Camillo Gannelli - Armocromie cromatiche nr. 107

Armocromia αρ. 107
είναι ένα έργο οριοθέτησης, γης και φωτιάς.

Αυτό που βλέπουμε είναι μια αφηρημένη υλικότητα που παίζει ολόκληρη με αντίθεση ανάμεσα στο πάνω και το κάτω, ανάμεσα στον ουρανό και τη σάρκα.

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει δεν είναι το χρώμα, αλλά το δέρμα του πίνακα. Είναι ένα ζωντανό έργο, χαραγμένο, σκαμμένο. Στο ανώτερο μέρος ο καλλιτέχνης εργάζεται με αφαίρεση: στρώματα μπεζ, γκειζ, ώχρα καμμένη, χαραγμένα μέχρι ν’ emergει μια υφή που θυμίζει έναν τοιχο αποκολλημένο από τον χρόνο ή μια γη που έχει δεχθεί τον άνεμο. Είναι ένα ανέκφραστο κοντά στον Burri, σχεδόν απτό. Νιώθει ο σπατέλο, τη σκόνη, την οξείδωση.

Μετά υπάρχει η ρωγμή. Μια μαύρη, πυκνή, αδρανοποιημένη γραμμή σαν λάβα παγωμένη, σαν όρια γης καμένης, που κόβει τον πίνακα λίγο πάνω από τη μέση. Δεν είναι μια καθαρή γραμμή, είναι ένα σημάδι.

Κάτω από αυτή τη ρωγμή, το κόκκινο. Όχι ένα κόκκινο διακοσμητικό, αλλά ένα κόκκινο σπλαχνικό, βαθύ, αναμμένο. Κόκκινο-βιολί, αίμα, παπαρούνες πατημένες. Είναι ένα ζωγραφιστό πεδίο ζωντανό, κινείται με κυκλικές πινελιές που δίνουν την αίσθηση ενός πεδίου σε κίνηση, ύλης υγρής και ανήσυχης.

Και είναι εδώ που συμβαίνει το θαύμα του χρωματισμού: πέντε, έξι μικρά δάκρυα γαλάζιο του τιρκουάζ, σχεδόν ηλεκτρικά. Μοιάζουν με άγρια λουλούδια χαμένα ή με θραύσματα του ουρανού που έπεσαν στη γη κόκκινη. Εκείνο το μπλε είναι το μόνον ψυχρό στοιχείο σ’ ένα έργο εξαιρετικά ζεστό, και με αντίθεση συμπληρωματική κάνει έκρηξη το κόκκινο. Χωρίς εκείνο το μπλε, ο πίνακας θα ήταν τραγικός. Με εκείνο το μπλε, γίνεται ποιητικός και γεμάτος ελπίδα.

Είναι ένα τοπίο της ψυχής, περισσότερο απ’ ότι ένα πραγματικό τοπίο. Θα μπορούσε να είναι η Μερέμμα στην καλοκαιρινή περίοδο, με τις παπαρούνες και τον ιδρωμένο και σκονισμένο ουρανό. Θα μπορούσε να είναι μια αρχαιολογική ανάμνηση: μια γη κόκκινη προγονική με ευρήματα κοραλλιοφόρου λαπιλαζιλού.

Συνοπτικά, είναι ένα μικρό έργο πολύ επιτυχές γιατί λέει πολλά με ελάχιστα στοιχεία: ύλη, ορίζοντας, και ένα σημείο χρώματος που σώζει τα πάντα. Είναι ένα έργο που δεν διακοσμεί απλώς, αλλά ερευνά. Σε αναγκάζει να σταματήσεις ένα κλικ παραπάνω.