Joan Vila Arimany (1944) - El antiguo lavadero

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το Magnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Vila Arimany, απεικονίζοντας ένα αρχαίο λιθόστρωτο πλυντήριο περιτριγυρισμένο από δέντρα και βλάστηση, δίπλα σε ένα ιστορικό κτίσμα με τόξα φωτιζόμενο από μια ήπια λάμψη. Το painting διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική και την υψηλή ποιότητα εικαστικής απόδοσης που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με κάδρο: 95x113x5 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 73x92 εκ.
· Λάδι σε καμβά υπογεγραμμένο στο μπροστινό κάτω δεξί από τον καλλιτέχνη Vila Arimany.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο κάδρο (περιλαμβάνεται στην δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Γέιρον.

Σημαντική σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του φακέλου. Ψευδο-προσομοίωση σε mockup καθοδηγητική· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Ο πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για τη διασφάλιση της προστασίας του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω των Correos, GLS ή NACEX με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές παγκοσμίως.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια ιστορική και ήσυχη γωνιά, όπου μια αρχαία πέτρινη κατασκευή, ένα πλυντήριο με ορθογώνιο σχήμα και μια πυκνή βλάστηση συνυπάρχουν σε πλήρη αρμονία. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από τους μεγάλους κορμούς του πρώτου πλάνου σε ένα γέφυρα ή υδραγωγείο με δύο τόξα, που βρίσκεται στην αριστερή ζώνη και ελαφρώς φωτισμένο από ένα απαλό φως. Από την δεξιά πλευρά, ένα ευρύ πλυντήριο από πέτρα κατέχει προνομιακή θέση και προσφέρει στο τοπίο μια διάσταση καθημερινότητα, διεγείροντας τη χρήση που ίσως είχε ο χώρος αυτός για γενιές.

Ο χώρος φαίνεται να βρίσκεται μακριά από το κέντρο της πόλης, προστατευμένος από υψηλά δέντρα και παλιά τείχη. Δεν φαίνονται ανθρώπινες φιγούρες, οχήματα ή σύγχρονα στοιχεία που να αλλοιώνουν την ηρεμία του περιβάλλοντος. Αυτή η απουσία ενισχύει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα μέρος που έχει παγώσει στο χρόνο, διατηρημένο ως μαρτυρία ζωής που πέρασε συνδεδεμένη με το νερό, την οικιακή εργασία και τη συλλογική συμβίωση.

Το πλυντήριο αποτελεί το κύριο στοιχείο του πρώτου πλάνου. Ο μεγάλος τετράγωνος κάδος επεκτείνεται από το κάτω δεξί προς το κέντρο, δημιουργώντας μια έντονη διαγώνιο που κατευθύνει το βλέμμα προς τα δέντρα και την αρχιτεκτονική στο βάθος. Οι γεωμετρικές του μορφές contrasts με την ανομοιομορφία των κορμών, των κλαδιών και της βλάστησης που περιβάλλει το σύνολο.

Η δομή οριοθετείται από παχιές πετρ_ές τοίχοι και σκουριασμένο κονίαμα. Οι άνω ακμές φαίνονται φθαρμένες και παρουσιάζουν μια ποικιλία γκρι, καφέ, βιολέ, άσπρων και μικρά οξέα αντανακλαστικά. Αυτές οι μεταβολές τόνου υποδηλώνουν την συνεχή δράση του νερού, την υγρασία και τη φθορά των χρόνων πάνω στις επιφάνειες.

Εσωτερικά διακρίνεται μια μακρινή πλατφόρμα κλίση που πιθανώς χρησίμευε ως επιφάνεια πλυσίματος. Το σχήμα της προσαρμόζεται στη ορθογώνια μορφή της δεξαμενής και διαπερνιέται από πολυάριθμες ανοιγές αθόρυβες και φωτεινές. Οι γκρι, μπλε‑μπλε και πράσινες αποχρώσεις μεταφέρουν τον παγωμένο χαρακτήρα της πέτρας και επιτρέπουν να φανταστεί κανείς τη συνεχή επαφή με το νερό.

