Μια ξύλινη μάσκα - Prampram - Γκάνα (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
20
ώρες
27
λεπτά
15
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 176
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 430 - € 500
 | 176 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142824 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο μάσκα από τους Prampram στην Γκάνα, με τίτλο «A wooden mask», με βάση, ύψος 25 cm, βάρος 750 g, σε καλή κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μία μάσκα Prampram,
Νοτιοανατολική Περιφέρεια, Γκάνα
Σκούρο καφέ χρώμα μαλλιών, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η ξύλινη μάσκα, γνωστή ως Prampram, έχει επιμηκυμένο οβάλ σχήμα, άκαμπτο πρόσωπο, και μια κόκκινη απόχρωση που φθείρεται έντονα, αποκαλύπτοντας πιο ανοιχτές περιοχές. Το πρόσωπο, εξαιρετικά στιλιζαρισμένο, οργανώνεται γύρω από μια μακριά κεντρική ράχη που αντιπροσωπεύει τη μύτη, δύο μικρούς κυκλικούς ματιούς με τρύπες για τους κόρες και μαύρα περιγράμματα, και ένα στόμα περιορισμένο σε μια δίοδο που τονίζεται από ένα σκούρο μισοφέγγαρο. Δύο ζεύγη ελαφρώς καμπυλωτών μαύρων γραμμών, σκαλισμένων σε ευθύγραμμα αυλάκια, πλαισιώνουν τα μάγουλα και τονίζουν τη συμμετρική σύνθεση. Πολλά μικρά τρύπωμα χαρτογραφούν την επιφάνεια και την άκρη, αν και η λειτουργία τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις φωτογραφίες μόνες. Η ανάποδη όψη, βαθιά κομμένη, διατηρεί αποτυπώματα χαρακτικής και μια σκούρα καφέ απόχρωση· μια ρωγμή σημειώνει επίσης το κάτω άκρο. Η μείωση των χαρακτηριστικών σε λίγα γεωμετρικά στοιχεία τονίζει την ανάκληση του ανθρώπινου προσώπου παρά ένα εξειδικευμένο πορτρέτο.
Από ανθρωπολογική και ιστορική σκοπιά, ο όρος Prampram αναφέρεται σε οικισμό Νάντζμε της ακτής της Γκάνας, ο οποίος συνδέεται σημαντικά με το προ- αποικιακό Ατλαντικό εμπόριο.
"Μια μεγάλη ανακάλυψη ήταν οι αποκαλούμενες μάσκες «Prampram», οι οποίες σχετίζονται στιλιστικά με το βόρειο τμήμα των μικρών φυλών στη βόρεια Γκάνα και στο Τόγκο, ειδικά τους Μομπά. Στην συνέντευξή μου ο Baba Sylla, Ακρά, Γκάνα, δεν μιλά για «φυλή», την ανέφερε ως «µια μεγάλη οικογένεια», κάτι που φαίνεται να είναι λανθασμένο από ανθρωπολογική άποψη, αλλά συνδέεται με το γεγονός πόσο μικρή είναι ή ήταν αυτή η «φυλή» στην πραγματικότητα. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αυτές οι μασκες είναι άγνωστες στη βιβλιογραφία. Μόνο ο Κάρλ-Χάιντς Κρίγκ (λίγο πριν τον θάνατό του) πραγματοποίησε αδημοσίευτες έρευνες με φωνητικά πρωτόκολλα κοντά στο καλύβι, όπου αυτές οι μάσκες κάποτε ήταν μέρος ενός ιερού. Αλλά ένας φίλος του μου είπε ότι ο κ. Κρίγκ δεν είχε δυνατότητα πρόσβασης στο καλύβι."
Βιβλιογραφία: Dogbe, B.K. (1977). "Η ανθρώπινη μορφή ως κεντρικό θέμα στην τέχνη" στο Image (Journal of the College of Art), Συνέντευξη με τον Baba Sylla, τον γνωστό αρχαιολάτρη διαπραγματευτή στην Ακρά, Γκάνα, ο οποίος συγκέντρωσε αυτές τις γλυπτικές μάσκες για πρώτη φορά.
