Ένα ξύλινο γλυπτό - Bowlkeeper - Γιορούμπα - Νιγηρία
06
ημέρες
06
ώρες
36
λεπτά
30
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Julien Gauthier
Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
Εκτιμήστε € 2,700 - € 3,000
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142857 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Γλυπτό Φύλακα Σκεύους Yoruba,
περιοχή Osogbo, Νιγηρία
Τονίζονται μπλε, κόκκινο, κίτρινο και λευκό, ζωντανεύοντας τη σύνθεση· οι επιφάνειες φέρουν ίχνη φθοράς, απώλειας χρώματος και μερικές ρωγμές.
Αυτό το γλυπτό του φύλακα της λήκυθας Yoruba, σκαλισμένο από ξύλο και βαμμένο με πολλαπλά χρώματα, απεικονίζει μια μεγάλη γυναίκεία μορφή γονατιστή μπροστά, που κρατά έναν κυλινδρικό αγγείο με αποσπώμενο καπάκι. Ο μακρύς της λαιμός στηρίζει ένα πρόσωπο με πεταχτά μάτια, ευθειασμένο ρύγχος και ελαφρώς ανοικτά χείλη, ενώ τρεις μακρυά διαδοχικές γραμμές που θυμίζουν ουλές καλύπτουν κάθε μάγουλο. Ένα ψηλό, φέσι-κορώνα- φέρεται—διαφανώς λεπτομερώς γρατσουνισμένη και εκτείνεται μέχρι το πίσω μέρος από μια κατεργασμένη ζώνη—τονίζει τη σχετικά κατακόρυφη στάση του σώματος· βραχιόλι και δαχτυλίδια μέσης ολοκληρώνουν τη διακόσμησή της. Γύρω στη κυκλική βάση, αρκετές μικρές γονατιστές γυναίκες μορφές—μερικές από τις οποίες υψώνουν τα χέρια για να στηρίξουν το σκεύος—σχηματίζουν μια δομή με ανοιχτή διακοσμητικότητα. Το θολωτό καπάκι κορυφώνεται από δύο πτηνά με κοπμένα φτερά, και τα πλάια του αγγείου φέρουν διαμάντια, φάτσες, και επαναλαμβανόμενα θέματα σε ανάγλυφο. Τα μπλε, κόκκινο, κίτρινο και λευκά στοιχεία τις ζωντανεύουν, ενώ οι επιφάνειες φέρουν φθορές τριβής, απώλεια χρώματος και μερικές ρωγμές. Από εθνολογική άποψη, αυτή η σύνθεση θυμίζει τον Yoruba olumeye, τους ποτήρες που φέρουν τη μυθολογική παράδοση για την παρουσίαση κόλαλιων σε φιλοξενία ιερουργιών και θυσιών προς τις θεότητες. Η διάταξη του σκεύους πάνω από μικρές μορφές είναι ιδιαίτερα παρόμοια με έργα του Olowe of Ise στις αρχές του 20ού αιώνα, αν και αυτό δεν αρκεί για να αποδώσει αυτό το αντίτυπο σε αυτόν.
Ο Yoruba Bowlkeeper: Συμβολισμός, Λειτουργία και Καλλιτεχνική Σημασία
Οι άνθρωποι των Yoruba στη νοτιοδυτικής Νιγηρίας έχουν δημιουργήσει μια από τις πιο εξελιγμένες και συμβολικά πλούσιες καλλιτεχνικές παραδόσεις στην υποσαχάρια Αφρική. Μεταξύ των πιο εντυπωσιακών παραδειγμάτων είναι οι τελετουργικές γλυπτές μορφές που ονομάζονται «bowlkeepers», ή μορφές που φέρουν τη λήκυθο, που εξυπηρετούν τόσο αισθητικούς όσο και τελετουργικούς σκοπούς. Αυτά τα γλυπτά, συχνά σκαλισμένα από ξύλο, απεικονίζουν μια ανθρώπινη ή πνευματική φιγούρα—συνήθως γυναικεία—που φέρει ένα σκεύος που χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς.
Ο όρος «bowlkeeper» σε αυτή την περίπτωση δεν αναφέρεται σε κυριολεκτικό φύλακα αλλά σε μια χαραγμένη φιγούρα ενσωματωμένη στο σκεύος και μεταφέρει συμβολικές και πνευματικές χροιές. Τέτοιες αντικείμενα συνδέονται συχνότερα με τελετές προσφοράς, μαντείας και ίασης, κεντρικές στη θρησκευτική πρακτική των Yoruba. Μια από τις πιο κοινώς απεικονιζόμενες φιγούρες είναι η γυναικεία μορφή που γονατίζει, κρατώντας ένα μπολ μπροστά ή ισορροπημένο στο κεφάλι της. Θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ιδανικά χαρακτηριστικά όπως γονιμότητα, εξυπηρέτηση και ηθική ακεραιότητα.
