Vincenzo Irolli (1860 – 1949) - Il venditore di pesci

VINCENZO IROLLI
(Napoli, 1860 – 1949)
Ο πωλητής ψαριών
Λίθος σε καμβά επικαλυμμένος σε κουτί χαρτονιού, διαστάσεις 39,6 x 29,2 εκ.
Υπογεγραμμένο ‘V. IROLLI’ χαμηλά αριστερά
Διάσταση κορνίζας 51,5 x 41,5 x 6 εκ. περίπου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δημοσίευση καταλόγου των έργων της συλλογής Intermidiart. Το έργο φέρει υπογραφή. Πιστοποιητικό Εγγύησης και Νόμινης Προέλευσης. Έργο με χρυσαφενή και επεξεργασμένη κορνίζα (ελαττώματα):

Το ζωγραφικό έργο, που προέρχεται από την παλαιοπωλική αγορά, αποτελεί μια εξαίρετη δημιουργία σε λάδι σε καμβά επικολλημένο σε χαρτόνι, φτιαγμένη από τον διάσημο καλλιτέχνη που δραστηριοποιείται στα τέλη του 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ού, ο Βιντσέντζο Ίρολι (Νάπολη, 1860 – 1949).
Το έργο που εξετάζεται αντιπροσωπεύει ένα τέλειο δείγμα της ώριμης παραγωγής του Ίρολι. Οι μικρές διαστάσεις, χαρακτηριστικές ενός πίνακα ορθίων ή ατελιέ, δεν μειώνουν τη μνημειακή και την εκφραστική αποτελεσματικότητα των μορφών. Η αυτογράφος υπογραφή με κόκκινο χρώμα είναι πλήρως συνεκτική με τα εγγραφικά χαρακτηριστικά του καλλιτέχνη, καθιστώντας τον πίνακα ένα αδιαμφισβήτητο αντικείμενο ενδιαφέροντος για τη συλλογή της ιταλικής ζωγραφικής του τέλους του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού.
Ο πίνακας προσφέρει μια οικεία και ζωηρή ματιά στην καθημερινότητα της Νάπολης, τον κεντρικό άξονα της ποιητικής του Βιντσέντζο Ίρολι. Η σκηνή διαδραματίζεται υπαίθρια, πιθανότατα σε ένα στενό δρομάκι ή σε μια πλακόστρωτη πλατεία γύρω από ένα αρχαίο κτίριο.
Κεντρικά της σύνθεσης, στο πρώτο πλάνο, ξεπετάγεται η μορφή ενός ηλικιωμένου πλανώμενου πωλητή, αιχμαλωτισμένου σε μια στιγμή εργατικής οικειότητας: κάθεται σκύβοντας στο έδαφος, με το βλέμμα επικεντρωμένο σε καλάθι του (o panaro), ενώ οικτεί να τακτοποιήσει ή να δείξει το ψάρι της ημέρας. Δεξιά του διακρίνεται ένα αγόρι με ανοιχτό πουκάμισο και κοντά παντελόνια, μια περήφανη και τυπική φιγούρα των «scugnizzi» της εποχής στη Νάπολη. Αριστερά, ένας ηλικιωμένος άντρας σε προφίλ με καπέλο και σκούρο σακάκι παρακολουθεί τη σκηνή στενά, ενώ λίγο πιο πίσω μια κόρη με πλάτη γυρισμένη, με χαρακτηριστικά γαλάζια ρούχα και μαλλιά πλεγμένα κοτσίδες, αποτελεί οπτικό γέφυρα προς το υπόβαθρο. Πιο μακριά, σχεδόν ενσωματωμένοι στη σκιά της αρχιτεκτονικής στο πίσω μέρος, διακρίνονται και άλλοι επισκέπτες της αγοράς, ανάμεσά τους μια γυναίκα με πράσινο φουρό και ένας άντρας με καπέλο κυλινδρικό ή μπομπέτα, μαρτυρώντας την κοινωνική ετερότητα του περιβάλλοντος. Το έργο ξεχωρίζει για την εξαιρετική χρωματική έξαρση. Ο Ίρολι δεν σχεδιάζει το σχήμα, αλλά το διαμορφώνει μέσα από παχιά, τραχιά πινελιά, πλούσια σε πηχάκια και κόκκους καθαρού χρώματος. Το φως διαπερνά από πάνω, διαπερνά τη σκηνή και ανάβει αιφνίδιους αστραπές: πάνω στα ρούχα των παιδιών, στις ασημένιες ανταύγειες των ψαριών στο έδαφος και στο πρόσωπο του πωλητή. Το χρωματικό σύστημα, κυριαρχούμενο από θερμά σκοτεινά χωμάτια και γκρίζους τοίχους, αναζωογονείται από αιφνίδιες στάλες γαλάζιου, σμαραγδένιου πράσινου και πινελιές κόκκινου, οργανωμένα με την εκείνη τη μαθηματική φωτιστική δεξιοτεχνία που έκανε τον καλλιτέχνη διάσημο σε διεθνές επίπεδο.