Οι λαοί Prampram, που βρίσκονται κυρίως στην ευρύτερη περιοχή Greater Accra της Γκάνας, αποτελούν υποομάδα του ευρύτερου εθνολογικού συνόλου Ga-Dangme. Η πολιτιστική τους κληρονομιά βασίζεται βαθιά στο παράλιο περιβάλλον, το οποίο έχει επηρεάσει τη κοινωνική δομή, τα μέσα διαβίωσης και τις καλλιτεχνικές εκφράσεις τους. Μεταξύ των πιο σημαντικών πολιτιστικών τεκμηρίων τους είναι οι μάσκες που χρησιμοποιούνται σε παραδοσιακές τελετές, οι οποίες παίζουν κεντρικό ρόλο στη τελετουργική και κοινωνική ζωή. Αυτές οι μάσκες, συνήθως σκαλισμένες από ξύλο και μερικές φορές διακοσμημένες με μπογιά, ύφασμα ή χάντρες, εξυπηρετούν πολλαπλές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης των προγόνων, διευκόλυνσης της επικοινωνίας με το πνευματικό πεδίο και ενίσχυσης κοινωτικών αξιών.
Ενδεικτικά των διαφόρων σχεδίων αυτών των μάσκων Prampram (τελευταία σειρά φωτογραφιών).
Οι σχετικά σπάνιες μάσκες Prampram φοριούνται σε σημαντικά φεστιβάλ όπως το Homowo, ένα θεριστικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους λαούς Ga-Dangme, και κατά τις τελετές κηδείας. Τα σχέδια συχνά ενσωματώνουν στιλιζαρισμένα ανθρώπινα ή ζώα χαρακτηριστικά, με υπερμεγέθη σχήματα που φέρουν συμβολικές σημασίες στην κοινότητα. Διαφορετικά από μερικές άλλες ομάδες Ga-Dangme, οι μάσκες Prampram εμφανίζουν χαρακτηριστικά ξεχωριστές επιρροές από την ακτή, αντικατοπτρίζοντας το μοναδικό ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο της φυλής. Αυτές οι μάσκες είναι αναπόσπαστο μέρος των τελετών masquerade, που συνδυάζουν χορό, μουσική και ενδυμασία για να μεταδίδουν ιστορίες, κοινωνικούς κανόνες και πνευματικές πεποιθήσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις γλυπτικές μάσκες έχουν συλλεχθεί από τον Γερμανό Wolfgang Jaenicke, με πάνω από 100 αντικείμενα.
Η καλλιτεχνική παράδοση κατασκευής μάσκας Prampram μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, τονίζοντας τόσο τεχνική ικανότητα όσο και πολιτισμική γνώση. Οι μάσκες δεν είναι απλώς αισθητικά αντικείμενα· λειτουργούν ως ενεργά μέρη της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής. Αυτή η συνάντηση τέχνης, πνευματικότητας και κοινότητας τονίζει τη σημασία της μάσκας ως μέσου σύνδεσης των ζωντανών με τους προγόνους και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.