Στην κοσμολογία των Yoruba, οι όρισες—deified προγόνοι και πνευματικές οντότητες—είναι μεσάζοντες ανάμεσα σε ανθρώπους και τον ανώτατο θεότητα, τον Olodumare. Οι θυσίες προσφέρονται στους ορίσια με λήκυθες, που συχνά φιλοξενούνται ή παρουσιάζονται με ανθρωπόμορμα δοχεία. Έτσι, ο bowlkeeper γίνεται συμβολικός μεσολαβητής της θεϊκής-ανθρωπίνης αλληλεπίδρασης, ενώνοντας σεβασμό και αισθητική αφοσίωση. Η έμφαση στο γυναικείο σώμα σε αυτές τις γλυπτές μορφές ευθυγραμμίζεται με τις πολιτιστικές αξίες των Yoruba, που συνδέουν τις γυναίκες με την καλοπέραση, τη σοφία και τη ρυθμική μεσολάβηση.
Μία βασική θεότητα (orisha) που σχετίζεται με γλυπτές μορφές που φέρουν μπολ είναι ο Èṣù (Eshu), ο θεός της πονηρίας και αγγελιοφόρος. Στην εικονογραφία που σχετίζεται με τον Eshu, το μπολ μπορεί να περιέχει κοχύλια cowrie, κόλα ή άλλα τελετουργικά εργαλεία. Αυτά τα αντικείμενα χρησιμοποιούνται στη μαντεία Ifá, όπου το μπολ εξυπηρετεί ως δοχείο για τα εργαλεία που χρειάζονται ο babaláwo, ο ιεροχώρος-μάντης. Σε αυτή τη ρύθμιση, ο bowlkeeper είναι περισσότερο από διακόσμηση: αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του μηχανισμού μαντείας, ενισχύοντας την τελετουργική αποτελεσματικότητα μέσω του συμβολισμού και της παρουσίας του.
Καλλιτεχνικά, οι bowlkeepers της Yoruba αποτελούν παραδείγματα των κλασικών αρχιτεκτονικών αρχών της περιοχής: σαφήνεια της μορφής, συμμετρία και ιερατική κλίμακα. Πολλά περιλαμβάνουν σχέδια ουλής/ουλών ουλών, εξεζητημένα μαλλιά και κοσμήματα με χάντρες, που αντανακλούν όχι μόνο status αλλά και σύνδεση με το πνευματικό πεδίο. Όπως σημειώνει η Suzanne Preston Blier, τέτοιες γλυπτικές μορφές είναι «ενεργοί πράκτορες» στη θρησκευτική ζωή των Yoruba, ταυτόχρονα μεταδίδοντας πνευματικά μηνύματα και επιβεβαιώνοντας κοινωνικούς ρόλους.
Σήμερα, οι bowlkeepers της Yoruba φιλοξενούνται ευρέως σε εθνογραφικά και καλλιτεχνικά μουσεία, όπως το Βρετανικό Μουσείο και το Metropolitan Museum of Art. Αυτά τα εκθέματα όχι μόνο απεικονίζουν τη μαύρη πνευματική ζωή αλλά αμφισβητούν και τις δυτικές διακρίσεις μεταξύ τέχνης και ιερουργικού αντικειμένου, απαιτώντας την αναγνώριση των πολυπαθητικών τους λειτουργιών ως ιερά εργαλεία και αισθητικές εκφράσεις.
Αναφορές:
Drewal, Henry John. African Artistry: Technique and Aesthetics in Yoruba Sculpture. Νέα Υόρκη: Interlink Books, 1980.
Lawal, Babatunde. “Yoruba Sango Sculpture: Exegesis and Aesthetics.” African Arts, τόμος 28, αρ. 1, 1995, σελ. 50–96.
Abimbola, Wande. Ifá: An Exposition of Ifá Literary Corpus. Ιμπανάν: Oxford University Press, 1976.
