Joan Canós (1928-2025) - La aldea escondida

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το μεγαλοπρεπές έργο τέχνης που ανήκει στον Joan Canós, που απεικονίζει ένα ήσυχο ορεινό χωριό, προεξέχον από τον καμπαναριό του ιερού του και περιτριγυρισμένο από αφθονία βλάστησης που αρχίζει να παίρνει τους χρωματισμούς του φθινοπώρου. Η ζωγραφιά ξεχωρίζει για την άριστη τεχνική της και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με πλαίσιο: 64x52x3 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς πλαίσιο: 60x50 εκ.
· Λάδι σε καμβά χειρόγραφο από τον καλλιτέχνη στο κάτω δεξί μέρος.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
· Το έργο πωλείται με πανέμορφο πλαίσιο (περιλαμβάνεται στο δημοπρατήριο ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Γιορδάν (Girona).

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του Lot. Ψευδής ψηφιακή απεικόνιση σε mockup προσανατολισμού· ενδέχεται να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο ως προς το χρώμα, την κλίμακα και τις λεπτομέρειες.

Το πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για την εξασφάλιση της προστασίας του. Η τιμή της αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και την ίδια τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει από τη Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια όμορφη θέα ενός μικρού ορεινού χωριού, προστατευμένου από μια εκτεταμένη μάζα βλάστησης και στεφανωμένο από τα κλαδιά των δέντρων που καταλαμβάνουν το πάνω μέρος της σύνθεσης. Τα σπίτια τοποθετούνται με τυχαίο τρόπο γύρω από έναν ναό με καμπαναριό που υψώνεται ως κύρια οπτική αναφορά. Η σκηνή μεταδίδει γαλήνη, εγγύτητα και μια βαθιά σύνδεση ανάμεσα στη ζωή της υπαίθρου και το περιβάλλον φυσικά, σαν να είχε μεγαλώσει το χωριό αργά ανάμεσα στα δέντρα και τις πλαγιές.

Στο πρόσθιο επίπεδο εμφανίζεται μια ζώνη γης καλυμμένη με θάμνους, μικρά φυτά και πετρώδεις περιοχές. Οι πράσινοι τόνοι συνυπάρχουν με κίτρινους, ώχρες, βιολέτες και καφέ, υποδεικνύοντας μια αυθόρμητη βλάστηση που αναπτύσσεται χωρίς αυστηρή τάξη. Αυτή η ζώνη λειτουργεί ως φυσική είσοδος στο χωριό και επιτρέπει στην ματιά να προχωρήσει σταδιακά από το κάτω μέρος προς τα πρώτα κτίρια.

Στο κάτω δεξί άκρο διακρίνεται μερικά ένα κτήριο με πλατύ δώμα και σκοτεινούς τοίχους. Η εγγύστη ύπαρξή του δημιουργεί αίσθηση βύθισης και κάνει τον θεατή να νομίζει ότι παρακολουθεί τον πληθυσμό από έναν δρόμο ή από ένα μικρό ύψόμετρο στα περίχωρα. Καθώς εμφανίζεται κομμένο από το περίγραμμα του καμβά, αυτό το κτήριο επεκτείνει φανταστικά το τοπίο και υποδηλώνει ότι υπάρχουν περισσότερα σπίτια έξω από το ορατό χώρο.

Τα κτίρια του χωριού καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του κεντρικού τομέα. Διανέμονται σε διάφορα επίπεδα, προσαρμοζόμενα στην κλίση του εδάφους και forming ένα συμπαγές σύνολο. Ορισμένες πρόσοψεις φαίνονται πλήρως φωτισμένες, ενώ άλλες παραμένουν σε σκιά. Αυτή η εναλλαγή δημιουργεί ένα ενδιαφέρον παιχνίδι όγκων που βοηθά να διαχωριστεί κάθε κτήριο χωρίς να διακόπτεται η ενότητα του συνόλου.