Για περαιτέρω ακαδημαϊκή with μελέτη για τους Prampram και τις μάσκες τους, βλ.: Arhin, Kwame, Traditional Rule in Ghana: Past and Present (Sedco Publishing, 1985); Picton, John, and John Mack, African Art and Leadership (University of California Press, 1989); και Vogel, Susan Mullin, Masks and Masking in West Africa (University of California Press, 1994). Διαδικτυακοί πόροι περιλαμβάνουν τις συλλογές του Smithsonian National Museum of African Art (https://africa.si.edu) και τη βάση δεδομένων αφρικανικής τέχνης του British Museum (https://britishmuseum.org/collection/africa). Αυτές οι πηγές παρέχουν πολύτιμο πλαίσιο για την κατανόηση του συμβολικού, πολιτιστικού και καλλιτεχνικού νοήματος των μαρμών Prampram στο ευρύτερο πλαίσιο των δυτικοαφρικανικών παραδόσεων μάσκας.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29697a
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜία μάσκα Prampram,
Νοτιοανατολική Περιφέρεια, Γκάνα
Σκούρο καφέ χρώμα μαλλιών, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η ξύλινη μάσκα, γνωστή ως Prampram, έχει επιμηκυμένο οβάλ σχήμα, άκαμπτο πρόσωπο, και μια κόκκινη απόχρωση που φθείρεται έντονα, αποκαλύπτοντας πιο ανοιχτές περιοχές. Το πρόσωπο, εξαιρετικά στιλιζαρισμένο, οργανώνεται γύρω από μια μακριά κεντρική ράχη που αντιπροσωπεύει τη μύτη, δύο μικρούς κυκλικούς ματιούς με τρύπες για τους κόρες και μαύρα περιγράμματα, και ένα στόμα περιορισμένο σε μια δίοδο που τονίζεται από ένα σκούρο μισοφέγγαρο. Δύο ζεύγη ελαφρώς καμπυλωτών μαύρων γραμμών, σκαλισμένων σε ευθύγραμμα αυλάκια, πλαισιώνουν τα μάγουλα και τονίζουν τη συμμετρική σύνθεση. Πολλά μικρά τρύπωμα χαρτογραφούν την επιφάνεια και την άκρη, αν και η λειτουργία τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις φωτογραφίες μόνες. Η ανάποδη όψη, βαθιά κομμένη, διατηρεί αποτυπώματα χαρακτικής και μια σκούρα καφέ απόχρωση· μια ρωγμή σημειώνει επίσης το κάτω άκρο. Η μείωση των χαρακτηριστικών σε λίγα γεωμετρικά στοιχεία τονίζει την ανάκληση του ανθρώπινου προσώπου παρά ένα εξειδικευμένο πορτρέτο.
Από ανθρωπολογική και ιστορική σκοπιά, ο όρος Prampram αναφέρεται σε οικισμό Νάντζμε της ακτής της Γκάνας, ο οποίος συνδέεται σημαντικά με το προ- αποικιακό Ατλαντικό εμπόριο.
"Μια μεγάλη ανακάλυψη ήταν οι αποκαλούμενες μάσκες «Prampram», οι οποίες σχετίζονται στιλιστικά με το βόρειο τμήμα των μικρών φυλών στη βόρεια Γκάνα και στο Τόγκο, ειδικά τους Μομπά. Στην συνέντευξή μου ο Baba Sylla, Ακρά, Γκάνα, δεν μιλά για «φυλή», την ανέφερε ως «µια μεγάλη οικογένεια», κάτι που φαίνεται να είναι λανθασμένο από ανθρωπολογική άποψη, αλλά συνδέεται με το γεγονός πόσο μικρή είναι ή ήταν αυτή η «φυλή» στην πραγματικότητα. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αυτές οι μασκες είναι άγνωστες στη βιβλιογραφία. Μόνο ο Κάρλ-Χάιντς Κρίγκ (λίγο πριν τον θάνατό του) πραγματοποίησε αδημοσίευτες έρευνες με φωνητικά πρωτόκολλα κοντά στο καλύβι, όπου αυτές οι μάσκες κάποτε ήταν μέρος ενός ιερού. Αλλά ένας φίλος του μου είπε ότι ο κ. Κρίγκ δεν είχε δυνατότητα πρόσβασης στο καλύβι."
Βιβλιογραφία: Dogbe, B.K. (1977). "Η ανθρώπινη μορφή ως κεντρικό θέμα στην τέχνη" στο Image (Journal of the College of Art), Συνέντευξη με τον Baba Sylla, τον γνωστό αρχαιολάτρη διαπραγματευτή στην Ακρά, Γκάνα, ο οποίος συγκέντρωσε αυτές τις γλυπτικές μάσκες για πρώτη φορά.