Ο Βιντσέντζο Ίρολι γεννήθηκε στη Νάπολη το 1860. Εκπαιδεύτηκε στη Νάπολη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών υπό την καθοδήγηση δασκάλων όπως ο Τόμα Γιοακίνο Τόμα και ο Φεντερίκο Μαλνταρέλι, απομακρύνθηκε γρήγορα από τους ακαδημαϊκούς κανόνες για να αγκαλιάσει μια ζωγραφική έντονα επηρεασμένη από το ρεβέρβιο του Αντόνιο Μαντζίνι, του Φραντσέσκο Παόλο Μικέτι και την μεγάλη παράδοση του Σεκάντου Νάπολιτάνο.
Η επίσημη έναρξή του γίνεται το 1879 στηνPromotrice di Napoli, όπου εισέπραξε άμεση επιτυχία από το κοινό και την κριτική. Κατά τη μακρά καριέρα του συμμετείχε τακτικά στα σημαντικότερα διεθνή και εθνικά καλλιτεχνικά δρώμενα: εκθέτει τακτικά στη Μπεναλέ της Βενετίας (από το 1907 ως το 1930), στο Salon του Παρισιού (όπου προσέλκυσε υψηλά συγχαρητήρια και χάλκινο μετάλλιο το 1904), στο Λονδίνο, το Μόναχο, το Βερολίνο και το Μπουένος Άιρες.
Ο Ίρολι γίνεται ένας από τους σπουδαιότερους και πλέον αγαπητούς εκφραστές της ναπολιταϊκής Αιχμής. Παρότι μεγάλη μερίδα της ιταλικής κριτικής της μεταπολεμικής περιόδου του είχε μερικές φορές ετικέτα «εύκολος» λόγω της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας και των λαϊκών θεμάτων του, η διεθνής κριτική τον έχει από πάντα αποδώσει ως απόλυτο τεχνίτη του χρώματος και του φωτός. Πεθαίνει στη Νάπολη το 1949, αφήνοντας έναν κορμό έργων σήμερα διαφύλακτο στα πιο περίφημα μουσεία του κόσμου (μεταξύ των οποίων η Εθνική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης στη Ρώμη, το Μουσείο Καποδιμοντέ στη Νάπολη και το Petit Palais του Παρισιού).
Το έργο παρουσιάζεται σε καλή συνολική συντήρηση. Ο αρχικός καμβάς είναι πλήρως προσκολλημένος στην σκληρή επιφάνεια του χαρτονιού, χωρίς παραμορφώσεις ή αποκόλληση. Η ζωγραφική φύση είναι σταθερή, διατηρεί τη ζωντανή υφή της πινελιάς, χωρίς απώλειες χρώματος ή ρωγμές. Η επιφάνεια προστατεύεται από διάφανο βερνίκι και η υπογραφή χαμηλά αριστερά είναι ακέραιη.
Το έργο είναι ενταγμένο σε μια χρυσή και επεξεργασμένη κορνίζα μεγάλης απήχησης (διάσταση 51,5 x 41,5 x 6 εκ., παρουσίας ελαττωμάτων). «Η κορνίζα που φαίνεται στις φωτογραφίες που αναφέρονται παραπάνω προστέθηκε στο έργο από τον πωλητή ή από τρίτο πρόσωπο. Η κορνίζα σας παρέχεται χωρίς πρόσθετα κόστη ώστε να είναι έτοιμη για έκθεση αμέσως μόλις παραδοθεί. Η κορνίζα περιλαμβάνεται ως ευγενική προσφορά και δεν θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του έργου. Επομένως, οποιαδήποτε πιθανή ζημιά στην κορνίζα που δεν affecting το ίδιο το έργο δεν θα γίνεται λόγος για άνοιγμα αξίωσης ή ακύρωση της παραγγελίας.»

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Ιδιωτική Συλλογή Σικελίας

iPubblicazione:
 Οι Μύθοι και το Τοπίο στη Σικελία από τις χίλιες κουλτούρες. ΑΝΕΝΤΑΞΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΣ γενικός κατάλογος των ζωγραφικών της συλλογής κύκλου «Οι Μύθοι και το Τοπίο», 2026 (Pdf).

Σε περίπτωση πώλησης εκτός ιταλικής επικράτειας, ο αγοραστής θα πρέπει να περιμένει τους χρόνους διεκπεραίωσης των εξαγωγικών διαδικασιών.