Willett, Frank. Ifẹ̀ in the History of West African Sculpture. Λονδίνο: Thames & Hudson, 1967.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Σικάγο: University of Chicago Press, 1995.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Εισαγ./Inv. MAZ29801
Πληροφοριοδότης Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΓλυπτό Φύλακα Σκεύους Yoruba,
περιοχή Osogbo, Νιγηρία
Τονίζονται μπλε, κόκκινο, κίτρινο και λευκό, ζωντανεύοντας τη σύνθεση· οι επιφάνειες φέρουν ίχνη φθοράς, απώλειας χρώματος και μερικές ρωγμές.
Αυτό το γλυπτό του φύλακα της λήκυθας Yoruba, σκαλισμένο από ξύλο και βαμμένο με πολλαπλά χρώματα, απεικονίζει μια μεγάλη γυναίκεία μορφή γονατιστή μπροστά, που κρατά έναν κυλινδρικό αγγείο με αποσπώμενο καπάκι. Ο μακρύς της λαιμός στηρίζει ένα πρόσωπο με πεταχτά μάτια, ευθειασμένο ρύγχος και ελαφρώς ανοικτά χείλη, ενώ τρεις μακρυά διαδοχικές γραμμές που θυμίζουν ουλές καλύπτουν κάθε μάγουλο. Ένα ψηλό, φέσι-κορώνα- φέρεται—διαφανώς λεπτομερώς γρατσουνισμένη και εκτείνεται μέχρι το πίσω μέρος από μια κατεργασμένη ζώνη—τονίζει τη σχετικά κατακόρυφη στάση του σώματος· βραχιόλι και δαχτυλίδια μέσης ολοκληρώνουν τη διακόσμησή της. Γύρω στη κυκλική βάση, αρκετές μικρές γονατιστές γυναίκες μορφές—μερικές από τις οποίες υψώνουν τα χέρια για να στηρίξουν το σκεύος—σχηματίζουν μια δομή με ανοιχτή διακοσμητικότητα. Το θολωτό καπάκι κορυφώνεται από δύο πτηνά με κοπμένα φτερά, και τα πλάια του αγγείου φέρουν διαμάντια, φάτσες, και επαναλαμβανόμενα θέματα σε ανάγλυφο. Τα μπλε, κόκκινο, κίτρινο και λευκά στοιχεία τις ζωντανεύουν, ενώ οι επιφάνειες φέρουν φθορές τριβής, απώλεια χρώματος και μερικές ρωγμές. Από εθνολογική άποψη, αυτή η σύνθεση θυμίζει τον Yoruba olumeye, τους ποτήρες που φέρουν τη μυθολογική παράδοση για την παρουσίαση κόλαλιων σε φιλοξενία ιερουργιών και θυσιών προς τις θεότητες. Η διάταξη του σκεύους πάνω από μικρές μορφές είναι ιδιαίτερα παρόμοια με έργα του Olowe of Ise στις αρχές του 20ού αιώνα, αν και αυτό δεν αρκεί για να αποδώσει αυτό το αντίτυπο σε αυτόν.
Ο Yoruba Bowlkeeper: Συμβολισμός, Λειτουργία και Καλλιτεχνική Σημασία
Οι άνθρωποι των Yoruba στη νοτιοδυτικής Νιγηρίας έχουν δημιουργήσει μια από τις πιο εξελιγμένες και συμβολικά πλούσιες καλλιτεχνικές παραδόσεις στην υποσαχάρια Αφρική. Μεταξύ των πιο εντυπωσιακών παραδειγμάτων είναι οι τελετουργικές γλυπτές μορφές που ονομάζονται «bowlkeepers», ή μορφές που φέρουν τη λήκυθο, που εξυπηρετούν τόσο αισθητικούς όσο και τελετουργικούς σκοπούς. Αυτά τα γλυπτά, συχνά σκαλισμένα από ξύλο, απεικονίζουν μια ανθρώπινη ή πνευματική φιγούρα—συνήθως γυναικεία—που φέρει ένα σκεύος που χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς.
Ο όρος «bowlkeeper» σε αυτή την περίπτωση δεν αναφέρεται σε κυριολεκτικό φύλακα αλλά σε μια χαραγμένη φιγούρα ενσωματωμένη στο σκεύος και μεταφέρει συμβολικές και πνευματικές χροιές. Τέτοιες αντικείμενα συνδέονται συχνότερα με τελετές προσφοράς, μαντείας και ίασης, κεντρικές στη θρησκευτική πρακτική των Yoruba. Μια από τις πιο κοινώς απεικονιζόμενες φιγούρες είναι η γυναικεία μορφή που γονατίζει, κρατώντας ένα μπολ μπροστά ή ισορροπημένο στο κεφάλι της. Θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ιδανικά χαρακτηριστικά όπως γονιμότητα, εξυπηρέτηση και ηθική ακεραιότητα.
