Joan Torres de Torres (1953) - Venecia

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το magnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Torres de Torres, το οποίο απεικονίζει έναν ήρεμο αστικό καναλιό περιτριγυρισμένο από παλιά κτίρια και βλάστηση, οι φόρμες του οποίου καθρεφτίζονται σε νερά σκιασμένα και σιωπηλά. Η ζωγραφική ξεχωρίζει για την άριστη τεχνική της και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

• Διαστάσεις χωρίς κορνίζα: 61x50x2 cm.
• Λάδι σε καμβά χειρόγραφο από τον καλλιτέχνη στην πίσω πλευρά του έργου.
• Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γιρόνα.

Σημαντική επισήμανση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot. Ψηφιακή απεικόνιση σε mockup καθοδηγητικό· μπορεί να υπάρχουν διαφορές ως προς το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πλαίσιο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Το κόστος αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές παγκοσμίως.

------------------------------------------------------------------

Αυτό το έργο παρουσιάζει μια συναρπαστική αστική σκηνή οργανωμένη γύρω από έναν καναλιό που εισέρχεται ανάμεσα από παλιά κτίρια μέχρι να χαθεί στο βάθος. Το νερό καταλαμβάνει το κέντρο και το μεγαλύτερο μέρος του συνθετικού πίνακα, καθιστώντας το στοιχείο που ενώνει τις όψεις, τη βλάστηση, τον ουρανό και τις σκιές μέσω μιας εκτεταμένης επιφάνειας αντανακλάσεων. Η σκηνή μεταδίδει αίσθηση σιωπής και περισυλλογής, σαν η πόλη να έχει μείνει αιωρούμενη για λίγα στιγμές και μόνο η αργή κίνηση του νερού να παραμένει.

Η προοπτική οδηγεί το βλέμμα από το κάτω μέρος προς το στενώμα του καναλιού στο βάθος. Τα δύο άκρα προχωρούν διαγώνια και προσεγγίζονται σταδιακά, δημιουργώντας μια έντονη αίσθηση βάθους. Αυτή η οπτική διαδρομή προσκαλεί τον θεατή να ακολουθήσει τη ροή του νερού και να φανταστεί ποιες οδοί, γέφυρες ή γωνιές της πόλης θα μπορούσαν να βρίσκονται πέρα από τα κτίρια που διαχωρίζουν εν μέρει την οπτική.

Στα αριστερά εμφανίζεται ένας στενός και υψωμένος περίπατος που συνοδεύει την πορεία του καναλιού. Η ανοιχτή επιφάνεια contrast με το σκουρόχρωμο νερό και μοιάζει να οριοθετείται από ένα μικρό τοίχο. Ο μονοπάτι καμπυλώνεται ομαλά καθώς προχωρά προς το βάθος, εξαφανιζόμενος πίσω από μια αφθονία βλάστησης. Αυτή η συνύπαρξη αρχιτεκτονικής και φύσης μαλακώνει την ωμότητα των κατασκευών και φέρνει φρεσκάδα στο αστικό περιβάλλον.

Η βλάστηση κοντά στον περίπατο σχηματίζει ένα πυκνό σύνολο αποχρώσεων πράσινου, γκρι και μπλε. Οι ακανόνιστες κόρφες τους προβάλλονται προς το κανάλι και φαίνεται να καλύπτουν εν μέρει τα κτίρια στο βάθος. Οι ανοιχτότερες ζώνες υποδηλώνουν φύλλα που έχουν φτάσει στο φως, ενώ τα βαθύτερα πράσινα δημιουργούν σκιές. Αυτό το πράσινο ζωντανεύει και δίνει αντίθεση με τα θερμά πρόσωπα των όμορων όψεων.

Στα δεξιά υψώνονται μια σειρά από αρχαία κτίρια των οποίων οι τοίχοι κατεβαίνουν κατευθείαν μέχρι το νερό. Οι όψεις παρουσιάζουν μια ελκυστική γκάμα ώχρας, γης, ροζ, καφέ και γκρι, συνοδευόμενες από ζώνες πιο ανοιχτές που φαίνονται φθαρμένες από τον χρόνο. Τα σκοτεινά παράθυρα κατανέμονται σε διαφορετικά ύψη και διακόπτουν τη συνέχεια των τοίχων, προτείνοντας εσωτερικούς χώρους σιωπής και γεμάτους ιστορία.

Κάποιες κατασκευές εμφανίζουν ανώτερα επίπεδα με θερμούς τόνους, με σειρές στενών παραθύρων που επαναλαμβάνονται με τάξη. Άλλες όψεις είναι πιο απλές και παρουσιάζουν μικρές ανοιχτές δίχως το μεσο της επιφάνειας του καναλιού. Η ποικιλία υψών, χρωμάτων και αναλογιών δίνει πλούτο στο αρχιτεκτονικό σύνολο και μεταδίδει την εντύπωση μιας πόλης που μεγάλωσε αργά, συσσωρεύοντας κτίρια από διαφορετικές εποχές.