Σε όλο τον εσωτερικό τοίχο εμφανίζεται μια ακολουθία μικρών ορθογώνιων ανοιγμάτων. Αυτά τα κενά δημιουργούν ένα ρυθμό που δίνει ζωντάνια στη δομή και εντείνουν το βάθος της. Η σκιά τους contrasts με τις φωτισμένες επιφάνειες, προσφέροντας ποικιλία και ενισχύοντας τον λειτουργικό χαρακτήρα του χώρου.

Στα άκρα διακρίνεται ένα μικρό αγωγό ή σωληνάκι που protrudes από τον τοίχο. Η παρουσία του επιβεβαιώνει τη σημασία του νερού μέσα στο σύνολο και επιτρέπει να φανταστεί κανείς τον ήχο συνεχούς ροής που γεμίζει τη δεξαμενή. Παρόλο που η σκηνή διατηρείται οπτικά σιωπηλή, αυτή η λεπτομέρεια διεγείρει μια ηχητική αίσθηση συνδεδεμένη με το μουρμουρητό του νερού.

Το κάτω μέρος του πλυντηρίου διατηρεί μια ζώνη γαλαζωπή που μπορεί να αντιστοιχεί σε συσσώρευση νερού ή σε επιφάνεια επηρεασμένη από την υγρασία. Οι φωτεινοί και σκούροι αντανακλασμοί προσφέρουν βάθος και υποδηλώνουν ένα δροσερό υπόβαθρο, προφυλαγμένο από το άμεσο φως. Αυτή η μικρή γαλάζια ταινία δημιουργεί επίσης μια χρωματική σχέση με τις σκιές του εδάφους και των δέντρων.

Ο τοίχος που περιβάλλει το πλυντήριο επεκτείνεται προς το κέντρο της σκηνής. Ο ευθύς του περίγραμμα δημιουργεί ένα όριο μεταξύ του δομημένου χώρου και της πράσινης ζώνης που βρίσκεται πίσω. Το πάνω μέρος δέχεται ένα ζεστό φως που τονίζει τα άκρα του, ενώ το πρόσωπο κάθετους τοίχων παραμένει καλυμμένο από σκιά καφέ, βιολέ and γκρι.

Οι λεκέδες υγρασίας και οι αλλαγές χρωμάτων στους τοίχους αποκαλύπτουν την αρχαιότητά τους. Κάποιες περιοχές φαίνονται φθειρόμενες, άλλες παρουσιάζουν κίτρινες και κοκκινωπές αντανάκλασεις, και διάφορες ζώνες παραμένουν σε ένα πράσινο σκύβισμα. Αυτή η ποικιλία δίνει στις επιφάνειες μια ζωντανή παρουσία, σαν κάθε ίχνος να διατηρεί ένα μέρος της ιστορίας του τόπου.

Στο δεξί άκρο υψώνεται ένας σκοτεινός τοίχος που κλείνει εν μέρει τον χώρο. Η επιφάνειά του κυριαρχείται από βαθιά γκρι, καφέ και μαύρα, διακόπτονται από λωρίδες φωτός ή φθοράς. Το πάνω μέρος κοσμείται από μια γραμμή πέτρας που ακολουθεί μια ελαφριά διαγώνιο και οδηγεί το βλέμμα προς το τοπίο με τα βουνά στο βάθος.

Το σκοτάδι αυτού του τοίχου προσθέτει οπτικό βάρος στη δεξιά πλευρά και ενισχύει τη λαμπρότητα της αριστερής ζώνης. Η ύπαρξία του ενισχύει επίσης την αίσθηση οικειότητας, καθώς μετατρέπει το πλυντήριο σε έναν χώρο προστατευμένο και κλειστό. Φαίνεται σαν ένας χώρος σχεδιασμένος να παραμείνει δροσερός ακόμα και κατά τις πιο ζεστές ώρες.