Τα σπίτια έχουν τοίχους σε λευκούς, κρεμ χρωματισμούς, γκρι, ώχρα και ανοιχτά καφέ. Πολλά από αυτά καλύπτονται από κεραμιδικές ή πορτοκαλί σκεπές που προσφέρουν ζεστασιά στο τοπίο. Οι γραμμές των σκεπών τέμνονται και επικαλύπτονται, δημιουργώντας έναν ποικιλόμορφο ρυθμό οπτικής. Τα μικρά παράθυρα, μπαλκόνια και γκαλερί επιτρέπουν να φανταστεί κανείς την καθημερινή ζωή των κατοίκων, παρόλο που δεν εμφανίζεται κανένα ανθρώπινο πρόσωπο.

Στα αριστερά διακρίνεται ένα κτίριο με ευρύ ξύλινο διάδρομο και μεγάλες σκοτεινές ανοιγματικές. Η δομή του προσδίδει προσωπικότητα στο σύνολο και θυμίζει τα παραδοσιακά κατοικίδια των αγροτικών περιοχών. Κοντά σε αυτό εμφανίζονται και άλλα απλούστερα κτίρια, μερικά με προστατευμένα μπαλκόνια και άλλα με προσόψεις σχεδόν κλειστές. Αυτή η αρχιτεκτονική ποικιλία κάνει το χωριό να φαίνεται αυθεντικό, παλιό και γεμάτο ιστορία.

Στο κέντρο ανεβασμένη είναι μια κατοικία με φάτσα ανοιχτή και κεραμίδι κόκκινο που κατέχει μια ιδιαίτερα ορατή θέση. Οι φωτισμένοι τοίχοι της αντίκεινται με τους σκοτεινούς θάμνους που μεγαλώνουν γύρω της. Τα μικρά και κατακόρυφα παράθυρα ενισχύουν τον παραδοσιακό χαρακτήρα του κτιρίου, ενώ η προχωρημένη τοποθεσία της λειτουργεί ως σημείο μετάβασης ανάμεσα στο έδαφος του εμπρός επιπέδου και τα σπίτια σε υψηλότερα επίπεδα.

Το καμπαναριό αποτελεί το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο του οικισμού. Ο τετράγωνος πύργος υψώνεται πάνω από τα κεραμίδια, με τοίχους σε αποχρώσεις μπεζ και μια σκούρα και μυτερή στέγη. Στην άνω μεριά διακρίνονται στενά κατακόρυφα ανοίγματα που ελαφρύνουν τη δομή του. Το ύψος και η κεντρική του θέση το αναγνωρίζουν ως την κεντρική ομφαλότητα του χωριού και ως σημείο προσανατολισμού μέσα στο τοπίο.

Η εκκλησία φαίνεται να περιβάλλεται και εν μέρει να κρύβεται από τα σπίτια, ενισχύοντας την αίσθηση κοινότητας που αναπτύχθηκε γύρω από ένα κέντρο κοινό. Ο πύργος ξεχωρίζει με ηρεμία, χωρίς να επιβάλλεται πάνω στα άλλα κτίρια. Η κάθετος αντίστοιχα με τις οριζόντιες και κεκλιμένες γραμμές των σκεπών δίνει ισορροπία και οδηγεί το βλέμμα προς τα βουνά του φόντου.

Πίσω από το χωριό απλώνεται ένα μεγάλο πρανές καλυμμένο με πυκνή βλάστηση. Οι απαλές, γκριζογάλαζες και γαλάζιες αποχρώσεις συνθέτουν το βάθος του δάσους. Το βουνό φαίνεται να κατεβαίνει προς τα σπίτια και να τα περιβάλλει, σχηματίζοντας μια είδος φυσικού καταφύγιου. Ορισμένες ζώνες είναι πιο φωτεινές και θολές, ενώ άλλες παρουσιάζουν έντονες σκιές που υποδηλώνουν φαράγγια, δάση και αλλαγές ανάβαση.

