου δεν είναι διακοσμητική, είναι εννοιολογική. Η σχισμή μαύρη μεταξύ των δύο καμβάδων αποτελεί μέρος του έργου.
Διακόπτει το δάσος, κόβει την συνέχεια του και αναγκάζει το μάτι να ραψωσει. Δημιουργεί ρυθμό, ανάσα. Ένα και δύο, όμοια αλλά ποτέ ίδια. Σαν δύο καρέ ενός ίδιου ονείρου, ή δύο πλάκες ακτινογραφίας του χειμώνα. Το κατακόρυφο μακρόστενο σχήμα τονίζει τη αίσθηση της πύλης: είναι δύο πόρτες στενές προς το άπειρο.
Υπάρχει μία επίκαιρη, αναπόφευκτη αναφορά στην ιταλική μεταφυσική παράδοση του informale και στον βορειοευρωπαϊκό – από τον Burri για την καμένη ύλη, μέχρι τον Friedrich για το υπέρλογο της νύχτας – αλλά απογυμνωμένη από κάθε ρητορική. Εδώ όλα έχουν περιοριστεί στο ουσιώδες.
Εντέλει, πρόκειται για ένα έργο μεγάλης σκούρας κομψότητας. Δεν κοσμεί έναν τοίχο, τον διατρύζει. Δεν είναι ένα τοπίο που κοιτάς καθώς περνάς, είναι ένα μέρος όπου μένεις ακίνητος, για μερικά δευτερόλεπτα, στο κρύο.
Κάθε ακρυλικός πίνακας σε σανίδα μετρά 30x60x5 εκ.