Τα δέντρα συνιστούν το μεγάλο φυσικό στοιχείο της σύνθεσης. Πολλοί κορμοί υψώνονται κάθετα από το έδαφος και διατρέχουν σχεδόν ολόκληρο το ύψος του έργου. Οι ακανόνιστές μορφές τους και οι τραχιές φλούδες αντίκεινται στη γεωμετρία των τοίχων, προσδίδοντας κίνηση και ποικιλία στο σύνολο.

Στο πρώτο καρέ αριστερά εμφανίζεται ένας ιδιαίτερα ανθεκτικός κορμός. Η φλοιός του παρουσιάζει γκρι, βιολέ, καφέ και γαλάζιους αντανακλασμούς, ενώ ένα κλαδί που έχει κοπεί αφήνει ορατή μια λαμπάδα οβάλ επιφάνεια. Αυτή η λεπτομέρεια ενισχύει την εγγύτητα του δέντρου και επιτρέπει να εκτιμηθεί η ηλικία και η ανάπτυξή του.

Δίπλα στον κύριο κορμό υψώνεται ακόμη ένα δέντρο πιο λεπτό και κεκλιμένο. Και τα δύο λειτουργούν ως φυσικό πλαίσιο για την αρχιτεκτονική που βρίσκεται πίσω. Ο προσανατολισμός των κορμών οδηγεί το βλέμμα προς τα φυλλώματα, που απλώνονται στην περιοχή της κορυφής και δημιουργούν ένα θόλο φυτικής αρχιτεκτονικής πάνω από τον περίβολο.

Στη μέση δεξιά ομαδοποιούνται αρκετοί δέντρα με στενούς κορμούς. Οι φλοιoί τους δέχονται μικρά ροζ, λευκά και κίτρινα αντανακλάκια, που ξεχωρίζουν από τις βαθιές σκιές της βλάστησης. Αυτή η ομαδοποίηση δημιουργεί έναν ελκυστικό ρυθμό κάθετου και διαχωρίζει το πλυντήριο από τους τοίχους του φόντου.

Οι κόμηδες σχηματίζουν μάζα πυκνή και σκοτεινή από πράσινους, μπλε και μαύρους τόνους. Τα φύλλα επικαλύπτονται μέχρι να κρύψουν μεγάλο μέρος του ουρανού, δημιουργώντας μια δροσερή σκιά πάνω από τον χώρο. Σε ορισμένα σημεία, το φως διέρχεται μέσα από το φύλλωμα και δημιουργεί μικρές φωτεινές ζώνες που ζωντανεύουν το έδαφος, τους τοίχους και τους κορμούς.

Η κάτω βλάστηση εμφανίζεται ιδιαίτερα άφθονη γύρω από τη βάση των δέντρων. Φυτά, θάμνοι και χόρτα καταλαμβάνουν τους κενό χωρους ανάμεσα στις κατασκευές, αναμειγνύοντας ανοιχτό-πράσινα, γαλάζια, κίτρινα και μικρά ροζά αποχρώσεις. Αυτή η φυσική παρουσία μαλακώνει την σκληρότητα της πέτρας και αποδεικνύει πώς το τοπίο έχει περιβάλλει τις αρχαίες δομές.

Το έδαφος καλύπτεται από ένα συνδυασμό σκιάς με γαλάζιες, πράσινες, βιολέ και καφέ αποχρώσεις. Κάποιες περιοχές φαίνονται υγραμένες, ενώ άλλες λαμβάνουν κίτρινους και ροδακινί λαμπερούς αχνούς από το φως που διέρχεται. Η χρωματική ποικιλία επιτρέπει να γίνει συνείδηση ριζών, πτωμένων φύλλων, γης και μικρών υψώσεων.

Ο τόπος οδηγεί οπτικά προς το άνοιγμα του μεγάλου τόξου που βρίσκεται αριστερά. Κάτω από αυτήν τη δίοδο εμφανίζεται μια πράσινη και φωτεινή ζώνη που contrasts με τις σκιάσεις του πρώτου πλάνου. Η διαύγεια λειτουργεί ως πρόσκληση να διασχίσει κανείς την αρχιτεκτονική και να ανακαλύψει το τοπίο που συνεχίζεται από την άλλη πλευρά.

Η πέτρινη κατασκευή στο βάθος παρουσιάζει ένα μεγάλο τόξο και μια δεύτερη διέλευση μικρότερων διαστάσεων. Το κύριο τόξο καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αριστερής ζώνης και ανοίγει μέσω ενός ευρέος και σταθερού κυματισμού. Οι τετράγωνα λίθοι διακρίνονται καθαρά, αναδεικνύοντας τον αρχαίο και μνημειώδη χαρακτήρα του συνόλου.

Κάθε πέτρα εμφανίζει μικρές μεταβολές γκρι, καφέ, βιολέ και ώχρας. Η τακτοποιημένη αλληλουχία των λίθων επιτρέπει να αντιληφθεί η ανθεκτικότητα της κατασκευής, ενώ ορισμένες ζώνες φθοράς προσθέτουν φυσικότητα. Το τόξο φαίνεται να έχει αντέξει για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενσωματωμένο πλήρως στο τοπίο.

Στα δεξιά του κύριου τόξου βρίσκεται μια μικρότερη ανοιγμένη σχισμή. Το σχήμα της στρογγυλεμένης τοποθέτησης επαναλαμβάνει το κυρτό της δομής και δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική αντιστοιχία. Μέσα από αυτήν φαίνονται φωτισμένες περιοχές, βλάστηση και γαλάζιοι τόνοι που προμηνύουν τη συνέχεια του δρόμου.

Η διπλή είσοδος δημιουργεί διαφορετικά επίπεδα βάθους. Το μεγάλο τόξο πλαισιώνει μια πεδιάδα και έναν μικρό μονοπάτι, ενώ το μικρότερο τόξο οδηγεί σε ένα πιο σκοτεινό και μυστηριώδες χώρο. Αυτή η συνύπαρξη προσκαλεί σε οπτική περιήγηση στη σκηνή και να φανταστεί κανείς τους κρυφούς δρόμους πίσω από τους τοίχους.

Πέρα από την κατασκευή διακρίνεται μια ήπια πλαγιά με γήινες, πράσινες και ροδακινί αποχρώσεις. Η λαμπρότητά της αντιπαρατίθεται με το σκοτεινό περιβάλλον του πλυντηρίου. Ο λόφος φαίνεται να λούζεται από τον ήλιο και να απλώνει το τοπίο, δείχνοντας ότι ο χώρος βρίσκεται κοντά σε ένα αγροτικό περιβάλλον ανοιχτό.

Στη δεξιά κορυφή εμφανίζεται και μια ακόμη ορεινή μάζα. Οι μορφές της δομούνται με γκρι, καφέ, αποχρώσεις πρασίνου θαμνώδης και μικρά θερμά αντανακλάσματα. Αν και καταλαμβάνει μια μικρή ζώνη, το τοπίο τοποθετεί το σύνολο σε μια ευρύτερη έκταση και προσφέρει βάθος στο φόντο.

Το φως διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο. Διαπερνά κυρίως από τα αριστερά, φωτίζει τη δίοδο του τόξου και φτάνει σε ορισμένα μέρη του εδάφους, τους κορμούς και τους τοίχους. Το πλυντήριο βρίσκεται σε ένα δροσερό περιβάλλον σκιάς, αλλά τα άκρα του δέχονται αρκετά ανακλαστικά ώστε να οριστεί σαφώς η δομή του.