Η απουσία οριζόντιου ορίζοντα κάνει το τοπίο ιδιαίτερα οικείο. Το χωριό δεν φαίνεται απομονωμένο σε μεγάλη απόσταση, αλλά συγκεντρωμένο μέσα στο βουνό. Αυτή η εγγύτητα ανάμεσα στα σπίτια και το δάσος μεταδίδει προστασία, σιωπή και συνέχεια. Η φύση δεν λειτουργεί μόνο ως φόντο, αλλά ως μια παρούσα που περιβάλλει και καθοδηγεί τη ζωή του πληθυσμού.

Στο πάνω μέρος, μερικά μεγάλα κλαδιά διασχίζουν τη σύνθεση και δημιουργούν ένα φυσικό πλαίσιο. Τα φύλλα κοντά είναι σκούρα και πράσινα, ενώ άλλα εμφανίζουν κίτρινους, ώχρες και πιο φωτεινές αποχρώσεις. Αυτή η ποικιλία χρωμάτων προμηνύει μια φάση μετάβασης ανάμεσα στα στάδια, όταν μερικά φύλλα αλλάζουν χρώμα ενώ άλλα διατηρούν ακόμα την ένταση τους.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το δέντρο στην αριστερή ζώνη της κορυφής, των φύλλων κίτρινων-χρυσών που εκτείνονται πάνω από τα κεραμίδια. Οι κλάδοι του κατεβαίνουν οπτικά προς το χωριό και δημιουργούν άμεση σχέση ανάμεσα στη βλάστηση και τα κτίρια. Οι φυλλωσιές δημιουργούν μια προστατευτική επικάλυψη και προσφέρουν φωτεινότητα σε μια σκηνή κυριαρχούμενη από τα βαθιά πράσινα του βουνού.

Οι σκοτεινοί κλάδοι που διατρέχουν την άνω δεξιά πλευρά ισορροπούν το οπτικό βάρος της λαμπερότερης βλάστησης στην αριστερή πλευρά. Οι καμπύλες και διαγώνιες τους μορφές εισάγουν κίνηση και αποφεύγουν την άκαμπτη σύνθεση. Τα φύλλα που αιωρούνται πάνω από το χωριό φαίνονται να προέρχονται από ένα δέντρο πολύ κοντά στον θεατή, αυξάνοντας την αίσθηση βαθούλωσης και μετατρέποντας το βλέμμα σε παρατήρηση από τη σκιά.

Η φως φαίνεται να έρχεται με άνισο τρόπο, διαπερνώντας τα φύλλα και φτάνοντας σε ορισμένες στέγες, προσόψεις και περιοχές βλάστησης. Οι φωτισμένες ζώνες αποκτούν θερμούς και χρυσαφένιους τόνους, ενώ οι σκιάσεις παρουσιάζουν βαθιά πράσινα, μπλε και βιολέτες. Αυτή η εναλλαγή δημιουργεί μια δροσερή και ευχάριστη ατμόσφαιρα, χαρακτηριστική για μια ήμερη μέρα όταν ο ήλιος εμφανίζεται απαλώς ανάμεσα στα κλαδιά.

Στα δεξιά του χωριού ξεχωρίζει ένα σπίτι με ανοιχτή πρόσοψη, καλυμμένο από μια κοκκινωπή σκεπή και συνοδευόμενο από μια σκοτεινή γκαλερί ή μπαλκόνι. Γύρω του αυξάνονται θάμνοι και μικρά δέντρα με ζωντανά χρώματα. Τα κίτρινα και πράσινα φωτεινά χρώματα αυτής της ζώνης δημιουργούν μια μετάβαση ανάμεσα στα κτίρια και το δάσος, αποδεικνύοντας πώς η βλάστηση εισάγεται ανάμεσα στα σπίτια και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του οικισμού.

