Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
00
ώρες
25
λεπτά
38
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 5
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 5 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142947 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Lobi statue,
Gaoua Region, Burkina Faso
Μυτερή-γκρι surface
Αυτή η ξυλόγλυπτη φιγούρα Lobi απεικονίζει μια όρθια γυναίκα που κουβαλάει ένα παιδί στην πλάτη της, σε κάθετη σύνθεση με απλουστευμένες μορφές. Το σχετικά ανεπτυγμένο, οβάλ κεφάλι φέρει ευρύ μετωπικό χώρο, αμυγδαλόειδη μάτια που επισημαίνονται από οριζόντιες τομές, μια κοντή, φαρδιά μύτη και ένα στόμα με εξ protruding χείλη; τα αυτιά ξεχωρίζουν σε κάθε πλευρά, ενώ λεπτές ανάγλυφες λεπτομέρειες προτείνουν το χτένισμα. Ο στενός κορμός, χαρακτηρισμένος από δύο prominente στήθη, επεκτείνεται σε ελαφρώς λυγισμένες γάμπες και φαρδύτερα πόδια που μορφοποιούν μια σταθερή βάση. Τα μακριά χέρια κρέμονται κατά μήκος του σώματος και στη συνέχεια καμπυλώνουν προς τα πίσω: τα χέρια, των οποίων τα δάχτυλα υποδεικνύονται με παράλληλες γραμμές, στηρίζουν το παιδί, αναγνωρίσιμο από το μικρό κεφάλι και τον κορμό που καλύπτεται από την πλάτη της μητέρας. Αυτή η σύνθεση επισημαίνει τον θεατή της μεταφοράς και τη φυσική εγγύτητα μεταξύ των δύο φιγούρων. Το καφέ-γκρι επιφάνειο, σκουρότερο στο πρόσωπο, φέρει ελαφριές κηλίδες, ρωγμές και φθορές που θολώνουν ορισμένες λεπτομέρειες, αν και αυτό από μόνο του δεν επιτρέπει τον προσδιορισμό της ηλικίας του αντικειμένου. Ιστορικά, το θέμα της μητέρας και του παιδιού τεκμηριώνεται στον γλυπτό Lobi, ιδίως μέσω ενός παραδείγματος από τη Μπουρκίνα Φάσο που χρονολογείται από τον 19ο–20ό αιώνα στο Metropolitan Museum of Art. Στο Metropolitian Museum of Art, στο θρησκευτικό πλαίσιο των Lobi, ορισμένα αγάλματα που τοποθετούνται σε θυσιαστήρια χρησιμοποιούνται σε πρακτικές προστασίας και αναζήτησης ίασης, σύμφωνα με οδηγίες που αποκαλύπτονται μέσω μαντείας.
Σύμφωνα με τη Νταναέλα Μπογκνόλο, Lobi, Visions of Africa, 2007· 54, 56 «στυλ Jaa/Yonko». Η ισχυρή μυϊκή διάπλαση των γλυπτών Jaa δίνει αίσθηση στέρεης, σχεδόν στωϊκής δύναμης. Κάθε μέρος του σώματος λεπτομερείς με σχολαστικότητα στην ανατομική ακρίβεια. Το οβάλ του προσώπου, τα μάτια με διαπεραστικούς μαθητές που τονίζονται από τα βλέφαρα, και το παχουλό στόμα δίνουν στο σώμα μια ισχυρή αίσθηση ανθρωπιάς, όπως και η ρεαλιστική απόδοση των ποδιών, των χεριών και των δακτύλων με σαφή σήμανση στις αρθρώσεις, προσδίδουν μεγάλη ζωτικότητα.
Ωστόσο αυτά τα σπάνια αγάλματα μπορεί να θεωρηθούν τυπικά παραδείγματα μιας εξαφανισμένης στυλιστικής σχολής. Αυτό μικρό γκρουπ, που ζει στο Ντόλο στην περιφέρεια Ντιεμπουγκού, δεν έχει δικούς του γλύπτες εδώ και πολλά χρόνια· πρέπει να καλέσει τους γείτονες και συμμάχους Birifor και Pwa για τη δημιουργία ειδωλολατρικών αντικειμένων.