Στη φάση της απόστασης, οι κατασκευές φαίνονται ότι ομαδοποιούνται και κλείνουν γύρω από το κανάλι. Τα περιγράμματα γίνονται σταδιακά λιγότερο ορισμένα και λαμβάνουν πιο απαλά τόνους, δημιουργώντας μια έμμεση ατμόσφαιρα. Κάποιες μικρές πράσινες νότες εμφανίζονται σε μπαλκόνια ή παράθυρα, υπονοώντας την παρουσία φυτών και οικιακής ζωής. Αυτές οι λεπτομέρειες προσδίδουν ανθρωπιά στη σκηνή, παρά το γεγονός ότι δεν διακρίνονται φιγούρες που να κινούνται κατά μήκος των όχθεων.

Το νερό κατέχει βαθιά χρωματική εγκύτητα και συνδυάζει σκουρόχρωπα πράσινα, γαλαζοπράσινα γκρίζα, καφέ, μαύρα και λάμψεις λευκού. Στην επιφάνειά του προβάλλονται αποσπασματικές εικόνες των κτιρίων και των δέντρων. Οι κατακόρυφοι καθρέφτες των θερμών όψεων συγχέονται με τις βαθιές σκιές του καναλιού, ενώ οι ανοιχτότερες περιοχές φαίνονται να απορροφούν το φως του ουρανού. Αυτή η επικάλυψη μετατρέπει το νερό σε ένα μεταβατικό και μυστηριώδες καθρέπτη.

Στο κάτω μέρος, οι αντανακλάσεις γίνονται πιο ευρείες και διάχυτες. Μια εκτεταμένη ζώνη γαλαζωπή και λευκωπή καταλαμβάνει το κέντρο, όπως αν ο ουρανός είχε ανοίξει διάπερνα μέσα από τις σκιές. Γύρω του εμφανίζονται σχήματα πράσινα και σκούρα που συνδέονται με τα δέντρα και τα γειτονικά κτίρια. Η έλλειψη έντονων περιγραμμάτων δίνει στο νερό μια ήρεμη, ήσυχη και ελαφρώς μη πραγματική εμφάνιση, αυξάνοντας τον εκλυτικό χαρακτήρα του έργου.

Η απουσία σκαφών και ανθρώπων ενισχύει το αίσθημα ηρεμίας. Το κανάλι φαίνεται να ανήκει σε μια πρώιμη ώρα του πρωϊού ή σε μια στιγμή μετά τη βροχή, όταν οι δρόμοι παραμένουν άδειοι και η υγρασία εντείνει τα χρώματα. Ο θεατής μπορεί να φανταστεί τον θόρυβο του νερού στα μπαρ και τα τοιχώματα, ένα πιθανό ηχώ από τα σπίτια και τον δροσερό αέρα να κυκλοφορεί ανάμεσα στα μέτωπα.

Το έργο εισάγει έναν ενδιαφέροντα διάλογο ανάμεσα στη στιβαρότητα της αρχιτεκτονικής και τη μεταβαλλόμενη φύση των αντανακλάσεων. Τα κτίρια εκπροσωπούν διατήρηση, μνήμη και περατότητα του χρόνου, ενώ το νερό μεταμορφώνει συνεχώς τις μορφές και τα χρώματα του. Αυτή η αντίθεση δίνει βαθύ συναισθηματικό υπόβαθρο στη σκηνή και επιτρέπει να τη δει κανείς όχι μόνον ως μια οπτική άποψη μια πόλης, αλλά και ως μια εικόνα συνδεδεμένη με τη μνήμη, τη σιωπή και την ομορφιά της καθημερινότητας.

Η ατμόσφαιρα γενικά φέρει έναν ιδιόμορφο, οικείο και μελαγχολικό χαρακτήρα. Τα αποστασιοποιημένα χρώματα, οι απαλά φώτα και οι βαθιές σκιές δημιουργούν μια αίσθηση μυστηρίου χωρίς να προκαλούν ανησυχία. Το κανάλι λειτουργεί ως ένας σιωπηλός δρόμος που διασχίζει την πόλη και διατηρεί στην επιφάνειά του θραύσματα από όλα όσα το περιβάλλουν. Κάθε παράθυρο, κάθε τοίχος και κάθε δέντρο φαίνεται να πολλαπλασιάζεται μέσα στο νερό και να αποκτά μια ευαίσθητη, ποιητική ύπαρξη.

Συνόψιμα, αυτό το έργο προσφέρει μια ήρεμη και βαθιά εμψυχωμένη ματιά σε ένα αστικό κανάλι περιτριγυρισμένο από αρχαία κτίρια και άφθονη βλάστηση, οι φόρμες του οποίου αντανακλώνται σε σκουρόχρωμα και ήρεμα νερά. Η έντονη προοπτική, η πλούσια αντανάκλαση και η σιωπηρή ατμόσφαιρα μετατρέπουν τη σκηνή σε μια εικόνα γεμάτη βάθος, νοσταλγία και μυστήριο, ικανή να μεταδώσει την οικεία ομορφιά μιας πόλης που την κοιτάζει κανείς από το νερό.