Ροζάριο - Σπάνιο ψαλτήρι σε στυλ Art Nouveau σε Αργυρό Βερμέιλ: Η Ομορφιά του Σμάλτου Guilloché «Αζούρο - 1850-1900

Εξαιρετικό ροζάριο λατρευτικό συλλεκτικό, χρονολογείται προς το τέλος του 19ου αιώνα (Εποχή Ομβέρτινα / Αρ Νουβό), υπέροχο παράδειγμα ιταλικής ιερατικής αργυροχοΐας υψηλής κατηγορίας, εμπνευσμένο από την αισθητική και την εξαιρετική ομορφιά του στυλ Liberty.
Το καλλιτεχνικό και οπτικό κεντρικό σημείο του έργου βρίσκεται στην σπάνια μεταλλοποίηση σε διάφανο γυαλιστερό εγχάραγμα (guilloché) σε απαλό μπλε, μια από τις πιο γιορτασμένες και εκλεπτυσμένες τεχνικές διακοσμητικές της Αρ Νουβό. Το φως διαπερνά το γυαλίζον κεραμικό σμάλτο, αντανακλώμενο στις πολύπλοκες γεωμετρικές εγχαράξεις από κάτω: ένα μοτίβο συγκεντρικών κύκλων στον σταυρό και μια εξαιρετικά λεπτή έκτιση στην κεντρική μεταλλική πλάκα. Το προφίλ της Παναγίας σε κόρη διαμορφώνεται με τη χαρακτηριστική γλυκύτητα που χαρακτηρίζει το Liberty, εμφανίζοντας καθαρές γραμμές και ένα πρόσωπο γειμωμένο με εξαιρετική πνευματική λεπτότητα. Ο Χριστός, τοποθετημένος στην πρόσοψη του σταυρού, είναι σταθερά στερεωμένος μέσω των τριών αρχικών πείρων που μετεμβλήθηκαν στο πίσω μέρος.
Η κατασκευή είναι από ασήμι (ελεγμένο) με φινίρισμα σε βερμέιλ (κάλυμμα λεπτού στρώματος χρυσού). Ο χρόνος έχει μερικώς αλλά ευγενώς αποχρωματίσει τον χρυσό στις επαφές, αποκαλύπτοντας τη λαμπρότητα του υποκείμενου ασημιού: μια υπέροχη διχρωμία πατίνας που πιστοποιεί την αυθεντικότητα και τον αιώνα του κοσμήματος. Οι κόκκοι των δεκάδων είναι φτιαγμένοι από πολύτιμη γυάλινη πάστα τιρκουάζ, της οποίας η ματ και ομίχλινη τελείωση δημιουργεί ένα ποιητικό και χρωματικό αντίθεση απόλυτης καλαισθήτως Belle Époque.
Η πλήρης απουσία σφραγίδων στην πίσω επιφάνεια, ομαλή, απαντά σε μια σαφή κατασκευαστική επιλογή της εποχής: διατήρηση της λεπτής μεταλλικής πλάκας για να αποφευχθεί ότι η πίεση του σφραγιδιού ράγιζε την τάση του σμάλτου υπό φλόγα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΞΕΡΕΤΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΑΔΕΣ

• Η σχέση με την αριστοκρατία της Σαβούδας (Το Μπλάου Μαρία): Το διαφανές μπλε σμάλτο ήταν επιλογή ελίτ χρωματικών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η βασιλική οικία της Σαβονίας επέβαλε το γαλάζιο ως εθνικό χρώμα. Στην ιερατική αργυροχοϊα της περιόδου, η ένωση ανάμεσα στο «Blu Savoia» και την εικονογραφία της Παναγίας γέννησε βασιλικές συνθετικές παραγγελίες, συχνά προορισμένες για βαπτίσεις ή πρώτο θρησκευτικό ευχές της ανώτερης αστικής τάξης της εποχής.
• Η επιρροή του Fabergé και η γεύση Art Nouveau: Η τεχνική του guillochage εφαρμόστηκε σε μικροαντικείμενα ιερά, αρχικά ως πραγματική τεχνική πρόκληση. Οι Ιταλοί τεχνίτες, επηρεασμένοι από τα αριστουργήματα που ο Peter Carl Fabergé φιλοτέχνησε για τους Τσάρους της Ρωσίας και από την έκρηξη των λουλουδιών και γεωμετρίας του Art Nouveau του Παρισιού, ήθελαν να αποδείξουν ότι μπορούν να αναπαράγουν αυτή τη μαγική διάθλαση του φωτός και σε εξαιρετικά μικρά ιερά αντικείμενα, μετατρέποντας ένα αντικείμενο πίστης σε κόσμημα για επίδειξη.
• Οι κόκκοι σε «Ψεύτικο Τουρκάζ» (Falso Turchese): Η αδιαφανής γυάλινη πάστα τιρκουάζ που χρησιμοποιήθηκε για τους κόκκους ήταν γνωστή ως γυάλινο χαλκό διατυπωμένος με χαλταροειδή, παραγόμενη κυρίως στα καμίνια της Μουράνο (Βενετία) ή στη Βοημία. Η φινίρισή της σχεδιάστηκε σκόπιμα για να μιμείται το φυσικό τιρκουάζ από την Περσία.Το τέλος του 19ου αιώνα, το τιρκουάζ θεωρείτο πανίσχυρο φυλαχτό προστασίας: η τοποθέτησή του σε ροζάριο σήμαινε ένωση της πνευματικής προστασίας της προσευχής με τη συμβολική προστασία του λίθου.
• Το μυστικό πίσω με το γυαλιστερό πίσω: Οι χρυσοχόοι του 19ου αιώνα θεωρούσαν το πίσω μέρος στολισμένο καθρέφτης ως το «σήμα εργοστασίου» για την τέλεια κατανομή του σμάλτου. Εάν η επιφάνεια στο πίσω μέρος ήταν ομοειδής και χωρίς ελαττώματα, σήμαινε ότι το ψήσιμο στο φούρνο είχε επιτευχθεί μέχρι το χιλιοστό χωρίς φυσαλίδες αέρα ή υπερθέρμανση του μετάλλου. Το σφραγιστήριο ενίσχυε έτσι σε ένα πολύ μικρό δακτυλίδι που συνέδεε τον σταυρό με την αλυσίδα (γνωστό στον γλωσσικό της βασιλικής ορολογία ως «ballerina»), στοιχείο που εξ’ ορισμού φθείρεται ή αντικαταστάθηκε στις δεκαετίες λόγω φθοράς.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

• Εποχή: Τέλος του 19ου αιώνα (περίπου 1890-1900)
• Υλικό: Ασήμι μάζας βερμέιλ (ελεγμένο)
• Τεχνική: Σμάλτο γυάλινο guilloché σε φούρνο, στυλ Αρ Νουβό και κόκκοι από πάστα γυαλίδας
• Βάρος: 11 γραμμάρια
• Κατάσταση συντήρησης: Εξαιρετική κατάσταση της εποχής. Το σμάλτο παρουσιάζει εξαιρετικά αδιατάραχτο, χωρίς ρωγμές ή αποχρωματισμούς, συνθήκη ακραίας σπανιότητας για ένα αντικείμενο λατρευτικής χρήσης υπεραιωνόβιο.
Οι συνημμένες φωτογραφίες προσφέρουν λεπτομέρειες μακρογραφίας της κοσμηματοποιίας και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής. Αποστολή εγγυημένη και ιχνηλατήσιμη με επαγγελματική προστατευμένη συσκευασία.»} } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } }