René Magritte (1898-1967) - Décalcomanie





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142645 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ρενέ Μαγκρίτ, Décalcomanie, λιθογραφία σε BFK Rives vellum, 44 × 30 εκ., Βέλγιο, περίοδος 2000–2010, περιορισμένη έκδοση με υπογραφή πλακέτας, αριθμημένη έως 300 αντίτυπα, θεμα – κουλτούρα ποπ, υπογεγραμμένη σε μολύβι από τον Charly Herscovici.
Περιγραφή από τον πωλητή
René Magritte (1898-1967), δέρ περασμένο - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της MAGRITTE Foundation
Λιθογραφία σε βελό ύφασμα BFK Rives vellum.
Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Λιθογραφία που φτιάχτηκε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη από τη μαύρη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στο πέτρινο κάτω αριστερό και χειρόγραφα από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 εκ.
René Magritte, ο διάσημος Βέλγος υπερρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά εντυπωσιακά έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και συννεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.
Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτός ο σφαίρα δεν στηρίζεται σε οτιδήποτε· απλώς αιωρείται στο κέντρο της οπτικής γωνίας. Πάνω από και γύρω από αυτόν τον αινιγματικό σφαίρα, τα στυλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς αλλοφροσύνης. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη προς τη realita, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα συμμετέχοντας σε αυτήν την παράξενη σκηνή. Ο Magritte χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτούς τους κοινούς μοτίβους για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να θέσει ερωτήματα σχετικά με το τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται, και τη φύση της αναπαράστασης.
René Magritte (1898-1967), δέρ περασμένο - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της MAGRITTE Foundation
Λιθογραφία σε βελό ύφασμα BFK Rives vellum.
Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Λιθογραφία που φτιάχτηκε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη από τη μαύρη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στο πέτρινο κάτω αριστερό και χειρόγραφα από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 εκ.
René Magritte, ο διάσημος Βέλγος υπερρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά εντυπωσιακά έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και συννεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.
Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτός ο σφαίρα δεν στηρίζεται σε οτιδήποτε· απλώς αιωρείται στο κέντρο της οπτικής γωνίας. Πάνω από και γύρω από αυτόν τον αινιγματικό σφαίρα, τα στυλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς αλλοφροσύνης. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη προς τη realita, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα συμμετέχοντας σε αυτήν την παράξενη σκηνή. Ο Magritte χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτούς τους κοινούς μοτίβους για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να θέσει ερωτήματα σχετικά με το τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται, και τη φύση της αναπαράστασης.

