Εμπνευσμένο από αντίκες Τρίπτυχο - Ξύλο - 1950-1960 - Τρίπτυχο Προσευχής

Τρίπτυχο ευλαβικό εμπνευσμένο από τη φλαμανική Αναγέννηση, κατασκευασμένο από χρυσωμένο ξύλο και αποτελούμενο από τρεις αρθρωτές επιφάνειες. Οι εικόνες είναι εκτυπώσεις.

Εξαιρετικό τρίπτυχο ευλαβικό της φλαμανικής παράδοσης, αποτελούμενο από μια κεντρική επιφάνεια και δύο φτερά στα περιφερειακά που αρθρώνονται με μεταλλικούς μεντεσέδες.

Η σύνθεση απεικονίζει στην κεντρική επιφάνεια την Παναγία Μαρία ενθρονισμένη ή καθισμένη σε ένα μεγαλοπρεπές αρχιτεκτονικό εσωτερικό, κρατώντας το Θείο Βρέφος. Και οι δύο εμφανίζονται με τα χαρακτηριστικά χρυσά φωτοστέφανα της χριστιανικής εικονογραφίας. Το Θείο Βρέφος βρίσκεται συνδεδεμένο με ένα ανοιχτό βιβλίο, στοιχείο με σημαντικό συμβολικό περιεχόμενο στη χριστιανική ζωγραφική των Κάτω Χωρών.

Η Παναγία φορεί ένα ευρύμυθο μανδύα σε αποχρώσεις κόκκινες και ροζ, επεξεργασμένος με άφθονους πτυχούς και διακόσμηση στα άκρα. Το πρόσωπό της παρουσιάζει την χαρακτηριστική ήρεμη, στοχαστική και ελαφρώς μελαγχολική έκφραση των Παναγιών της φλαμανικής μεταμιδικής παράδοσης.

Το αρχιτεκτονικό φόντο αποτελείται από μια εκλεπτυσμένη κατασκευή στήλες, γοτθικούς τόξα και στοιχεία έμπνευσης από γοτθικούς ρυθμούς, δημιουργώντας ένα είδος λογίας ή ιερού χώρου ανοιχτού προς το τοπίο. Η χρήση της αρχιτεκτονικής ως πλαίσιο για τη φιγούρα της Παναγίας αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά ρεπερτόρια της Ολλανδικής ζωγραφικής των XV και XVI αιώνων.

Στην αριστερή φτερούγα εμφανίζεται ένας αρκοδεμένος δωρητής άντρας σε στάση προσευχής. Είναι απεικονισμένος μέσα σε έναν παρόμοιο αρχιτεκτονικό χώρο, με μια οπίσθια ανοιγμα που επιτρέπει τη θέα ενός τοπίου. Ο χαρακτήρας φορά σκοτεινά ενδύματα και κρατά ή βρίσκεται δίπλα σε ένα βιβλίο, ενισχύοντας τον ιδιωτικό και ευλαβικό χαρακτήρα του έργου.

Στη δεξιά φτερούγα εμφανίζεται μια γυναικεία μορφή συνοδευόμενη από το Θείο Βρέφος, εξίσου ενταγμένη σε αρχιτεκτονικό χώρο γοτθικού χαρακτήρα. Η παρουσία και των δύο δωρητών δημιουργεί οπτικό διάλογο με τη Θεοτόκο και το Θείο Βρέφος του κεντρικού πάνελ και ανταποκρίνεται σε μια παράδοση ιδιαίτερα διαδεδομένη ανάμεσα στους φλαμανικούς καλλιτέχνες του XV και XVI αιώνα: να απεικονίζεται ο χορηγός ή ο ιδιοκτήτης του έργου σε στάση προσευχής μπροστά στη Θεοτόκο.