Στην κοσμολογία των Yoruba, οι όρισες—deified προγόνοι και πνευματικές οντότητες—είναι μεσάζοντες ανάμεσα σε ανθρώπους και τον ανώτατο θεότητα, τον Olodumare. Οι θυσίες προσφέρονται στους ορίσια με λήκυθες, που συχνά φιλοξενούνται ή παρουσιάζονται με ανθρωπόμορμα δοχεία. Έτσι, ο bowlkeeper γίνεται συμβολικός μεσολαβητής της θεϊκής-ανθρωπίνης αλληλεπίδρασης, ενώνοντας σεβασμό και αισθητική αφοσίωση. Η έμφαση στο γυναικείο σώμα σε αυτές τις γλυπτές μορφές ευθυγραμμίζεται με τις πολιτιστικές αξίες των Yoruba, που συνδέουν τις γυναίκες με την καλοπέραση, τη σοφία και τη ρυθμική μεσολάβηση.
Μία βασική θεότητα (orisha) που σχετίζεται με γλυπτές μορφές που φέρουν μπολ είναι ο Èṣù (Eshu), ο θεός της πονηρίας και αγγελιοφόρος. Στην εικονογραφία που σχετίζεται με τον Eshu, το μπολ μπορεί να περιέχει κοχύλια cowrie, κόλα ή άλλα τελετουργικά εργαλεία. Αυτά τα αντικείμενα χρησιμοποιούνται στη μαντεία Ifá, όπου το μπολ εξυπηρετεί ως δοχείο για τα εργαλεία που χρειάζονται ο babaláwo, ο ιεροχώρος-μάντης. Σε αυτή τη ρύθμιση, ο bowlkeeper είναι περισσότερο από διακόσμηση: αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του μηχανισμού μαντείας, ενισχύοντας την τελετουργική αποτελεσματικότητα μέσω του συμβολισμού και της παρουσίας του.
Καλλιτεχνικά, οι bowlkeepers της Yoruba αποτελούν παραδείγματα των κλασικών αρχιτεκτονικών αρχών της περιοχής: σαφήνεια της μορφής, συμμετρία και ιερατική κλίμακα. Πολλά περιλαμβάνουν σχέδια ουλής/ουλών ουλών, εξεζητημένα μαλλιά και κοσμήματα με χάντρες, που αντανακλούν όχι μόνο status αλλά και σύνδεση με το πνευματικό πεδίο. Όπως σημειώνει η Suzanne Preston Blier, τέτοιες γλυπτικές μορφές είναι «ενεργοί πράκτορες» στη θρησκευτική ζωή των Yoruba, ταυτόχρονα μεταδίδοντας πνευματικά μηνύματα και επιβεβαιώνοντας κοινωνικούς ρόλους.
Σήμερα, οι bowlkeepers της Yoruba φιλοξενούνται ευρέως σε εθνογραφικά και καλλιτεχνικά μουσεία, όπως το Βρετανικό Μουσείο και το Metropolitan Museum of Art. Αυτά τα εκθέματα όχι μόνο απεικονίζουν τη μαύρη πνευματική ζωή αλλά αμφισβητούν και τις δυτικές διακρίσεις μεταξύ τέχνης και ιερουργικού αντικειμένου, απαιτώντας την αναγνώριση των πολυπαθητικών τους λειτουργιών ως ιερά εργαλεία και αισθητικές εκφράσεις.
Αναφορές:
Drewal, Henry John. African Artistry: Technique and Aesthetics in Yoruba Sculpture. Νέα Υόρκη: Interlink Books, 1980.
Lawal, Babatunde. “Yoruba Sango Sculpture: Exegesis and Aesthetics.” African Arts, τόμος 28, αρ. 1, 1995, σελ. 50–96.
Abimbola, Wande. Ifá: An Exposition of Ifá Literary Corpus. Ιμπανάν: Oxford University Press, 1976.
Willett, Frank. Ifẹ̀ in the History of West African Sculpture. Λονδίνο: Thames & Hudson, 1967.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Σικάγο: University of Chicago Press, 1995.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Αρ. Εισαγ./Inv. MAZ29801
Πληροφοριοδότης Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Bowlkeeper
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Γιορούμπα
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
75 cm
Βάρος
8.5 kg
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