Αυτός ο φάος διαχωρίζει τη σκηνή μεταξύ ενός εξωτερικού χώρου ανοιχτό και ηλιόλουστο και ενός εσωτερικού χώρου προστατευμένου από τα δέντρα. Ο χώρος του τόξου αντιπροσωπεύει την έξοδο προς το πεδίο, ενώ το πλυντήριο διατηρεί μια ατμόσφαιρα σκιάς, υγρασίας και συλλογικής ζωής. Και οι δύο περιοχές συμπληρώνονται και ενισχύουν η μια την άλλη.

Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γκρίζους, πράσινους, μπλε και καφέ τόνους. Οι μικρές πινελιές κίτρινου, ροζ και ώχρας προσδίδουν ζεστασιά και αποφεύγουν μια υπερβολικά ψυχρή αίσθηση. Αυτή η συνύφανση μεταδίδει τη φρεσκάδα ενός σκηνικού σε σκιά, κοντά στο νερό και περιτριγυρισμένο από βλάστηση.

Η απουσία ανθρώπων μετατρέπει τα αντικείμενα και την αρχιτεκτονική σε φορείς μνήμης. Το πλυντήριο θυμίζει μια συλλογική δραστηριότητα που θαρρούσε να γέμισε τον χώρο με φωνές, κινήσεις και ήχους. Τώρα παραμένει κενό, διατηρώντας μόνο τα αποτυπώματα της χρήσης του και την σιωπηρή παρουσία της φύσης.

Η σκηνή μπορεί να ερμηνευθεί ως μια ανάληψη σχετικά με τη ροή του χρόνου. Η πέτρα παραμένει, αλλά φθείρεται· τα δέντρα μεγαλώνουν γύρω από τα τείχη· και η βλάστηση καταλαμβάνει κάθε διαθέσιμο χώρο. Ο τόπος φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα στη διατήρηση και την εγκατάλειψη, διατηρώντας την ομορφιά του ανέπαφη με τα χρόνια.

Το νερό, αν και ελάχιστα ορατό, μετατρέπεται σε μια υπαινιχθείσα παρουσία. Το σωληνάκι, η δεξαμενή και οι λεκέδες υγρασίας επιτρέπουν να φανταστεί κανείς την κυκλοφορία του. Αυτό το ανεπίβλεπτο στοιχείο ενώνει την αρχιτεκτονική, τη βλάστηση και τη μνήμη του χώρου, θυμίζοντας τη σημαντικότητα που είχε για την κοινότητα.

Το μεγάλο τόξο κατέχει επίσης συμβολική αξία. Η δίοδος του συνδέει τη σκιά με το φως, τον κλειστό χώρο με το πεδίο και το παρελθόν με το παρόν τοπίο. Να το διαπεράσει κανείς νοητικά σημαίνει να εγκαταλείψει τη σιωπή του πλυντηρίου και να κατευθυνθεί προς ένα φωτεινό και ανοιχτό περιβάλλον.

Συνολικά, αυτό το πανέμορφο έργο προσφέρει μια βαθιά ήρεμη ματιά σε ένα αρχαίο πέτρινο πλυντήριο ανάμεσα σε ψηλά δέντρα, φθαρμένα τοιχώματα και μια ιστορική κατασκευή με μεγάλα τόξα. Το φως που διαπερνά το κύριο πέρασμα, οι γαλάζιες σκιές του περιβάλλοντος, η πλούσια βλάστηση και τα ίχνη υγρασίας δημιουργούν μια δροσερή, οικεία και μνημονική ατμόσφαιρα. Η αρμονική συνύπαρξη αρχιτεκτονικής και φύσης μετατρέπει αυτή τη σιωπηλή γωνιά σε ποιητική εξαγγελία της ροής του χρόνου, της κοινοτικής ζωής και της ομορφιάς που παραμένει στα αρχαία μέρη.