Σύμφωνα με τον Nam Nyona, πρώην τοπικός αρχηγός στο Ντόλο, η εγκατάλειψη της γλυπτικής από τους Jaa οφειλόταν σε μια παραδειγματική τιμωρία μετά από υπερφυσική αντίποινα για το έργο ενός διάσημου δασκάλου.
Μια παλιά ιστορία λέει ότι ο Kam Yonko έκανε μικρά αγαλματάκια με ιδιαίτερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Αυτος ο δάσκαλος γλύπτης απέκτησε τη γνώση από τη δουλειά του ως επικεφαλής ταριχευτής, που τον ανάγκαζε να αποκελυμίζει τα σώματα των νεκρών πριν από τη ταφή ώστε να ενωθούν με τον κόσμο των προγόνων. Είχε αποκτήσει τέτοια ικανότητα στην απεικόνιση που ο κόσμος άρχισε να φοβάται τη χρήση των αντικειμένων του μέχρι να παραμερίσει τη παραδοσιακή λατρεία. Οι προγονικές δυνάμεις, δυσαρεστημένες από τη συμπεριφορά του, έπεσαν ατυχία στην οικογένεια του Kam Yonko. Όταν πέθανε, κανένας γλύπτης δεν θα τον αντικαταστήσει από φόβο για το ίδιο τέλος. Το συμβούλιο των πρεσβύτερων απαγόρευσε τότε αυτή την δραστηριότητα εντός της ομάδας επειδή οι πρόγονοι είχαν προσβληθεί σοβαρά και έπρεπε να παρηγορηθούν με τιμωρία.
Στις ιερές στοές των αρχαιότερων σπιτιών Jaa υπάρχουν ακόμη μερικά μικρά αγαλματάκια γλυπτούμενα από σκληρό ξύλο και απροσδόκητα καλά μοντελοποιημένα. Παρά τις σαφείς διαφορές μεταξύ τους, αποδίδονται όλα στον Kam Yonko, πιθανώς λόγω της συνήθειας του να μαζεύει τη δουλειά διαφόρων γλυπτών υπό μια ενιαία ταυτότητα - του πιο διάσημου γλύπτη - ο οποίος γίνεται почти μύθος και θεωρείται σε μεγάλη εκτίμηση.
Λογοτεχνία (επιλογή)
Piet Meyer: Art and religion of the Lobi. Zurigo 1981.
Daniela Bognolo: Lobi. Μιλάνο 2007.
Christopher D. Roy: Art of the Upper Volta Rivers. Meudon 1987.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29616
[Αυτή η συλλογή άνω των 20 γλυπτών αποτελεί έργο του Lobi, «του γλύπτη χιλιάδων χειρονομιών», φτιαγμένη τα τελευταία δέκα χρόνια (τελευταίο σετ φωτογραφιών).
Έτσι του έδωσα ένα όνομα, που διακρίνει το έργο του. Για μένα είναι ο πιο «μοντέρνος γλύπτης» που συνάντησα στη χώρα των Lobi τον τελευταίο μήνα. Κανένας άλλος γλύπτης - όσο γνωρίζω - δεν έχει τόσες πολλές διαφορετικές χειρονομίες. Ακόμη και μια γλυπτική Lobi ενός ατόμου που διαβάζει βιβλίο αποτελεί μέρος του εξαιρετικού του έργου.
Με ζήτησαν να κάνω συνέντευξη με αυτόν τον γλύπτη. Ναι, είναι εφικτό και κατά τη γνώμη μου σημαντικό να το κάνω. Αλλά ο χρόνος μου είναι περιορισμένος από τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους που έχω και μια περιοδεία σε μια εγκαταλειμμένη περιοχή της χώρας των Lobi με το τετράτροχο Toyota Jeep 27 ετών δεν είναι μόνο κίνδυνος για το αυτοκίνητο ή τη μοτοσικλέτα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, αλλά και κίνδυνος για τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτά τα παλιά Landcruisers δεν έχουν αμορτισέρ όπως τα Offroad αυτοκίνητα σήμερα. Μετά από τέια περιοδεία η πλάτη μου πονάει τόσο πολύ που έχω δυσκολία να κάτσω εμπρός στον υπολογιστή μου για να γράψω τις έρευνές μου.
Και οι πελάτες μου; Οι περισσότεροι τους - ίσως 80 ή 90 τοις εκατό - είναι καλλιτέχνες. Δεν έχουν πολλά χρήματα να στηρίξουν τη δουλειά μου αγοράζοντας γλυπτά Lobi σε λογικές τιμές. Έτσι είναι μια ατέρμονος αγώνας: Από τη μια πλευρά μου αρέσει να μένω εβδομάδες στη χώρα των Lobi, αλλά από την άλλη πρέπει να είμαι ρεαλιστής και ο χρόνος για να αγοράσω ένα «καινούργιο» Offroad αυτοκίνητο θα έρθει καθώς και η επόμενη επίθεση ελονοσίας.
Θα κάνω το καλύτερό μου. Υπόσχομαι να κάνω συνέντευξη με τον γλύπτη των χιλιάδων χειρονομιών τον επόμενο χρόνο, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις του εμπόρου Αφρικανής Τέχνης Heinrich Schweizer NY - «Ψάχνω για μεμονωμένους καλλιτέχνες» (βλ. συνέντευξη στο tribalmania.com) δεν σχεδιάζουν για μένα. Τα ατομικά κομμάτια που συλλέγω βρίσκονται πολύ μακριά από την καλά εδραιωμένη διεθνή αγορά... είναι «καταστροφικό», είναι «μπελάδες» στα μάτια των αγοραστών αγοράς. Πρέπει να ζήσω με αυτήν την κατάσταση.
Έριξα μια ματιά σε ένα μικρό διαστημόθεμα αυτών των γλυπτών στο blog μου.]
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηLobi statue,
Gaoua Region, Burkina Faso
Μυτερή-γκρι surface
Αυτή η ξυλόγλυπτη φιγούρα Lobi απεικονίζει μια όρθια γυναίκα που κουβαλάει ένα παιδί στην πλάτη της, σε κάθετη σύνθεση με απλουστευμένες μορφές. Το σχετικά ανεπτυγμένο, οβάλ κεφάλι φέρει ευρύ μετωπικό χώρο, αμυγδαλόειδη μάτια που επισημαίνονται από οριζόντιες τομές, μια κοντή, φαρδιά μύτη και ένα στόμα με εξ protruding χείλη; τα αυτιά ξεχωρίζουν σε κάθε πλευρά, ενώ λεπτές ανάγλυφες λεπτομέρειες προτείνουν το χτένισμα. Ο στενός κορμός, χαρακτηρισμένος από δύο prominente στήθη, επεκτείνεται σε ελαφρώς λυγισμένες γάμπες και φαρδύτερα πόδια που μορφοποιούν μια σταθερή βάση. Τα μακριά χέρια κρέμονται κατά μήκος του σώματος και στη συνέχεια καμπυλώνουν προς τα πίσω: τα χέρια, των οποίων τα δάχτυλα υποδεικνύονται με παράλληλες γραμμές, στηρίζουν το παιδί, αναγνωρίσιμο από το μικρό κεφάλι και τον κορμό που καλύπτεται από την πλάτη της μητέρας. Αυτή η σύνθεση επισημαίνει τον θεατή της μεταφοράς και τη φυσική εγγύτητα μεταξύ των δύο φιγούρων. Το καφέ-γκρι επιφάνειο, σκουρότερο στο πρόσωπο, φέρει ελαφριές κηλίδες, ρωγμές και φθορές που θολώνουν ορισμένες λεπτομέρειες, αν και αυτό από μόνο του δεν επιτρέπει τον προσδιορισμό της ηλικίας του αντικειμένου. Ιστορικά, το θέμα της μητέρας και του παιδιού τεκμηριώνεται στον γλυπτό Lobi, ιδίως μέσω ενός παραδείγματος από τη Μπουρκίνα Φάσο που χρονολογείται από τον 19ο–20ό αιώνα στο Metropolitan Museum of Art. Στο Metropolitian Museum of Art, στο θρησκευτικό πλαίσιο των Lobi, ορισμένα αγάλματα που τοποθετούνται σε θυσιαστήρια χρησιμοποιούνται σε πρακτικές προστασίας και αναζήτησης ίασης, σύμφωνα με οδηγίες που αποκαλύπτονται μέσω μαντείας.
Σύμφωνα με τη Νταναέλα Μπογκνόλο, Lobi, Visions of Africa, 2007· 54, 56 «στυλ Jaa/Yonko». Η ισχυρή μυϊκή διάπλαση των γλυπτών Jaa δίνει αίσθηση στέρεης, σχεδόν στωϊκής δύναμης. Κάθε μέρος του σώματος λεπτομερείς με σχολαστικότητα στην ανατομική ακρίβεια. Το οβάλ του προσώπου, τα μάτια με διαπεραστικούς μαθητές που τονίζονται από τα βλέφαρα, και το παχουλό στόμα δίνουν στο σώμα μια ισχυρή αίσθηση ανθρωπιάς, όπως και η ρεαλιστική απόδοση των ποδιών, των χεριών και των δακτύλων με σαφή σήμανση στις αρθρώσεις, προσδίδουν μεγάλη ζωτικότητα.
Ωστόσο αυτά τα σπάνια αγάλματα μπορεί να θεωρηθούν τυπικά παραδείγματα μιας εξαφανισμένης στυλιστικής σχολής. Αυτό μικρό γκρουπ, που ζει στο Ντόλο στην περιφέρεια Ντιεμπουγκού, δεν έχει δικούς του γλύπτες εδώ και πολλά χρόνια· πρέπει να καλέσει τους γείτονες και συμμάχους Birifor και Pwa για τη δημιουργία ειδωλολατρικών αντικειμένων.
Σύμφωνα με τον Nam Nyona, πρώην τοπικός αρχηγός στο Ντόλο, η εγκατάλειψη της γλυπτικής από τους Jaa οφειλόταν σε μια παραδειγματική τιμωρία μετά από υπερφυσική αντίποινα για το έργο ενός διάσημου δασκάλου.
Μια παλιά ιστορία λέει ότι ο Kam Yonko έκανε μικρά αγαλματάκια με ιδιαίτερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Αυτος ο δάσκαλος γλύπτης απέκτησε τη γνώση από τη δουλειά του ως επικεφαλής ταριχευτής, που τον ανάγκαζε να αποκελυμίζει τα σώματα των νεκρών πριν από τη ταφή ώστε να ενωθούν με τον κόσμο των προγόνων. Είχε αποκτήσει τέτοια ικανότητα στην απεικόνιση που ο κόσμος άρχισε να φοβάται τη χρήση των αντικειμένων του μέχρι να παραμερίσει τη παραδοσιακή λατρεία. Οι προγονικές δυνάμεις, δυσαρεστημένες από τη συμπεριφορά του, έπεσαν ατυχία στην οικογένεια του Kam Yonko. Όταν πέθανε, κανένας γλύπτης δεν θα τον αντικαταστήσει από φόβο για το ίδιο τέλος. Το συμβούλιο των πρεσβύτερων απαγόρευσε τότε αυτή την δραστηριότητα εντός της ομάδας επειδή οι πρόγονοι είχαν προσβληθεί σοβαρά και έπρεπε να παρηγορηθούν με τιμωρία.
Στις ιερές στοές των αρχαιότερων σπιτιών Jaa υπάρχουν ακόμη μερικά μικρά αγαλματάκια γλυπτούμενα από σκληρό ξύλο και απροσδόκητα καλά μοντελοποιημένα. Παρά τις σαφείς διαφορές μεταξύ τους, αποδίδονται όλα στον Kam Yonko, πιθανώς λόγω της συνήθειας του να μαζεύει τη δουλειά διαφόρων γλυπτών υπό μια ενιαία ταυτότητα - του πιο διάσημου γλύπτη - ο οποίος γίνεται почти μύθος και θεωρείται σε μεγάλη εκτίμηση.
Λογοτεχνία (επιλογή)
Piet Meyer: Art and religion of the Lobi. Zurigo 1981.
Daniela Bognolo: Lobi. Μιλάνο 2007.
Christopher D. Roy: Art of the Upper Volta Rivers. Meudon 1987.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και τεκμηρίων ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29616
[Αυτή η συλλογή άνω των 20 γλυπτών αποτελεί έργο του Lobi, «του γλύπτη χιλιάδων χειρονομιών», φτιαγμένη τα τελευταία δέκα χρόνια (τελευταίο σετ φωτογραφιών).
Έτσι του έδωσα ένα όνομα, που διακρίνει το έργο του. Για μένα είναι ο πιο «μοντέρνος γλύπτης» που συνάντησα στη χώρα των Lobi τον τελευταίο μήνα. Κανένας άλλος γλύπτης - όσο γνωρίζω - δεν έχει τόσες πολλές διαφορετικές χειρονομίες. Ακόμη και μια γλυπτική Lobi ενός ατόμου που διαβάζει βιβλίο αποτελεί μέρος του εξαιρετικού του έργου.
Με ζήτησαν να κάνω συνέντευξη με αυτόν τον γλύπτη. Ναι, είναι εφικτό και κατά τη γνώμη μου σημαντικό να το κάνω. Αλλά ο χρόνος μου είναι περιορισμένος από τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους που έχω και μια περιοδεία σε μια εγκαταλειμμένη περιοχή της χώρας των Lobi με το τετράτροχο Toyota Jeep 27 ετών δεν είναι μόνο κίνδυνος για το αυτοκίνητο ή τη μοτοσικλέτα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, αλλά και κίνδυνος για τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτά τα παλιά Landcruisers δεν έχουν αμορτισέρ όπως τα Offroad αυτοκίνητα σήμερα. Μετά από τέια περιοδεία η πλάτη μου πονάει τόσο πολύ που έχω δυσκολία να κάτσω εμπρός στον υπολογιστή μου για να γράψω τις έρευνές μου.
Και οι πελάτες μου; Οι περισσότεροι τους - ίσως 80 ή 90 τοις εκατό - είναι καλλιτέχνες. Δεν έχουν πολλά χρήματα να στηρίξουν τη δουλειά μου αγοράζοντας γλυπτά Lobi σε λογικές τιμές. Έτσι είναι μια ατέρμονος αγώνας: Από τη μια πλευρά μου αρέσει να μένω εβδομάδες στη χώρα των Lobi, αλλά από την άλλη πρέπει να είμαι ρεαλιστής και ο χρόνος για να αγοράσω ένα «καινούργιο» Offroad αυτοκίνητο θα έρθει καθώς και η επόμενη επίθεση ελονοσίας.
Θα κάνω το καλύτερό μου. Υπόσχομαι να κάνω συνέντευξη με τον γλύπτη των χιλιάδων χειρονομιών τον επόμενο χρόνο, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις του εμπόρου Αφρικανής Τέχνης Heinrich Schweizer NY - «Ψάχνω για μεμονωμένους καλλιτέχνες» (βλ. συνέντευξη στο tribalmania.com) δεν σχεδιάζουν για μένα. Τα ατομικά κομμάτια που συλλέγω βρίσκονται πολύ μακριά από την καλά εδραιωμένη διεθνή αγορά... είναι «καταστροφικό», είναι «μπελάδες» στα μάτια των αγοραστών αγοράς. Πρέπει να ζήσω με αυτήν την κατάσταση.
Έριξα μια ματιά σε ένα μικρό διαστημόθεμα αυτών των γλυπτών στο blog μου.]
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
36 cm
Βάρος
670 g
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
