A. Candreva (XX-XXI) - L’approdo dei sogni

“Σύμβουλο των ονείρων” — Αντρέα Κάντρεβα, ελαιογραφία σε καμβά, 30 × 30 εκ.
Ένα δέντρο με εντυπωσιακή κόμη, διαπερασμένη από άπειρες αποχρώσεις ιώδους, δεσπόζει σ’ αυτό το αιωρούμενο τοπίο, όπου η φύση συναντά τη σιωπή και γίνεται ποιητική έμπνευση. Ο Αντρέα Κάντρεβα χτίζει τη σύνθεση γύρω από τον διάλογο μεταξύ του σκούρου κορμού, καμπυλωμένου σε αισθαντικά κυματοειδή, και μιας μικρής μοναχικής βάρκας, ακουμπισμένης στην καθαρή επιφάνεια του προσκήνιου. Μεταξύ αυτών των δύο στοιχείων ανοίγεται ένας αραιωμένος χώρος, ικανός να υποδηλώνει αναμονή, ησυχία και περισυλλογή.
Η κόμη αποτελεί το οπτικό επίκεντρο του έργου: μια πυκνή υφή πινελιών που προσεγγίζει βαθιά ιώδη, ινκαστά, και απαλές αποχρώσεις λεβάντας, ζωντανευμένες από ροζ τονισμούς και πολλές λευκές φωτεινώσεις. Το χρώμα διασπάται σε μικρά ακανόνιστα σημάδια, δημιουργώντας μια φωτεινή δόνηση που υποδηλώνει φύλλα και λουλούδια που κουνιούνται από έναν απαλό αέρα. Στα άκρα, η μάζα της βλάστησης διαλύεται προοδευτικά στο υπόβαθρο, χαρίζοντας στο δέντρο μια παρουσία ταυτόχρονα ζωηρή και απαλόφιλτρα.
Ο κορμός, σφιχτά αγκυρωμένος στο έδαφος αριστερά, κλίνει προς το κέντρο και στηρίζει την ευρεία κόμη με μια σχεδόν προστατευτική κίνηση. Οι αποχρώσεις του γήινου καφέ και του μαύρου εισάγουν μια έντονη αντίθεση με το περιβάλλον, κυριαρχούμενο από λευκούς διαυγείς, ασημί γκρι και απαλά ψυχρά χρώματα. Οι σκιές στη βάση και οι λίγοι λογχοσκιαίοι χορταράκια οριοθετούν το έδαφος χωρίς να διακόπτουν τη σιωπηλή συνέχεια.
Δεξιά, η μικρή βάρκα επανέρχεται στα περιγράμματα και στο κάτω μέρος τα ιώδη του δέντρου, δημιουργώντας μια λεπτή χρωματική υπενθύμιση. Το φως της ρυμουλκείται από το καθαρό hull, διαμορφωμένο από ήπιες μεταβάσεις γκρι, προβάλλεται διακριτικά από το υπόβαθρο και γίνεται σημείο στάσης για το βλέμμα. Η ακινησία της καλεί να φανταστεί κανείς ένα ταξίδι που μόλις ολοκληρώθηκε ή ακόμη να ξεκινήσει, αφήνοντας ανοιχτή τη σχεδιαστική αφήγηση του πίνακα.
Μια διακριτή γραμμή ορίζοντα χωρίζει ελάχιστα τα επίπεδα, ενώ μακρινοί κάθετοι σημάδιες υποδεικνύουν απροσδιόριστες παρουσίες στη ομίχλη. Η απουσία ανθρώπινων μορφών ενισχύει την οικειότητα της σκηνής: κάθε στοιχείο φαίνεται να φυλά ένα αργό χρόνο, που αποσπάται από τον καθημερινό θόρυβο.
Στο συμπυκνωμένο τετράγωνο μορφή, ο Κάντρεβα εναρμονίζει την εξωστρέφεια του χρωματικού τριγμού της κόμης με την ουσιαστικότητα του τοπίου. Γεννάται μια ποιητική και συλλογιστική εικόνα, στην οποία η βάρκα και το δέντρο γίνονται σιωπηλές παρουσίες ενός εσωτερικού τόπου, ένα λιμάνι όπου το χρώμα δίνει σχήμα στη μνήμη και στο όνειρο.