Ο δρόμος ή το έδαφος που διατρέχει το κατώτερο μέρος του καμβά σχεδόν δεν ορίζεται, αλλά η παρουσία του μπορεί να εντοπιστεί ανάμεσα στα πετρώματα, τους θάμνους και τις λευκές στρώσεις γης. Αυτή η πιθανή διαδρομή προσκαλεί τον θεατή να φανταστεί μια διαδρομή προς το εσωτερικό του χωριού. Το βλέμμα μπορεί να την ακολουθήσει νοητικά, να προχωρήσει ανάμεσα στα πρώτα σπίτια και τελικά να κατευθυνθεί προς την εκκλησία και το καμπαναριό της.

Η σκηνή χαρακτηρίζεται από την απουσία ανθρώπων, οχημάτων ή σαφώς ορατών μοντέρνων στοιχείων. Αυτή η ησυχία προσδίδει στο χωριό μια διαχρονική εμφάνιση, σαν να παραμένει απομονωμένο από τον γρήγορο ρυθμό του εξωτερικού κόσμου. Ωστόσο, τα παράθυρα, τα μπαλκόνια και η εγγύτητα των κατοικιών υποδεικνύουν μια ζωντανή κοινότητα, αν και οι κάτοικοί της δεν απεικονίζονται.

Ολόκληρο το σύνολο των κτιρίων μπορεί να ερμηνευθεί ως εικόνα συνύπαρξης, ρίζας και μονιμότητας. Τα σπίτια, χτισμένα πολύ κοντά στο ένα το άλλο, αποπνέουν μια κοινότητα ενωμένη από την ιστορία και τη σχέση με τη γη. Η εκκλησία ενισχύει αυτή την ιδέα ενός κέντρου κοινού, ενώ η βουνίσια τοποθεσία και τα δέντρα συμβολίζουν το περιβάλλον φυσικού τοπίου που προστατεύει και δίνει ταυτότητα στον τόπο.

Η παρουσία κιτρινισμένων και χρυσαφιών φύλλων προσφέρει επίσης μια ήπια αίσθηση της μετάβασης του χρόνου. Το τοπίο φαίνεται να βρίσκεται σε ένα σημείο αλλαγής, πιθανώς στην αρχή του φθινοπώρου, όταν το φως γίνεται πιο ζεστό και η βλάστηση αρχίζει να μετατρέπεται. Αυτή η φθινοπωρινή μετάβαση προσθέτει κάποια νοσταλγία, παρόλο που η σκηνή διατηρεί ένα φωτεινό και φιλόξενο χαρακτήρα.

Το έργο προσκαλεί το μυαλό να φανταστεί τη σιωπή των στενών δρόμων, τον μακρινό ήχο καμπάνων και την κίνηση των φύλλων που διακινούνται από μια ελαφριά αύρα. Επιτρέπει επίσης να σκεφτεί κανείς τη μυρωδιά της γης, την υγρασία του δάσους και την ηρεμία των σπιτιών στα πόδια του βουνού. Όλα αυτά μετατρέπουν τη θεαματική παρατήρηση σε μια οικεία και συγκινητική εμπειρία.

Συνολικά, αυτό το έργο προσφέρει μια ήρεμη και τρυφερή ματιά σε ένα παραδοσιακό χωριό ενταγμένο σε ένα ορεινό τοπίο γεμάτο βλάστηση. Τα σπίτια με κεραμίδια κόκκινου χρώματος, ο κεντρικός καμπαναριό, η πλαγιά καλυμμένη με δέντρα και τα κλαδιά που πλαισιώνουν τη σκηνή δημιουργούν μια αρμονική και βαθιά φιλόξενη σύνθεση. Το έργο μεταδίδει γαλήνη, ρίζες και μια αίσθηση απλής ζωής, αποκαλύπτοντας την ομορφιά μιας αγροτικής κοινότητας προστατευόμενης από το βουνό και αιωρούμενης σε μια στιγμή ηρεμίας.