Οι λαοί Prampram, που βρίσκονται κυρίως στην ευρύτερη περιοχή Greater Accra της Γκάνας, αποτελούν υποομάδα του ευρύτερου εθνολογικού συνόλου Ga-Dangme. Η πολιτιστική τους κληρονομιά βασίζεται βαθιά στο παράλιο περιβάλλον, το οποίο έχει επηρεάσει τη κοινωνική δομή, τα μέσα διαβίωσης και τις καλλιτεχνικές εκφράσεις τους. Μεταξύ των πιο σημαντικών πολιτιστικών τεκμηρίων τους είναι οι μάσκες που χρησιμοποιούνται σε παραδοσιακές τελετές, οι οποίες παίζουν κεντρικό ρόλο στη τελετουργική και κοινωνική ζωή. Αυτές οι μάσκες, συνήθως σκαλισμένες από ξύλο και μερικές φορές διακοσμημένες με μπογιά, ύφασμα ή χάντρες, εξυπηρετούν πολλαπλές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης των προγόνων, διευκόλυνσης της επικοινωνίας με το πνευματικό πεδίο και ενίσχυσης κοινωτικών αξιών.
Ενδεικτικά των διαφόρων σχεδίων αυτών των μάσκων Prampram (τελευταία σειρά φωτογραφιών).
Οι σχετικά σπάνιες μάσκες Prampram φοριούνται σε σημαντικά φεστιβάλ όπως το Homowo, ένα θεριστικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους λαούς Ga-Dangme, και κατά τις τελετές κηδείας. Τα σχέδια συχνά ενσωματώνουν στιλιζαρισμένα ανθρώπινα ή ζώα χαρακτηριστικά, με υπερμεγέθη σχήματα που φέρουν συμβολικές σημασίες στην κοινότητα. Διαφορετικά από μερικές άλλες ομάδες Ga-Dangme, οι μάσκες Prampram εμφανίζουν χαρακτηριστικά ξεχωριστές επιρροές από την ακτή, αντικατοπτρίζοντας το μοναδικό ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο της φυλής. Αυτές οι μάσκες είναι αναπόσπαστο μέρος των τελετών masquerade, που συνδυάζουν χορό, μουσική και ενδυμασία για να μεταδίδουν ιστορίες, κοινωνικούς κανόνες και πνευματικές πεποιθήσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις γλυπτικές μάσκες έχουν συλλεχθεί από τον Γερμανό Wolfgang Jaenicke, με πάνω από 100 αντικείμενα.
Η καλλιτεχνική παράδοση κατασκευής μάσκας Prampram μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, τονίζοντας τόσο τεχνική ικανότητα όσο και πολιτισμική γνώση. Οι μάσκες δεν είναι απλώς αισθητικά αντικείμενα· λειτουργούν ως ενεργά μέρη της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής. Αυτή η συνάντηση τέχνης, πνευματικότητας και κοινότητας τονίζει τη σημασία της μάσκας ως μέσου σύνδεσης των ζωντανών με τους προγόνους και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.
Για περαιτέρω ακαδημαϊκή with μελέτη για τους Prampram και τις μάσκες τους, βλ.: Arhin, Kwame, Traditional Rule in Ghana: Past and Present (Sedco Publishing, 1985); Picton, John, and John Mack, African Art and Leadership (University of California Press, 1989); και Vogel, Susan Mullin, Masks and Masking in West Africa (University of California Press, 1994). Διαδικτυακοί πόροι περιλαμβάνουν τις συλλογές του Smithsonian National Museum of African Art (https://africa.si.edu) και τη βάση δεδομένων αφρικανικής τέχνης του British Museum (https://britishmuseum.org/collection/africa). Αυτές οι πηγές παρέχουν πολύτιμο πλαίσιο για την κατανόηση του συμβολικού, πολιτιστικού και καλλιτεχνικού νοήματος των μαρμών Prampram στο ευρύτερο πλαίσιο των δυτικοαφρικανικών παραδόσεων μάσκας.
Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29697a
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Prampram
Χώρα προέλευσης
Γκάνα
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
25 cm
Βάρος
750 g
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
